Punkt zaklęty /Sonet ~ № 322
W ciszy co serce jak ciężar przygniata
Szukam promienia w gęstwinie szarości
Gdzieś na krawędzi dawnego wszechświata
Dłoń Twa jest światłem w głąb mojej ciemności
Chwyta wciąż myśli co w mroku błądziły
Budząc uśpiony żar dawnej bliskości
Wszystkie zegary bieg swój spowolniły
Wspólną nam drogę na nowo wybrano
By się dwa nurty w jeden nurt złączyły
Oto królestwo co nam obiecano
W życiu przez ból nasz dawno już pociętym
Echo dwóch serc w nas znowu usłyszano
Płoń chwilo krótka ogniem nieugiętym
Bądź całą prawdą w punkcie tym zaklętym
~ Pióro Amora ~
© XXII.I.MMXXVI
