Twoje Wiersze - żagiew - Eleanor Rigby

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

9 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Groschek^(*)

2026-02-02

jak widzisz, próbuję otworzyć się na tego typu poezję; rozumiem tylko rzekę (która w myśl, że się do takowej nigdy w to samo miejsce nie wdepnie) która zapomniała itp.

Groschek^(*)

2026-02-02

no i masz.. napisałem 2x "która"

Wanda Kosma

2026-01-29

Piękny wiersz - metafora w klimacie dojrzałej tęsknoty, pogodzonej z nieuchronnym. Pozdrawiam serdecznie :)

andrew

2026-01-29

Śliczne spojrzenia na wczoraj.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

Belamonte/Senograsta

2026-01-29

chciałbym być w Twojej głowie, gdy rodził się ten wiersz, ta wypowiedź smutno radosna, chyba za smutna za neurotyczna, albo właśnie zrównoważona.....

samisen

2026-01-28

Choć życie pełne jest przemijania i chwilowej iluzji, to sama świadomość tego i pamięć o dawnych uczuciach nadają mu sens.
Pozdrawiam serdecznie ;-)

Wiatrodrzew

2026-01-28

Piękny i poruszający obraz. Bardzo wyrazista i komunikatywna treść. Czytając, jakbym tam był przy tym gasnącym ognisku na brzegu mgłą okrytego lasu... To moje klimaty, bo jestem "dzikim człowiekiem", który najlepiej czuje się w kontakcie z naturą. Pięknie dziękuję ❤️‍🔥

Larisa

2026-01-28

Bardzo piękny wiersz!
Wszystko umiera i odradza się cyklicznie...
Podoba mi się narracja wiersza, bardzo dobrze poprowadzona.
Serdecznie Cię pozdrawiam, Eleanor:)

maciejka

2026-01-27

Wracam dziś do Twojego wiersza po raz kolejny. I jeszcze wrócę - przyciąga bardzo.

sturecki

2026-01-27

To żagiew, która zamiast podpalać las - uczciwie świeci nad popiołem i mówi wprost, że nawet „ziarnko nadziei” bywa tu bardziej pamięcią o cieple niż ciepłem.
6/5

Krystek

2026-01-27

Uważam, że wykorzystując doświadczenia
przeszłości jest nadzieja na nowy lepszy
początek.
Serdecznie i radośnie pozdrawiam:)

Migrena...1^(*)

2026-01-27

lata temu siedzialem w kawiarni Cafe Nicola w Lizbonie pijąc nieziemską kawę i zajadajac się pierożkami Pastissets.

zmierzchało portugalskim ciepłem.

przeżywałem akurat smutek swojego życia.

i dzisiaj, Twój wiersz otworzył moje wnętrze na oścież.

ten sam klimat.

to samo nasycenie napięciem.

jest bosko.

nie wiem co wiecej napisać bo musiałbym teraz......płakać.

slodycz w smutku.

jak dobrze, że tutaj jestem,

pod Twoim wierszem.

dziękuję.

Waldi1

2026-01-27

wiersz jest piękny ... a jednak moje myśli idą w optymistycznym kierunku ...w którym ta iskierka płonie miłością ... nie na zgliszczach itd .. pozdrawiam serdecznie ...