Twoje Wiersze - 2. *** /zostało po tobie/

2. *** /zostało po tobie/

wolny

2026-05-10 11:11

zostało po tobie powietrze
ale inne
jakby ktoś odjął mu ciężar
i teraz nie umie opaść

książka leży dokładnie tam
gdzie ją odłożyłeś
i to jest nie do zniesienia

bo rzeczy nie wiedzą
że powinny się zmienić

przez to muszę się uczyć
rozmieszczenia ciszy.
zapraszam ją do stołu
rozsiada się, kładzie łokcie
patrzy na mnie długo
i nic nie mówi

więc ja zaczynam
bo przecież ktoś musi
mówię do niej twoim imieniem
czekam czy odpowie

nie –
jest za to więcej miejsca
nie ma go czym wypełnić

ten rozrost pustki
będę nosić w sobie
jak serce

które było pewne
że mnie nie opuści

10.05.2026. dptw

autor

Wanda Kosma

przejdź do strony autora

Jesteś Premium.
Dziękujemy!

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

5 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

ekszki

pół godziny temu

Uczucia wędrują razem z duszą niezależnie od tego dokąd się udaje

mgielka

godzinę temu

Piękny i prawdziwy, aż do bólu.. ciężko na nowo pozbierać rozrzucone puzzle. Nie mam jak wypełnić pustki, która przytłacza.. Wańdziu dziękuję za wiersz, który jest mi bardzo bliski.. Pozdrawiam ciepło :)

wibracja

godzinę temu

Człowiek myśli, że niektóre obecności są silniejsze niż śmierć. Że miłość, że dusza umie przenikać granice światów. Dopóki nie spojrzy w oczy Tej Ciszy. Ależ wiersz... Wrył mnie w ziemię.

Krystek

godzinę temu

Mimo, że wiele lat minęło od śmierci mojej mamy,
to nadal czuję jej bliskość. Wszystko wokół ją
przypomina. Nadal jest w moim sercu tęsknota i
miłość.
Ślę moc serdeczności i pogody ducha:)

Lenia

godzinę temu

Przepiękny wiersz! jak umarł mój tato to napisałam w wierszu " najbardziej boli, pamięć przedmiotów.."
Wzruszająco i bardzo prawdziwie opisałaś ból straty i pustkę.

sturecki

godzinę temu

Powietrze zawsze zostaje, tylko po kimś bliskim robi się dziwnie nieużyteczne – jest go dużo, a nie ma czym oddychać, rzeczy stoją na swoich miejscach, a człowiek musi od nowa umeblować ciszę.
6/5

Elżbieta

dwie godziny temu

Twój wiersz, Wando, odbieram bardzo osobiście, te doznania towarzyszyły mi i dalej są mimo pewnego "oswojenia" po śmierci mojej Mamy, to bardzo bliski mojemu sercu utwór.
Serdecznie pozdrawiam, Wando:)⭐️