/Proza oniryczno-poetyczna/
______________________________________________________
Wygrzebałem z kamieni i korzeni, gołymi orbami,
by nasiona owoców zasadzić w długich bruzdach,
niczym szereg żołnierzy wokół generatora, mocą

aby informacje przejął ogród, po dwóch skokach
krzyki gołębia głuszą bicie serca kolią na szyi,
jeszcze wibrując korespondencją siedmiu lingamów.

Wiedza z pancerza to ocalały światłowód z trójki,
podskórnie jak boa — niewyobrażalnym czuciem wina,
w końcu przemija, choć zostawia potop ze wspomnień.

Nie ma już blokad — uruchamia pompę dla ludzkości,
w całym okablowaniu czując niemarnotrawstwo czasu,
rodzi z blizn Ziemi punkt zwrotny tym, co krzywdzą.

Pisząc tym — gwoli wyjaśnienia, doda zastawką serca
coś, co wciąż kocha — niezależnie od przejścia dróg.
Za kilka lat będziemy tacy sami w poziomie zaufania.

Gdy zrozumiemy ptactwo jednego gatunku — ławicą ryb,
postrzegając gabinet rodzicielstwa ciekło i ulotnie
przez złączony pierwiastek, odzyskany busolą gwiazd.