O tym wierszu Przedmówcy powiedzieli wszystko co i ja chciałem powiedzieć.
Podpisuję się zwłaszcza pod wpisem Pasjansa.
Genialnie w paru słowach zawierasz spojrzenie na rzeczywistość jaką jest według współczesnej nauki; cząsteczki miłości wymiatają.
Pożegnaliście wielkiego człowieka ale jego dzieło zostało; nie tylko to naukowe. Kłaniamy się Wierszowi i Poetce, pozdrawiamy ciepło; a ja mocno ściskam.

Rozrzuciłaś cząsteczki po obszarach osobistych - dedykacja dla kochanego wujka jest dowodem, że coś się skończyło. Jednak żyje pamięć i zapewne wciąż miłość.
I to jest piękne, że chemia nie pozwala zatrzymać, ale pozwala podtrzymywać wspomnienie.
Piękni i wciąż ponadczasowi Roling Stones są tego dowodem.

Pozdrawiam

Pięknie użyłaś metaforyki chemicznej. Urzekło mnie to. Jednak nie to stanowi sedno wiersza.
Miłość . Zakłada nam na oczy na oczy osłonę nie pozwalającą do końca zobaczyć prawdy. Otacza rzeczywistość hydrofobowym płaszczem?

Piękny wiersz Wando.

Pozdrawiam!

Bardzo zakodyfikowany wiersz

Po wspaniałych komentarzach moich Przedmówców niewiele mogę jeszcze dodać...
Wiersz, który zatrzymuje na dłużej. Wspaniały, wyjątkowy i na dodatek dedykowany.
Niesie w sobie osobiste odniesienia, ale jednocześnie jak to zazwyczaj u człowieka bywa... stąpa drogą uniwersalizmu pojęciowego, stawia tezę i antytezę. Synteza należy do czytelnika...

Molekuły duszy i molekuły miłości... żadne z nich nie przywrócą życia w postaci ciała, żadne reakcje chemiczne też nie przywrócą utraconego życia w tej samej postaci w jakiej było. Mogą jedynie ukoić ból ciała, ale nie radzą sobie z bólem duszy. Lekarstwem na ten ból jest ból... A skoro tak, to nasuwa się pytanie, czy dualizm, pogląd który głosi, że człowiek składa się z dwóch niejednorodnych substancji, czyli ciała i duszy jest jedynym słusznym? Po nitce do kłębka i powstaje szersze pytanie o substancje (byty samoistne) z jakich składa się zatem świat? Czy jest to jedna, dwie a może więcej substancji (bytów).
Z wiersza wynika, że molekuły miłości nie wchodzą w reakcje z molekułami duszy, ponieważ są silnie związane z ciałem... blokują dostęp do molekuł duszy, a tym samym blokują dostęp do poznania rzeczywistości w innym wymiarze bytu... skazując nas na dualistyczne rozumienie naszego istnienia. A jeśli jest coś więcej... czego nie możemy dostrzec z punktu widzenia naszego ziemskiego świata? Czy miłość jest formą (naczyniem) dla duszy? Czy jest odwrotnie? Być może ciało nie jest jedynym "naczyniem"? A może "naczynie" w ogóle nie istnieje, bo jest ograniczeniem? Czy tym ograniczeniem jest czas? A może nie jest? Być może nie żyjemy w jednej rzeczywistości?:

"nie chciałeś słuchać
że to co jest
jednocześnie się zdaje".

W Twoim znakomitym wierszu spotkały się zagadnienia filozoficzne (ontologiczne), antropologiczne. Genialne wyjście poza schematy naukowego myślenia... i stereotypowego rozumowania naszego istnienia.

Puenta świetna, świeża i nowatorska; miłość jako imperatyw i kotwica naszego postrzegania świata i nas samych.
Dziękuję za tę poetycko - filozoficzną ucztę:)
Najserdeczniej Cię pozdrawiam, Droga Wando:)

Mocny osobisty i poruszający wiersz, zmuszający do głębokiej refleksji... Naprawdę piękny...

Pewnie dlatego jako ludzkość jesteśmy tak technologicznie boscy a tak emocjonalnie często pogubieni i niekompatybilni z nauką, bo te cząsteczki miłości wykraczają poza zakres jej możliwości. To pocieszające i zarazem trudne dla człowieka.
Zatrzymałaś świetnym wierszem i cząsteczkami miłości :)
Pozdrawiam serdecznie Wando :)

"Molekuły nie potrafią zatrzymać duszy" – drżę, gdy myślę to zdanie. Interpretuję w taki sposób, że "prawdziwa natura rzeczywistości" nie jest dualistyczna. Więc jaka? Fenomenalny wiersz, krótki a wielki w metafizycznej pojemności. Współczesne komplementarne nauki molekularne i kwantowe napotykają problem cząstek fundamentalnych, gdy już wiadomo, że cząstki elementarne z dzisiejszego modelu standardowego mogą być wciąż złożonymi.
Twoje "cząsteczki miłości" rozwalają system... Ta puenta jest obłędna. Czyżby to one były cząsteczkami fundamentalnymi? A może dzięki nim osadzeni w świecie fizycznym ludzie nie widzą, jak to wszystko, co jest – "jednocześnie się zdaje"? Albo za nic nie chcą widzieć? Aż tak, że nawet "dzikie konie nie mogłyby nas odciągnąć" od życia i miłości. Tak sobie to łączę.
Jest mi bardzo przykro, że ten genialny wiersz powstał i wybrzmiał w smutnych okolicznościach odejścia Twojego najbliższego Wuja, wielkiego człowieka nauki. Jego ulubieni Stonesi nie przestają brzmieć i we mnie.

Świetny poruszający wiersz i przesłaniem bardzo mi bliski.
Pozdrawiam Ciebie bardzo serdecznie Wandeczko :)

Genialny. I ci Stonesi...

Piękny, poruszający wiersz. Z naukowego punktu widzenie, miłość jest jak bariera która przeszkadza w neutralnym zgłębieniu świata, lecz z drugiej strony, to ona jest podstawą ludzkiej natury. Jest więc ból od którego nie można uciec, tylko z godnością przez niego przejść. Wieczna ucieczka w przyjemności i udawanie, że zawsze wszystko jest w porządku, to iluzja w której dochodzi do wypaczenia naszych zachowań.
Pozdrawiam serdecznie🌹

Przepiękne, refleksyjne, mądre wersy, potrafisz Wandziu, prawdziwa poezja.
Na dwie szóstki.

Śmierć bliskiego często wyzwala chęć zrozumienia i objęcia fenomenu życia. Ono nie jest sumą, ani kombinacją cząsteczek, ani związków chemicznych, a istnienia nie da się zrozumieć ani wytłumaczyć bez miłości ani czegoś więcej, czego nie potrafimy może nazwać. Piękny i jakże inspirujący wiersz Wando. Serdecznie pozdrawiam.

Bardzo dobry wiersz.. po utracie bliskiej osoby ból nigdy nie mija, tylko wycisz się na chwilę.. Pozdrawiam ciepło :)

Wiersz z wiele mówiącą dedykacją... więc z pewnością nawiązujący do osobistej relacji ...
Temat pasjonujący dla ludzi gotowych patrzeć odważnie w oba światy... w świat nauki i świat ducha... Zdumiewające, paradoksalne zwieńczenie. Znakomity wiersz:)

Tęsknota i smutek są wpisane w nasze życie...
Czasem uczucia te zostają na zawsze...
Piękny wiersz...
Serdecznie pozdrawiam:)
🌟

a te cząstki miłości naprawdę pozwalają nam żyć ... pozdrawiam serdecznie ...

Cząsteczki miłości potrafią być okrutne na to wychodzi ale może tak jest lepiej gdy jakieś granice istnieją...
Pozdrowionka z podobaniem 🌟👍

Nasza duchowość jest pozamaterialna, pewnie dlatego nawet skomplikowane "podglądanie życia na poziomie molekularnym" nie jest wstanie złagodzić bólu po odejściu, tych, których kochamy. Żaden lek, który wspiera i leczy skomplikowane stany chorobowe nie ma dostępu do nieuchwytnej natury miłości.
5/6
Pozdrawiam serdecznie, Wando:)⭐️

W miłości ludzie istnieją dla siebie, a czas nie ma znaczenia, wszystko spada na dalszy plan. Piękny wiersz
Pozdrawiam serdecznie :)

Tęsknota za wspomnieniami, miłością
są nieuchwytne, ale mieszkają w sercu
i ból czynią.
Serdecznie pozdrawiam, uśmiech
radosny zostawiam:)

Energia jest nieuchwytna na początku i na końcu .
Pozdrawiam.

To wiersz o zderzeniu chłodnego języka nauki z czymś, czego nie da się obliczyć ani zatrzymać, czyli z miłością, stratą i odejściem. Dla mnie jego siła jest w tym, że nawet jeśli wszystko wokół da się rozłożyć na cząsteczki, to i tak ból po kimś bliskim pokazuje, że najważniejsze rzeczy wymykają się każdej formule.
6/5