,,ars longa vita brevis,, a ja to dla Ciebie Aniu sparafrazuję
poetica longa vita brevis
bo życzę Tobie aby twoja poezja przetrwała jak najdłużej
bo jest tego warta
6/5 choć powinno być 6/6

Tak sobie myślę... Kiedyś ludzie porozumiewali się gwarą i wszyscy się rozumieli. Dziś mówimy językiem może prostszym od gwary a często się nie rozumiemy. Zamiast pielęgnować polską mowę, na każdym kroku wtrącamy anglikanizmy i słowa z różnych innych języków, młodzież używa slangu, mówi i pisze skrótami, często słowa zastępują emotikony... Moda, pośpiech a może zwykłe lenistwo...

Przy Twoich wierszach staram się cokolwiek zrozumieć z gwary i wychodzi mi to marnie. A to przecież Polska!
Ten wiersz przypomina, że serce mówi wieloma językami, a czas i tęsknota wszędzie znaczą prawie to samo, choć brzmią inaczej.
I nie jest nieważne czy po warmińsku, po polsku czy po swojemu, jak człowieka bierze miłość, to i tak wszystko rozumie bez słownika.
5/6

w Twoim wierszu Aniu język nie jest tylko narzędziem !
on sam staje się czasem!

ta warmińska gwara, miękka i trochę "odchodząca”, niesie w sobie dokładnie to, o czym wiersz mówi - niesie przemijanie wpisane w brzmienie .

każde słowo jest jak coś co już się kończy w chwili wypowiedzenia,


a jednak pojawia się pragnienie jedności .

uniesienie i czasu, i wiecznosci..

i to napięcie jest chyba sercem utworu: między tym, co płynie i nieuchwytne, a tym, co chce być ostateczne!!!

" miłowanie” nie jest tu tylko uczuciem, raczej próbą zatrzymania istnienia, choćby na moment, choćby w drżeniu głosu.


"nie wiem” powraca jak refren świadomosci.

bo człowiek jest między: między chwilą a nieskonczonością, między mową a ciszą.

a wiersz zostawia nas dokładnie w tym miejscu .

bez rozwiązania, ale z bardzo czułym rozpoznaniem.

bardzo Twój wiersz.

piękny.