Wiecie, to pociecha jaka ona
Aż brakuje słów – pocałunek
Gorzki jak dobry trunek
A ona – po uszy czerwona

Mało, dwa słowa, a już śpiewa
Mnie to normalnie – sami wiecie
I myślicie – nic nie wiecie
Krew od góry w dół zalewa

A zdanie wypowiem proste
To ona jak te ptaszki ćwierka
Spod oka na mnie zerka
A ja z dołu w górę rosnę

Z westchnieniem na nią patrzę
Tak, i mówię wiersz napiszę
A nią kołysze i kołysze
Niemal na stojąco zasnę

Poniósłbym ją w błękit nieba
Ale właśnie w prawym oku
Tak dla hecy, tak dla szoku
Więcej mówić nie potrzeba

Powiem, bo nic nie wiecie
Że w oko to jej wpada to wypada
I nic nie poradzi, nic nie rada
Tylko coś tam gada, plecie

Że ją szczypie, że ją boli
Że jeden taki chłopak
I tak plącze się wspak, na opak
I nie wiem co lubi, a co woli

Więc się pytam tak normalnie
Co się z tobą dziewczę dzieje
A ona patrzy i się śmieje
Cóż, powiecie, że banalnie

I tak patrzy i patrzy
I mówi wnet jakby oburzona
Że jednak nie, że nie ona
I tak już razy ze trzy

Więc pytam o co chodzi
A ona, że zapomniała – omdlewa
A mnie znów krew zalewa
Tak mnie dziewczę to uwodzi