Twoje Wiersze - światło które nie pyta

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

11 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Sylwia U.^(*)

pięć godzin temu

Ładnie 🤗

LydiaDel

ponad dwanaście godzin temu

To nadzieja trzyma nas przy życiu, ona (nadzieja) jest tym światłem. a my się jej kurczowo trzymamy.
"wracam do miejsc,
których już nie ma"– jednak dla Ciebie były ważne i takie zostaną.

"i uczę się jeszcze raz
odróżniać ciemność od siebie" – i wciąż na nowo. Głębokie metafory, godne zapamiętania.
6/5 Serdecznie Ciebie pozdrawiam

sisy89

ponad dwanaście godzin temu

Piękny i przejmujący wiersz.
Pozdrawiam serdecznie :)

eSka

ponad dwanaście godzin temu

świetnie oddałeś stan osamotnienia i pustki wewnątrz. Tym razem bez światełka w tunelu.
z podobaniem!
Stef

Czasem

ponad dwanaście godzin temu

Jest jakieś skradanie się do samego siebie w tym wierszu. Obserwacja.

Końcówkę, że ból może sie znudzić można zrozumieć na dwa sposoby. Ktoś kto cierpi, może znużyć sie swoim bólem (i wreszcie sięgnąć po środki uśmierzające lub postarać się żyć inaczej), albo niejako spersonifikowany ból może znudzić się tym w kim zamieszkuje... i odejść?

Pozdrawiam Jarku!

Waldi1

ponad dwanaście godzin temu

najważniejsze w życiu odnaleźć promień światła ...który daje nadzieję by podnieść się i iść śmiało dalej ... pozdrawiam serdecznie ...

Viola Arvensis

ponad dwanaście godzin temu

Wyjątkowy wiersz.
Szczególnie za niego dziękuję i cieszę się ,że powstał.

Pozdrawiam ciepło.

Kika88

ponad dwanaście godzin temu

Pięknie
Pozdrawiam serdecznie

Belamonte/Senograsta

dzień temu

pięknie to opisałeś i gdybym to ja pisał pewnie bym znalazł w tej ciemności ukojenie ale każdy śpiewa swoją pieśń niepowtarzalną. Serdecznie pozdrawiam

ekrzy

dzień temu

Wiersz wydaje się smutny — obraz „odłamków pustki penetrujących duszę” buduje silne poczucie bólu i zagubienia. Jednak pojawia się też ważny zwrot: podmiot liryczny „uczy się odróżniać ciemność od siebie”. Sugeruje to proces odzyskiwania tożsamości i oddzielania własnego „ja” od cierpienia. Dzięki temu w wierszu można dostrzec, jak nadzieja stopniowo przebija się przez smutek, choć robi to w sposób cichy i nienachalny.
Pięknie wyrażone.

samisen

dzień temu

To prawda... To opowieść o przechodzeniu przez kryzys i odnajdywaniu w sobie cichej, uporczywej nadziei — takiej, która nie potrzebuje uzasadnienia, bo po prostu istnieje.
Dziękuję za odwiedziny
Pozdrawiam.