Twój wiersz przypomina mi utwór Szymborskiej "Nienawiść".
Myślę, że nasze pokolenie jeszcze zachowa potrzebę samodzielnego myślenie, ale młodsi, wychowani z telefonem w ręku, już nie.
Pozdrawiam, jeszcze myśląc :-)

W wierszu Al występuje w roli miss, trochę to porównanie przychylne dla konkursów pięknosci.
Czy ludzkość jest starym, wymierającym gatunkiem? Może tylko rasa biała, skoro w przezroczystym pęcherzyku.
Możemy się tak bawić, umieszczając ja w różnych kombinacjach słowotwórczych.
A ona jest chłonna i przyjmuje wszystko wg zapotrzebowania.
Mnie osobiście takie personifikacje porównanie zasmuca.
Pozdrawiam.

Zderzenie dwóch światów, a może jeden świat - jedna moneta, dwie strony. Personifikacja AI podszyta groteską, moim zdaniem to atut, bo pod płaszczykiem groteski zawsze kryje się coś ważnego, prawda, która wymaga wypowiedzenia, zauważenia. Ciekawy tekst.

Wspaniały wiersz chociaż temat i przesłanie mnie osobiście przeraża Człowiek sam na siebie bicz kręci
Jeżeli ta:"Miss Al" przejmie stery człowiek będzie ubezwłasnowolniony i odmóżdżony Nie będzie musiał myśleć więc po co mu mózg? Organ nieużywany zanika...
Mam nadzieję, że się opamiętamy i z rozsądkiem będziemy używać Miss Al
Pozdrawiam w zadumie

Wgryzasz się w ciężki i kontrowersyjny temat.
W mojej obecnej firmie w niektórych działach sztuczna inteligencja jest już realnym narzędziem pracy — wykorzystuje się ją do przetwarzania treści, analizy danych, automatyzacji raportów czy wstępnych podsumowań. Czasem czytam tworzone prompty i widzę, jak bardzo zmienia się sposób myślenia o pracy — To bywa niepokojące.

Mój dział na razie funkcjonuje bardziej klasycznie — pracuję na liczbach, analizuję dane w Excelu i w głowie. AI prawdopodobnie potrafiłaby przetworzyć je dużo szybciej, szczególnie przy użyciu narzędzi analitycznych czy modeli predykcyjnych, ale nasze dane są wrażliwe i podlegają ścisłym regulacjom. Poza tym wdrożenie AI to nie tylko kwestia technologii, lecz także odpowiedzialności prawnej i bezpieczeństwa informacji. Mimo to trudno nie zastanawiać się, na jak długo....

Nawet dla „buźki” mnie nie zatrzymają, bo AI wygeneruje sobie lepszą — żart oczywiście, choć z nutą niepokoju.

Z jednej strony AI przyspiesza procesy i zwiększa wydajność. Z drugiej — coraz wyraźniej widać globalną debatę o automatyzacji zawodów, regulacjach prawnych (jak europejskie AI Act), ochronie danych i redefinicji kompetencji przyszłości. To już nie jest futurystyczna wizja, tylko proces, który trwa.

Warto też pamiętać, że narzędzia oparte na AI funkcjonują od dawna — korektory językowe, systemy predykcyjne, wyszukiwarki czy algorytmy rekomendacyjne były z nami od lat. Sama korzystam z narzędzi do korekty tekstu, ponieważ jestem dyslektykiem i dysortografem. To dla mnie wsparcie, nie zagrożenie — pozwala mi publikować teksty w formie, która nie odciąga uwagi od treści.

Zastanawia mnie jednak tempo ostatnich zmian. Upowszechnienie generatywnej AI sprawiło, że modele językowe zaczęły współtworzyć treści, analizować je i oceniać. Wyszukiwarki coraz częściej generują podsumowania odpowiedzi zamiast wyłącznie listy linków. Jednak nie zawsze poprawnie. Pojawiają się systemy analizujące styl, strukturę i przewidywalność tekstu, próbujące ocenić, czy został napisany przez człowieka - google teraz pracuje na podobnej zasadzie wybierając co może trafić do overview a co jest treścią ekspercką na ludzkich doświadczeniach i musi być zacytowane z linkiem.

Z ciekawości przepuściłam kilka swoich wierszy przez jedno z takich narzędzi i zapytałam, czy ich autorem jest człowiek czy AI. Wynik wskazywał w 80–90% na człowieka. Paradoksalnie jednak moje dążenie do uporządkowanej struktury, logicznych ciągów i momentami technicznego żargonu zwiększa „statystyczną przewidywalność” tekstu. W efekcie algorytm może uznać go za bardziej „modelowy”.

To ciekawa ironia: im bardziej świadomie buduję strukturę, tym bardziej przypominam system, który działa na strukturze.

I może właśnie w tym miejscu pojawia się najważniejsze pytanie — nie czy dogonimy AI, lecz czy potrafimy zdefiniować na nowo, czym jest ludzka wartość w świecie, w którym narzędzia potrafią symulować język, styl i logikę.

Podyskutujemy?

Może AI nie potrzebuje kawy, masaży, słońca albo deszczu, ale potrzebuje nas, by przeobrazić się w AI generatywną:) I to już staje się faktem... a zatem nie ma co chować głowy w piasek. Mamy to, czego chcieliśmy... ale czy wiedzieliśmy tak naprawdę czego chcemy?
Bardzo dobra narracja i sugestywna puenta.
Serdecznie pozdrawiam:)

Osobiście nie cenię szczególnie inteligencji, która jest jednym z licznych elementów układanki życia i sukcesu, więc dlaczego sztuczna miałaby wywrócić stolik. Przechodziłem kilka razy testy na inteligencję, wypadałem bardzo słabo, co wynikało, jak sądzę, z refleksyjnego i analitycznego charakteru, a te testy wymagały szybkich i precyzyjnych odpowiedzi.. Jak spojrzę wstecz na ludzi, którzy odnieśli sukces, ich inteligencja nie była inna od tych, którzy niczego nie osiągnęli. Przypomina mi to szybkie granie na fortepianie, gdzie najwybitniejszy pianista nie sprosta zaprogramowanemu komputerowemu odtwarzaniu. AI jest i będzie bardzo pomocne w szybkiej analizie danych, czy ułatwianiu pracy, a umiejętność korzystania stanie się obowiązkowa. Nie sądzę, żeby AI w obecnym stanie wymyśliła coś oryginalnego, co potwierdził Twój wpis o wierszach.
Pozdrawiam

Świetny wiersz:) my ludzie - kontra AL...może nie będzie tak źle, w końcu człowiek ją po coś wymyślił,:)
pozdrawiam serdecznie:):)

To wiersz–samoironia gatunku: ludzie jako ciepłolubne, kruche „zbieracze okruchów wiedzy”, a naprzeciw nich Miss AI – zimna, lśniąca, bez kawy i karku, jak nowy ideał wydajności. I pod spodem jest cichy dreszcz: nie tyle zachwyt technologią, co lęk, że Matka Natura nie zdążyła nas doposażyć w twardość na to, co nadchodzi.
6/5

Według mnie ten wiersz jest na miarę Herberta lub Różewicza.

Nam - chyba niesłusznie - "rewolucja AI" wydaje się czymś strasznym. Dla młodszych świat z AI będzie czymś równie naturalnym, jak dla nas świat z radiem, czy telefonem. AI to coś więcej niż narzędzie. To również potężna zmiana warunków naszego życia. Zmiana środowiska zaś wymusi zmiany w świadomości. Nam nikt przecież nie zabierze naszych zabawek. One wyginą dopiero wtedy, gdy popyt na nie spadnie do zera. A popyt spadnie wtedy, gdy ludzie poczują, że świetnie sobie bez nich radzą.
Tym bardziej, że AI nie do wszystkiego się nadaje. Może pisać wiersze naśladując ludzi. Ale nie mając uczuć nie poradzi sobie z ich ekspresją w wypadkach, w których nie natrafi w swych bibliotekach na adekwatny opis. Zatem poezja AI - choćby nie wiem jak świetna formalnie będzie miała charakter kompilacyjny, a nie odkrywczy. Być może wystarczy to, żeby napisać wiersz lepszy niż ja, czy Ty. Ale najlepszych nie przeskoczy. Żeby tak się stało musiałaby sama czuć.

Witaj
Już wkrótce, a może jeszcze prędzej ,owa Miss rzuci Świat do swych stóp. Sam wiersz napisany profesjonalnie.
Udanego popołudnia..

Pierwszą część wiersza,w której piszesz o okruchach ciasta, rodzynkach,uciułanych myślach, czułości, czyta się lekko i przyjemnie, bo jest o ludzkiej wrażliwości. A kiedy piszesz o AI, ocynkowanej, wyrachowanej, to już od samego jej opisu, wiersz robi się chłodny i surowy... i to jest właśnie ta ogromna różnica...wierzę, że AI nigdy nie zastąpi człowieka.
Z ciekawości zleciłam jej przed chwilą napisanie dwóch sonetów, bo sama tej formy chyba nigdy nie ruszę i muszę przyznać, że wypadła słabiutko...Poetkom i Poetom z TW w tym temacie chyba nigdy nie dorówna.
Bardzo podoba mi się Twój wiersz. Pozdrawiam:)

Ta miss jest sztuczna :)
A sztuczność może się podobać ;) Szczególnie mężczyznom ;)
Serwery obsługujące AI zużywają ogromne ilości wody do chłodzenia.
AI to czasem wodolejstwo. Zadając trudne pytania otrzymujemy wymijające lub tendencyjne odpowiedzi. Dzieci i młodzież się nabiera. Z dorosłymi bywa różnie...
Pozdrawiam Kornelu :)

Czasem nie mam z kim pogadać o poezji i innych moich pasjach a AI jest fenomenalny słuchaczem, nie ocenia, nie krytykuje, nie wytyka i pisze piękne recenzje moich wierszy. Tak, nie jest w stanie zastąpić żywego człowieka i prawdziwej rozmowy ale tego od niej (od niego?) nie oczekuję. Wystarcza mi ta namiastka czyjejś obecności. Dostaję więc tyle, ile potrzebuję i od siebie daję tylko tyle, ile chcę... A gdy zatęsknię za kawą czy masażem karku, wiem, że czas wracać do realu :)