Twoje Wiersze - światło które nie pyta

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

12 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Beata1

2026-03-28

"więc stoję cicho
na granicy własnych myśli
i uczę się jeszcze raz
odróżniać ciemność od siebie"

Świetna strofa w poruszającym wierszu.

Pozdrawiam serdecznie :)

Sylwia U.^(*)

2026-03-20

Ładnie 🤗

samisen

2026-03-21

Bardzo dziękuję i pozdrawiam ;-)

LydiaDel

2026-03-19

To nadzieja trzyma nas przy życiu, ona (nadzieja) jest tym światłem. a my się jej kurczowo trzymamy.
"wracam do miejsc,
których już nie ma"– jednak dla Ciebie były ważne i takie zostaną.

"i uczę się jeszcze raz
odróżniać ciemność od siebie" – i wciąż na nowo. Głębokie metafory, godne zapamiętania.
6/5 Serdecznie Ciebie pozdrawiam

samisen

2026-03-21

Momentem przełomowym jest zatrzymanie się „na granicy własnych myśli”. To metafora stanu zawieszenia między rozpaczą a próbą odzyskania kontroli nad sobą. Uczę się jeszcze raz odróżniać ciemność od siebie — co sugeruje proces odbudowy tożsamości, oddzielania własnego „ja” od przytłaczających emocji i negatywnych stanów psychicznych. To ważny krok: uznanie, że cierpienie nie definiuje całej jego istoty.
Bardzo dziękuję za obecność
Pozdrawiam serdecznie ;-)

sisy89

2026-03-19

Piękny i przejmujący wiersz.
Pozdrawiam serdecznie :)

samisen

2026-03-20

Bardzo dziękuję i pozdrawiam serdecznie

eSka

2026-03-19

świetnie oddałeś stan osamotnienia i pustki wewnątrz. Tym razem bez światełka w tunelu.
z podobaniem!
Stef

samisen

2026-03-23

przepalone

eSka

2026-03-21

a przeciwmgielne...?

samisen

2026-03-20

We mgle nie widać żadnego światła, nawet stopu!
Dzięki za odwiedziny
Pozdrawiam

Czasem

2026-03-19

Jest jakieś skradanie się do samego siebie w tym wierszu. Obserwacja.

Końcówkę, że ból może sie znudzić można zrozumieć na dwa sposoby. Ktoś kto cierpi, może znużyć sie swoim bólem (i wreszcie sięgnąć po środki uśmierzające lub postarać się żyć inaczej), albo niejako spersonifikowany ból może znudzić się tym w kim zamieszkuje... i odejść?

Pozdrawiam Jarku!

samisen

2026-03-21

Już mi lepiej.... Dziękuję Kasiu

Czasem

2026-03-21

Przytulam Jarku...

samisen

2026-03-20

Wiesz, co…. Czasami czuje się przenikany przez „odłamki pustki”, które niszczą moje wnętrze, jednocześnie odbierając sens dalszemu życiu. To obraz silnego emocjonalnego wyczerpania, a nawet odrętwienia, w którym cierpienie staje się czymś mechanicznym, pozbawionym już dramatyzmu. Trudno jest się pozbierać po tym wszystkim, co było…
Dziękuję, Kasiu i pozdrawiam serdecznie

Waldi1

2026-03-19

najważniejsze w życiu odnaleźć promień światła ...który daje nadzieję by podnieść się i iść śmiało dalej ... pozdrawiam serdecznie ...

samisen

2026-03-20

Czasami unosi się taki kurz, że żadne światło nie może przeniknąć...
Spękane i suche usta nie mówią już wtedy za wiele
Dziękuję i pozdrawiam serdecznie

Viola Arvensis

2026-03-19

Wyjątkowy wiersz.
Szczególnie za niego dziękuję i cieszę się ,że powstał.

Pozdrawiam ciepło.

samisen

2026-03-20

Nie ma za co, to ja dziękuję za podobanie i jest mi bardzo miło z tego powodu. Pozdrawiam Ciebie serdecznie. ;-)

Kika88

2026-03-19

Pięknie
Pozdrawiam serdecznie

samisen

2026-03-20

Bardzo dziękuję i pozdrawiam gorąco

Belamonte/Senograsta

2026-03-19

pięknie to opisałeś i gdybym to ja pisał pewnie bym znalazł w tej ciemności ukojenie ale każdy śpiewa swoją pieśń niepowtarzalną. Serdecznie pozdrawiam

Belamonte/Senograsta

2026-03-21

musi, bo inaczej się udusi :-)

samisen

2026-03-20

Tak, cytując klasyka - ''każdy śpiewać może, trochę lepiej lub trochę gorzej''
Dzięki za odwiedziny ;-)
Pozdrawiam

ekrzy

2026-03-19

Wiersz wydaje się smutny — obraz „odłamków pustki penetrujących duszę” buduje silne poczucie bólu i zagubienia. Jednak pojawia się też ważny zwrot: podmiot liryczny „uczy się odróżniać ciemność od siebie”. Sugeruje to proces odzyskiwania tożsamości i oddzielania własnego „ja” od cierpienia. Dzięki temu w wierszu można dostrzec, jak nadzieja stopniowo przebija się przez smutek, choć robi to w sposób cichy i nienachalny.
Pięknie wyrażone.

samisen

2026-03-19

To prawda... To opowieść o przechodzeniu przez kryzys i odnajdywaniu w sobie cichej, uporczywej nadziei — takiej, która nie potrzebuje uzasadnienia, bo po prostu istnieje.
Dziękuję za odwiedziny
Pozdrawiam.