Zgadzam się, myślałam o tym podobnie, a nawet doszłam do wniosku, że w zasadzie każdy wers opisuje proces "stawania się" świadomości jako całości, która integruje przeciwieństwa i ciemne strony naszej natury.
Bardzo ciekawy wiersz, taki nie do zapomnienia.

Dziękuję Wando za komentarz, od wczoraj o tym myślę i jeśli spojrzeć na wiersz w tej osi to dochodzę do wniosku: „coś” i „nic” nie są tu przeciwieństwami, lecz stanami przejściowymi. „Ktoś” i „nikt” wymieniają się miejscami. To przypomina proces indywiduacji, gdzie „ja” wyłania się z całości, ale nigdy nie przestaje być jej częścią. Co myślisz?

❤️

to pięknie miłe Nico.

to przyszedłem z wierszem.

tak jak chciałaś :)

Wracaj Migu, brakuje mi Twoich wierszy.

Bardzo cieszy mnie, że dostrzegłeś model krążącej rzeczywistości, zależało mi właśnie na ruchu między wersami, na napięciu powstającym w przejściach.

Bardzo dziękuję za ciepłe słowa. Filozofia była tu punktem zapalnym, a później zapłonęła reszta. :) Cieszę się, że przypadł Ci do gustu.

Pozdrawiam Cię Nata Szo ciepło. :)

Miło, że dostrzegasz w tym kunszt.

„Hmmm… mówisz: brak zrozumienia, brak gwiazdek? Oczywiście cieszę się z każdych odwiedzin pod wierszem. Gwiazdki są miłe — na portalu i jeszcze milsze na niebie — ale dla kogoś, kto całe życie był przekonany, że będzie pisał do szuflady i dla siebie, nie są wyznacznikiem szczęścia. A może to również element tej gry między „kimś” a „nikim”. Masz rację — wymagało to ode mnie i porządku, i odrobiny szaleństwa. Na szczęście tego drugiego mam pod dostatkiem.

Co do „Istoty Boskiej”, ciekawe podejście :)

Pozdrawiam z uśmiechem :)

Bardzo podoba mi się Twoje skojarzenie z labiryntem — to krążenie może wywoływać właśnie takie wrażenie lekkiego zagubienia. Pięć zaimków to tu właściwie pięć osi, wokół których obraca się sens.
Ściskam cię serdecznie

Dziękuję Ci Dogna, cieszę się niezmiernie, iż przypadło Ci do gustu.

Groscheczku, nie obrażam się za dyskusje pod wierszem ani za zwracanie uwagi — konstruktywna krytyka jest u mnie zawsze mile widziana, byle nie przeradzała się w kłótnie. Często czytam też komentarze innych pod tekstem — z ciekawości, jak odbierają wiersz, i żeby uczyć się na cudzych błędach. :)

jeśli ktoś zwraca się do mnie tak jak teraz Ty to zabiera mnie za rękę na przemiłą wycieczkę; mi właśnie o to chodziło pisząc, że nie ma co tego rozdrapywać od nowa, gdyż w międzyczasie i ku mojemu zdziwieniu właśnie ten fragment wikipedii odczytałem; dyskusja zatem zrobiła by się w istocie rzeczy precedensyjna, a ja nie mam siły nawet ślicznie w oczy zapatrzony albo trzymany z czułością za ręce organizować obrony Częstochowy tematyką możliwości posiadania czegoś z niczego lub tym samym wiedzy czegokolwiek przez całe nic.. tu chodziło mi rzeczywiście tylko o samą pisownię, iż niby "nic nie wie wszystkiego o czymś" - lecz to już oczywiście krzyżuje się w samym boku z widzialnym tłem znaczeniowo-zamierzeniowym: innymi słowy: wygrałaś 1 punkt (oj żeby aby nie karny 🧐) w tej pojedynczej rywalizacji głęboko niezaczepkowej.. a tego tekstu chciałem Ci właśnie oszczędzić

Jeszcze przed snem Ci odpisze kochany Groscheczku, zdanie to zostaje bo jest poprawne. To celowe naruszenie stabilności języka —nic wie gdyż ‘nic’ funkcjonuje jako podmiot. :)

'nic wie wszystko o czymś' jeśli dobrze pamiętam to chodziło o ten wers; podałem ci go ale już tylko grzecznościowo; zostaw..

odp. na niezadane pytanie hm: 'nigdy nie trać niczego': wbrew pozorom w taki sposób kreuje się w niewielu językach świata..

hmmm?

Dobrze się domyślasz, bo teksty filozoficzna nadal lubię czytać, tylko już z mniejszą intensywnością. Jestem "miłośnikiem" głównie egzystencjalizmu.

Domyślam się, Stu, dlatego pozwalam sobie zasypywać Cię nazwiskami. Często wyłapuję w Twoich wierszach filozoficzne „zaczepki”, więc chyba trochę za bardzo się podekscytowałam.

Swoją drogą — gdyby kiedyś przy herbacie dopadła Cię nuda, masz już gotową listę polecajek (oczywiście żartuję). A te przemyślenia przy wierszu były jedynie luźną inspiracją :)

Zalałaś mój czas nazwiskami zacnych filozofów. Tylko w szkole średniej zajmowałem się, bądź lubiłem filozofię, którą namiętnie czytałem zamiast szkolnych lektur. Z tamtych czasów pamiętam jedynie egzystencjalistę Heideggera.

W kwestii wiersza ... ciekawy zamysł – „nic wie” działa jak celowa usterka w języku, która robi wyłom w pewności i uruchamia pętlę: skoro słowo nie trzyma świata, to świat przestaje trzymać słowo. Nie muszę znać całej bibliografii tegoż podkładu filozoficznego, by wiedzieć, że moja-nasza pewność jest bardzo wątpliwa.

Gdy „nic wie”, nie tylko łamie to normę gramatyczną — podważa również tezę, że tylko coś istniejącego może być sprawcze. Zależało mi na uzyskaniu efektu pętli sprężenia zwrotnego: gdy język przestaje stabilizować byt, byt przestaje stabilizować język. Filozoficznie wiersz też ma swoje miejsce i powstał pod wpływem kilku inspiracji. W „Tractatus Logico-Philosophicus” Wittgenstein pisze, że „granice mojego języka oznaczają granice mojego świata”. Heidegger twierdzi, że „być jest byciem ku byciu” i że język jest „domem bytu”. Dla Deleuze’a i Guattariego sens nie istnieje jako coś stałego, lecz jako ruch w różnicy i powtarzalności („rhizome”). Derrida analizował hierarchie i binaryzacje w języku, takie jak obecność–nieobecność czy coś–nic. Z kolei Bergson rozróżniał czas mierzalny (chronos) od czasu doświadczanego (durée), co w wierszu znajduje swój ekwiwalent w cyklicznym odczuciu pętli.