Twoje Wiersze - 8. *** /nie stworzyłeś świata/

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

9 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

wandaw

dziesięć minut temu

Fantastyczny wiersz... To tak jakby nie powiedzieć nic!
Twój wiersz Wandeczko wymyka się spod wszelakich kanonów ocen On jest ponad oceny.....
Twoje postrzeganie Boga jest tak rozległe że każdy w tym znajdzie cząstkę która będzie mu bliska Która będzie zgodna z jego postrzeganiem Majestatu Boga.
Dla mnie wiele fragmentów jest tutaj cudownych i mi bliskich
Zacytuję te dwa, który są mi najbliższe:

"kamień ma swoją twardość
ptak swoje niebo
człowiek swój lęk
a Ty – nie masz nic
dlatego jesteś wszystkim"

"najbliżej Ciebie bywam
nie w dymie kadzielnicy
lecz ustępując miejsca
chwili
człowiekowi
cierpieniu nie do naprawienia

w nich żarzy się
bezimienna obfitość"

Twój wiersz jest do wielokrotnego czytania i wiem, że za każdym razem odnajdę w nim nową myśl i refleksję Nową perłę

Pozdrawiam Ciebie najcieplej i najserdeczniej Wandeczko zachwycona Twoim ogromnym talentem i wierszem

wandaw

dziesięć minut temu

Zostawiam cały gwiazdozbiór i to jest jeszcze za mało

amarok

godzinę temu

Wando, dla wilków wszystkie Twoje wiersze są ulubionymi łącznie z tym genialnym, którego melodia, treść i swojego rodzaju charyzma robią ogromne wrażenie.
W Twoim wierszu to co nazywamy "Bogiem" nie znajduje się poza światem ani poza człowiekiem, a poczucie oddzielnego "ja" jest chwilową formą jaką przybiera jedna wspólna rzeczywistość.
Śmierć nie jest więc przejściem do Boga, lecz ustaniem "osobności".
Zachwyca nas to, że ten wiersz o ludzkim doświadczaniu Boga pozostawia miejsce dla różnych odczytań.
Jeden czytelnik zobaczy w nim mistykę chrześcijańską, inny inspiracje zen, jeszcze inny panteizm Spinozy, filozofię niedualną czy panenteizm. Nic nie jest zamknięte w jednej tradycji choć wszystkie obrazy prowadzą w spójnym kierunku, wyrażonym w niepowtarzalny sposób własnym poetyckim głosem.
Chylimy czoła Poetko:)

Lenia

dwie godziny temu

Przepiękny wiersz:)a puenta mnie zauroczyła
"jak nie idzie do morza
cząsteczka soli
która przez chwilę śniła
że jest osobna.

Wando podziwiam niezmiernie Twoje wiersze a ten dodaje do ulubionych:):)

Marcińczyk Marcin

dwie godziny temu

Bardzo mi się podoba ta cicha medytacja nad tym, co pozostaje, gdy milknie „ja”... podoba mi się również brak patosu mimo tematu religijnego. To naprawdę urzekające dzieło...

Prostaczek

dwie godziny temu

Duch Spinozy unosi się nad tym pięknym wierszem (manifestem?), bardzo mi bliski.
Zabieram do ulubionych bez pytania i nue oddam.
Wszystkie gwiazdy jakie mam i ukłony.

Waldi1

pięć godzin temu

moją wiarą nawet sztorm nie zachwieje ... wybrałem przychodząc na świat i jestem szczęśliwy ... i dzięki Bogu w życiu mi się wiedzie .. i nie chodzi mi tu wcale o bogactwo materialne ...bo to zostawię odchodząc z tej ziemi...lecz o to co mam w sercu...pozdrawiam serdecznie...

Marek Żak

ponad pięć godzin temu

Ciekawy, mający duży ciężar tematyczny, wiersz, proponujące nowe spojrzenie na Początek, Boga, Stworzenie i nas wszystkich. Pierwsza myśl, że może Bóg nas stworzył i patrzy naszymi oczami na wszystko dookoła. Druga, znana z Ewangelii, że Bóg jest miłością, zwłaszcza do cierpiących. Taki off top, , w mojej książce o globalnym ociepleniu, taki dialog w poruszonym przez Ciebie temacie.

Serdecznie pozdrawiam

Lubi pan operę? – spytał ojciec
– Bardzo.
– A Wagnera?
– Bardzo, ale słuchanie Wagnera to coś innego niż słuchanie
włoskiej opery. Wagner to inny wymiar muzyki. O ile Puccini
jest głosem Boga, Wagner sam jest Bogiem, na równi ze Stwórcą.

Monia

ponad pięć godzin temu

Bóg nad nami czuwa, przynajmniej ja w to wierzę pozdrawiam 😉

sturecki

ponad pięć godzin temu

Jest i taka hipoteza – że Bóg nie siedzi za światem jak właściciel warsztatu, tylko miesza się z gliną, solą, lękiem i naszym krótkim „ja”.
Bardzo poważny-odważny tekst: zabiera Bogu tron, ale nie zabiera głębi – raczej pokazuje, że czasem najbliżej sacrum jest tam, gdzie człowiek przestaje się uważać za osobną wyspę.
6/5