Twoje Wiersze - Wychodząc z interglacjału

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

13 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

[ GALBA ]^(*)

2026-01-07

Przerwy w cyklach robią trochę zamieszania lecz w perspektywie długofalowej liczy się jednak pierwotny zakres egzystencjalny dający możliwości przetrwania według wypracowanych wzorców...
Nietuzinkowy temat podjęłaś Kasiu.
Podoba mi się.
Pozdrowionka 🌟👍

Czasem

2026-01-07

Wielkie dzięki Mareczku za komentarz i zagłębienie w sens.

Pozdrawiam Cię serdecznie!

Jastrz

2026-01-05

To czy wychodzimy z interglacjału, czy nie, w skali jednego życia trudno zauważyć. Ale mamutów wokół sporo. I żeby to wychodzenie z interglacjału przyspieszyć ukuły teorię spiskową o "globalnym ociepleniu".

Czasem

2026-01-06

Gdyby na to spojrzeć politycznie to pewnie masz rację. Ja tutaj jestem sobie takim apolitycznym mamutem ;)))
Dziękuję Michale!

Wanda Kosma

2026-01-05

Bardzo ciekawy wiersz, totalnie mnie zatrzymał. Inspiruje do wielowymiarowej refleksji o przetrwaniu, adaptacji, ewolucji, uważności. Ale to wszystko jest metaforą dla ważnej refleksji psychologicznej - gdy dziecko rośnie przy rodzicach niedostępnych lub niestabilnych emocjonalnie, uczy się unikającego albo lękowego stylu przywiązania. W dorosłym życiu nie umie odnaleźć się w zdrowych, "ciepłych" relacjach.
Pointa genialna, smutna. Mamut ma grubą skórę...
Życzę Szczęśliwego Nowego Roku i pozdrawiam serdecznie :)

Czasem

2026-01-06

Wandziu, bardzo dziękuję Ci za zrozumienie i głęboki komentarz. Tak, to o relacji z mamą. Pozdrawiam serdecznie

Karzełek^(*)

2026-01-05

Wczucie się w wymarły gatunek dodaje wierszowi posmaku archaiczności i fantazji.
Pozdrawiam

Czasem

2026-01-06

Tak, zdecydowanie mam z nimi coś wspólnego. Pozdrowienia! 🙂

JoViSkA

2026-01-05

Też jestem już mamutem, ale zimy i tak nie znoszę :)))
Pozdrawiam z uśmiechem :)

Czasem

2026-01-06

A ja lubię 😀
Pozdrawiam JoVi!

januszek

2026-01-05

Nasz wielkie szczęście
:))))
bo gdyby prezydentem został pan Rafał T.
automatycznie Twój wiersz byłby "mową nienawiści"
z daleko posuniętymi konsekwencjami tegoż.

a swoją drogą
pod grubą pokrywą lodowośniegową jest zazwyczaj lekko na plusie

Serdeczności.

januszek

2026-01-08

tak.{to jest możliwe]
Gdy pompa byłaby podłączona do linii wodociągowej
zamarzła , lód ja rozwalił i trysnęła woda....
tak otoczenie może być taką "wszechobecną linia wodociągową "
zwłaszcza w obecnym czasie apokalipsy ( trochę dziwnym bo św.Piotr + 153 ryby + proroctwo Malachiasza = wszyscy papieże do Franciszka czyli Leon IV jest już z Nowej Ery...
Ale zobacz dni coraz dłuższe i słońce świeci coraz dłużej
a ziąb niesamowity....

Czasem

2026-01-07

Dobrze Jasiu. A teraz spójrz na to w ten sposób (zachowując nawet te analogię z pompą, ale mając w głowie Twoje relacje z tatą): Pompę masz zamarzniętą odkąd pamiętasz. Wodę czerpiesz z innego miejsca. Pompa nie działa i ok. (Tu drugie załozenie, ze mróz trzyma cały rok). I nagle woda w pompie odpuszcza w dziwny sposób. Zalewa Ci obejście. Robi sie ślisko. Łedwie nogi nie łamiesz na tym raptownym lodowisku. Po czym na powrót przestaje działać. Ufff...

To z grubsza jest ta analogia.

januszek

2026-01-06

A i owszem
moje relacje z tatą nie były najlepsze
ale dziś w wielu kwestiach zmieniam zdanie

tak jak z ową zamarzniętą pompą
narzekamy na 'grubą glacjalność relacji '
tymczasem pod ową grubością jest +
oczywiście nie od razu można ją rozpoznać
ale przy odrobinie spokojnego czasu.... jest efekt.

pozdrawiam serdecznie.

Czasem

2026-01-06

Dzięki Jasiu 😄
Gdybyż to jeszcze było faktycznie o glacjale/interglacjale...

Pozdrowienia!

januszek

2026-01-05

Pamiętam jak przed wielu laty zamarzła nam pompa
[ ręczna - większa abisynka]
Jedyne nasze źródło wody
polewałem wrzątkiem i nic
Tato obsypał śniegiem po szyjkę
i po godzinie można było zaparzać herbatkę

Mateusz Śliwiński^(*)

2026-01-05

Normalnie epokę lodowcową mam przed oczami :-) Jeszcze mi tylko wiewiórki i żołędzia brakuje :-) Pozdrawiam :-)

Czasem

2026-01-05

:))))

Pozdrawiam serdecznie!

rzabaprzezrz

2026-01-05

A mi się zdaje, że tak trochę przekornie napisałaś, bo nie wierzę, że wolisz chłodne stosunki od ciepłej atmosfery,,,, a poznałam Cię jako ciepłą osobę;) a mówić mamie o zimnym wychowaniu to raczej nie jest pozytywne dla żadnej ze stron... człowiek potrzebuje ciepła, mamut też, ale mamuta grzeje futro, a ludzie są nadzy...

januszek

2026-01-05

a jak radzą sobie eskimosi
nałapią ryb

z zamarzniętych budują sanie i którymi podróżują dopóty,
dopóki nie zjedzą.
tak więc i zimno zjada swój ogon[ jak Uroboros ]

Czasem

2026-01-05

Wiesz... mamut tak jak mówisz, w środku jest ciepły. Jednak odporny na zewnętrzny chłód. No i przede wszystkim do tego przywykł, a ciepło zewnętrzne jest dla niego sytuacją nienaturalną. I pewnie to o tym. Bez wchodzenia w szczegóły :)))

Dziękuję Ci Rzabko. Takze za to co myślisz o mnie ;)

rzabaprzezrz

2026-01-05

"płonnymi" oczywiście:)

rzabaprzezrz

2026-01-05

W każdym razie ciekawy wiersz z elementami samoobrony przed płynnymi nadziejami... Pozdrawiam serdecznie Kasiu w nowym roku, uściski ♥️🌞

ekszki

2026-01-05

Utkwieni w konkretnych ciałach musimy się z nimi godzić a szybkie zmiany psują dobre emocje

ekszki

2026-01-07

Jestem przekonana

Czasem

2026-01-05

Zapewne masz rację.
Dziękuję za komentarz i pozdrawiam!

samisen

2026-01-05

To bardzo sugestywny, chłodny w tonie wiersz.
Pozdrawiam ;-)

Czasem

2026-01-05

Zgoda Jarku :)

sturecki

2026-01-05

Spod lodu i stepowej ciszy wyciągasz historię o świecie, w którym krótkie ocieplenia tylko mylą, a prawdziwą normą jest mróz i przetrwanie. Kiedy mówisz do mamy, że interglacjał „nic nie zmieni”, to brzmi jak twarda zgoda na to, że ciepło bywa podejrzane, a chłód przynajmniej jest uczciwy.
W podsumowaniu dopowiadasz: jak mnie wychowano na zimnie, to w cieple głupieję i brak mi tchu – więc wolę mróz, bo w nim wiem, kim jestem.
6/5

Czasem

2026-01-05

Dokładnie tak jak mówisz. Nie nawykłam do ciepła :)

Pozdrawiam Cię serdecznie STu i cieszę się Twoim odbiorem.

Annna2

2026-01-05

A jednak mimo zmieniającego się klimatu- nie wszystko zginie jak mamuty
Twój wiersz tego dowodzi

Czasem

2026-01-05

Dziękuję Aniu za pochylenie nad tym tekstem.
W moim wierszu mamuty ocalały przed krótkim ociepleniem.

Jako i ja strząsam z siebie resztki złudzeń.
Czas ruszać przed siebie.

Pozdrawiam Cię serdecznie!

Migrena...1^(*)

2026-01-05

Kasiu.

dałas nam niezwykły zapis szukania schronienia we własnej naturze.

czasem (nomen omen) to, co świat nazywa surowym zimnem, dla duszy jest jedynym autentycznym domem.

piękna, mądra pochwała wierności sobie.

nawet wbrew nadchodzącym wiosnom.

piękna wszelakiego dla Ciebie Kasiu :)

Czasem

2026-01-05

Dziękuję Jacku,

Człowiek całe życie (może nie każdy) stara sie zrozumieć samego siebie i cały czas odkrywa nowe aspekty własnej natury.

Tak więc - jestem mamutem ;)))

Pokaż mniej

Logowanie

Wychodząc z interglacjału

Ocena wiersza

Treść

Warsztat

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji