Niby wspólnie, a każdy zajęty swoimi myślami. Czuć chłód i ciężar relacji między domownikami, brakuje ciepła, tej wspólnoty rodzinnej. Niby nic się nie dzieje, a jednak czegoś tu brakuje. Samotnym można się czuć także wśród tłumu. Smutne. 6/5 Serdecznie Ciebie pozdrawiam.

Smutny obraz, sytuacji która nie jednoczy ludzi. Wieczór, wspólny posiłek sprzyja wspólnotowości, tu tego nie ma, to bardziej
"chłodna obojętność" siedzących przy stole.
Poruszył mnie ten wiersz, mimo, że nie ma w nim jakiś szczególnie spektakularnych środków poetyckich, a może właśnie dlatego...
Pozdrawiam serdecznie, Nicotykanie:)⭐️

Ech, tak bardzo mi żal świata, że potrafi tak wyglądać, i to tylko za sprawą ludzi, którzy nie mają odwagi odejść. To smutna rzeczywistość, ciężko w sumie mówić tu o jakichś aktach właśnie odwagi, bo każda sytuacja niesie za sobą inny ciężar, ale choćby ta odpowiedzialność, gdy w grę wchodzi potomstwo, powinna być motywacją do zmian. Bo takie obrazy dorosły może i zapamięta, ale będzie w stanie normalnie z tym później żyć, dziecko natomiast na tym zbuduje swoje podejście i swój świat, a potem pójdzie w dorosłość z tak smutnymi, toksycznymi wspomnieniami. Dobija ten Twój wiersz, ale prawdą i taką brutalnością, bo choć zdaje się, że ten wieczór jest spokojny, że nikt nie rzuca talerzami ani słowami, to jednak ta cisza tak wybrzmiewa, mam wrażenie, że zagłusza i nie daje w spokoju przeżyć krótkiej chwili. To napięcie jest tak ogromne i tak boleśnie dotyka każdego w tym domu. Dziękuję za tak ważny temat.

Ale galimatias ... jest południe, a noc je dopiero kolację ... Ładnie się zaczyna.
Kolacja wcale nie karmi spokojem, tylko pokazuje dom, w którym wszyscy jeszcze siedzą przy jednym stole, ale każdy już trochę osobno dźwiga swój ciężar, swoje zmęczenie i swoje niedopowiedziane sprawy. Zwyczajne rzeczy – zupa, łyżki, telefony, naczynia – robią za znaki tego, że życie niby toczy się normalnie, a jednak coś między ludźmi się rozsuwa, cichnie i nie chce wrócić na swoje miejsce.
I wypływa z tych wersów przesłanie – najtrudniej nie wtedy, gdy w domu jest hałas, tylko wtedy, gdy wszystko jeszcze stoi jak trzeba, a człowiek czuje, że nawet talerze wiedzą, iż coś się tu powoli rozchodzi.
6/5