Bardzo życiowe wyznanie – po tylu burzach człowiek nie chce już złota, tylko mały świat, który nie wywraca stołu – mniej fanfar, więcej chleba, dłoni i świętego spokoju.
6/5

Puenta wiersza świadczy o sile
do działania. harcie ducha i
wierze we własne możliwości
Ślę moc serdeczności i pogody
ducha:)

to przejmujący poetycki traktat o radykalnej autonomii egzystencjalnej.

napisała go utalentowana polska poetka.


​zamiast modnego dziś aktywizmu i ciągłego "stawania się”, proponuje filozofię radykalnej obecności.

przejście od mieć do być nie jest tu tylko zgranym sloganem ale głębokim doświadczeniem fenomenologicznym.

zjedzenie kromki chleba czy stopienie wzroku z lasem staje się aktem odzyskiwania rzeczywistości z rąk zgiełku .

​frazą o " kuśtykającym wielkim swiecie” i "rozkwitającym małym” daje genialny neo-stoicki odpór globalnej neurozie.

to pochwała mikrologii, gdzie schronieniem przed chaosem dziejów staje się drugi człowiek i własna, wewnętrzna suwerennosć.

a ostatnia strofa to czysty egzystencjalizm - spokój kogos kto po przejściu smug cienia i życiowych burz, zyskał coś najcenniejszego - wolność od oczekiwań świata!
​wiersz wielkiej mądrości.

piękne, dojrzałe i ocalające pisanie.

mój Boże.

kromka chleba ze smalcem.

przestrzeń.

wolność.

cudowny wiersz.