Twoje Wiersze - Starość

Starość

sonet

2026-02-02 21:24

Dni jesiennych apatia, gdy słońca ubywa,
a nadziei i pragnień ze świecą się szuka.
Choćbyś nie chciał to do drzwi twoich też zastuka
by na spacer po drogach wyboistych wzywać.

Garść tabletek przynosi i czerstwe pieczywa.
Na cmentarze zagląda gdzie różańce duka.
Radzi rozdać czym prędzej to co masz dla wnuka,
by cię jego modlitwa spotkała żarliwa.

Piękne chwile wspomina i oczy przeciera,
chociaż w nich łez żałosnych kryje się cysterna.
Pragnie zrobić porządek w pożółkłych papierach,

gdyż na słowa uznania jest dziwnie pazerna.
Stara się być rzetelna i do bólu szczera,
wszak to ona jest zawsze aż do końca wierna.

autor

Gminny Poeta

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

3 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Jastrz

pięć minut temu

Prawdopodobnie masz rację. Sprawdzę to, jak będę stary. Na razie gwiazdki na kredyt.

sturecki

dwie godziny temu

Robisz ze starości nie „mgłę”, tylko konkretną osobę, która puka do drzwi z tabletkami i czerstwym pieczywem, kręci się koło cmentarzy i nagle każe robić porządek w papierach i w sumieniu - bywa pazerna na słowa uznania, ale jednocześnie zostaje wierna do końca, nawet gdy my już nie mamy siły jej lubić.
6/5

Mitylene

trzy godziny temu

Świetnie opisana starość. Choć zbliżam się do niej małymi kroczkami , mam ma nią inny pomysł, zamiast spacerów na cmentarz wybieram las. Tych tabletek jednak chyba nie ominę:) Ciekawie poprowadzone wersy. Zgadzsm się z treścią, że na starość człowiek staje się bardziej szczery i otwarty na prawdę. Pozdrawiam serdecznie!