Akurat w tym wierszu napiszę to zwyczajnie i prosto

tym bardziej gdy wprost wciąż podążam w swym paśmie z miłością

lecz nie zawdzięczam tylko sobie tego, kim się z czasem stałem

idę ramię w ramię z Nimi, by mieć wsparcie zawsze



Nie będą żyć wiecznie, ale ich Kocham najbardziej na świecie

czas dla mnie narzędziem, by żyć tu i teraz nareszcie w następstwie

tego kim byłem, gdy po rozstaniach trwał spraw bieg kontra impas

w chandrze coraz bliższa mi postawa - tak właśnie powstał Mniłchas



Znalazłem swoją drogę, lecz zawdzięczam wszystko rodzicom

zapełniam szybko horyzont widokiem na pejzaż swych lądowisk wgłąb

swej samotnii, do której dostęp mają tylko najbliźsi

tam wciąż żywot zabliźni bieg harmonii karmiąc rygor dany mi



Jest mi on potrzebny, by nie dopuszczać żadnych zwątpień;

Oszustwa - prawdy są tłem, a prawdy wciąż szukam w samym sobie

by się dowiedzieć, kim jest człowiek na tym łez padole w tych czasach

zastrzyk z przejść mam w sobie, wraz z nim chęć trwać w drodze Mniłchasa