Twoje Wiersze - wyblakłe istnienie

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

11 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Wanda Kosma

2026-02-03

Piękny wiersz. Ruminowanie, dające wrażenie mentalnego i emocjonalnego labiryntu bez wyjścia, jest charakterystyczne dla przeżywania straty. Jednak to tylko etap; wyjście jest znajdowalne. Pozdrawiam serdecznie :)

samisen

2026-02-03

Dziękuję za to doprecyzowanie, pięknie ujęte. Rzeczywiście, jeśli coś naprawdę było miłością, nie blaknie; zmienia się jedynie nasze jej doświadczanie. To raczej złudzenia tracą kolor, nie sama miłość. Pozdrawiam serdecznie.

Wanda Kosma

2026-02-03

Proszę mi wybaczyć to jeszcze wtrącenie: sądzę, że miłość nie ulega wyblaknięciu; byłoby to zaprzeczenie jej natury.
Wyblakłe staje się to, co wydawało się być miłością. Pozdrawiam :)

samisen

2026-02-03

Tak, ''wyblakłe” oznacza coś, co kiedyś było intensywne, pełne sensu, a teraz straciło swoje znaczenie. Nazywają to miłość....
Dziękuję i pozdrawiam ;-)

Jan Kępiński

2026-01-30

To wszystko dzieje się w "Twojej" głowie - jeżeli piszesz o sobie. W zasadzie to opis depresji.
Nasze myśli są funkcją chemii i elektrycznych spięć i przepływów. Jednak zawsze pozostaje tajemnica związana z naszą wolą, chęcią istnienia i podziwem dla piękna przyrody i sztuki. Miłość też niestety jest schemizowana plus ten podziw dla piękna. Dlatego potem cierpimy. Zapewne powinniśmy przechodzić coś w rodzaju detoksu. Słusznie krążysz strofami kończącymi wiersz, wokół rozmowy ze sobą samym. Tylko u siebie możemy znaleźć oparcie i podstawę do życia.

samisen

2026-02-03

Zgadzam się, że wiele z tego rozgrywa się w głowie, na styku chemii, impulsów i narracji, które sobie opowiadamy. A jednak ta tajemnica woli, zachwytu i potrzeby sensu ciągle wymyka się prostym wyjaśnieniom. Może właśnie dlatego rozmowa z samym sobą bywa jednocześnie ratunkiem i próbą a zarazem detoksem od cudzych oczekiwań. Jeśli cierpimy, to chyba też dlatego, że potrafimy podziwiać i kochać; trudno to od siebie oddzielić.
Dziękuję i pozdrawiam

ekszki

2026-01-30

Trzeba w tej przestrzeni zagospodarować miejsce na miłość jako lekarstwo najlepsze z możliwych

samisen

2026-01-30

Pięknie powiedziane, bez miłości żadna przestrzeń nie będzie naprawdę pełna. To ona nadaje sens i leczy najgłębiej.
Dziękuję i pozdrawiam ;-)

Czasem

2026-01-30

Bardzo przejmująca metafora życia wewnątrz własnej głowy - mieszkamy przy ścianach. Dalej konsekwentnie pokazujesz tę przerażającą rzeczywistość. Echo wewnątrz głowy...
Czy gdy się o nim pisze to ona się potęguje czy cichnie?

Pozdrawiam Cię najserdeczniej Jarku

samisen

2026-01-30

Mam wrażenie, że kiedy się o nim pisze, echo na chwilę się porządkuje, dostaje kształt, rytm, granice. Nie znika, ale przestaje odbijać się chaotycznie. A czasem właśnie w ciszy po zdaniu słychać je najmocniej.
Dziękuję i pozdrawiam ;-)

jolka

2026-01-30

Labirynt a więc pytanie: jak wyjść ? i bezradność,prawie panika i znikąd pomocy...Przejmujący wiersz...

samisen

2026-01-30

Każdy krok w tym labiryncie, ciąży jak mgła nad moją głową i choć szukam drzwi do wyjścia, znajduję tylko dialog ze sobą...
Dziękuję i pozdrawiam ;-)

rzabaprzezrz

2026-01-29

bardzo to prawdziwe...niestety, często zamęczają, zadręczają nas nasze myśli...Pozdrawiam serdecznie:)

samisen

2026-01-30

Tak... Dziękuję i pozdrawiam ;-)

Kika88

2026-01-29

Piękny
Pozdrawiam serdecznie🙂

samisen

2026-01-30

Dziękuję bardzo
Pozdrawiam ;-)

Waldi1

2026-01-29

wiersz jest piękny ... ponieważ ..wielu z nim może się utożsamiać ... pozdrawiam serdecznie ...

samisen

2026-01-30

Bardzo dziękuję i pozdrawiam ;-)

_wena_

2026-01-29

Rozmowa ze sobą umożliwia spojrzenie w głąb siebie i zrozumienie własnych wartości; pozwala zrozumieć własne emocje i budować samoświadomość. Pomaga uporządkowaniu myśli, regeneracji psychicznej i odzyskaniu poczucia kontroli.
Nie jesteśmy na tym świecie sami i nie żyjemy tylko dla siebie, bo tyle jesteśmy warci ile możemy z siebie dać innych, nie oczekując czegokolwiek w zamian.
Temat rzeka...
Serdecznie pozdrawiam.
6/5

samisen

2026-01-29

Tak to w życiu nieraz bywa, że sięgamy w głąb siebie by zrozumieć na czym polega to życie... Dziękuję i pozdrawiam ;-)

JaSnA7

2026-01-29

Świetny, refleksyjny wiersz...
Uważam, że życie nabiera barwy, gdy wpuścimy choć trochę słońca między nieczułe ściany.
Uważam też, że każde istnienie ma swój walor...
Serdecznie Ciebie pozdrawiam:)
🌟🟠❄️

samisen

2026-01-29

Dziękuję z całego serca za tak uważną i ciepłą refleksję. Masz rację, odrobina słońca potrafi zmienić nawet najbardziej surowe ściany, a każde istnienie niesie w sobie własną wartość.
Pozdrawiam serdecznie ;-)

Monika Larn

2026-01-29

Gonitwa myśli często prowadzi na manowce. Ciekawy wiersz

samisen

2026-01-29

Zgadzam się...
Dziękuję i pozdrawiam

Annna2

2026-01-29

tytuł mnie zastanowił,
istnienie nigdy nie jest wyblakłe( choćby inaczej się wydawało, bo jest cisza, zniechęcenie,
samotność może). Nie jest- każdy z nas zawsze jest po coś- Ty też
6/5

samisen

2026-01-29

Czasem najbardziej bolesny labirynt to ten, który sami tworzymy w naszej głowie... Dziękuję bardzo, Aniu i pozdrawiam serdecznie

Odyseusz62

2026-01-29

Trochę to wszystko niepokojące.
Pozdrawiam.

samisen

2026-01-29

Takie jak życie...
Dzięki ;-)
Pozdr.

Pokaż mniej

Logowanie

wyblakłe istnienie

Ocena wiersza

Treść

Warsztat

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji