Dziękuję, Wando:)

Pisząc komentarz do Twojego znakomitego (bez wątpienia) wiersza, napisałam we wrześniu, że puenta wiersza wyraża głębię, której sens wolałabym zachować dla siebie...
Nasza rozmowa wyłuszczyła ten sens, samoistnie. Człowiek zbawia się poprzez własną miłość do ludzi i świata, a jeżeli zbawia się poprzez swoją miłość, to adekwatnie innego (zbawienia) niż to, które jest tożsame z jego podmiotowością - nie potrzebuje.

Natomiast zastanawiam się, co z ludźmi, którzy tej miłości w sobie z jakiś powodów, braków, deficytów nie zdążyli w sobie wykształcić, bądź nie umieli tej miłości w sobie odnaleźć. Myślę, że dla tych ludzi religia niesie pocieszenie i zapewnia ich o zbawieniu.

Dodam jeszcze... wychodzi na to, że wciąż coś dopowiadam/dodaję:)) Moim zdaniem żadna religia nie może wpływać na procesy poznawcze człowieka. Mamy zagwarantowaną wolność sumienia i wyznania zarówno biorąc pod uwagę przekonania religijne jak i niereligijne, o czym wielu z nas zapomina.

To wielka przyjemność dla mnie móc konwersować z Tobą, Droga Wando, dziękuję, że Jesteś i Twoja poezja:)
Życzę spokojnej nocy.

To dopowiedzenie jest niesamowicie zaskakujące - znowu mam wrażenie pokrewieństwa dusz i z tyłu głowy pytanie, kim jesteś, że jesteś tak bliska, że czasami mam wrażenie, iż werbalizujesz moje myśli, jakbyś umiała w nich czytać. A przecież to są Twoje refleksje, płynące z Twojej niezwykłej mądrości... Trudno to wyjaśnić, tym bardziej jestem zafascynowana.
Dziękuję, że jesteś :)

Lariso, dziękuję Ci za odpowiedź i to dopowiedzenie. Bardzo cenię Twoją intuicję, Twoje wypowiedzi interpretacyjne za każdym razem udowadniają, że masz jej wielki dar. A ja lubię słuchać, gdy mówią osoby o takim darze.
Jestem mile poruszona, bo nie odrzuciłaś nakreślonych tu przeze mnie ołówkiem ścieżek, tylko pięknie je pokolorowałaś - i to w podobnym kierunku. Co dodatkowo wzbogaciło wiersz, który jest dla mnie mega ważny. W konotacji pojęcia "zbawienia" różni nas, że tak powiem, religia - bo ja uważam, że człowiek absolutnie nie potrzebuje zbawienia, zbawiania i niczego w rodzaju tych spraw w rozumieniu religijnym - ale to, jak widać nie przeszkodziło nam zgodzić się co do intuicyjnego postrzegania realnej esencji miłości.
Bardzo Ci dziękuję za tak szlachetne ubogacenie moich rozmyślań. Pozdrawiam najcieplej :)

Powróciłam dzisiaj ponownie do naszej rozmowy. Już wczoraj o tym myślałam, ale dzisiaj dodam coś jeszcze z własnych, osobistych przemyśleń/spostrzeżeń.

Znane jest zjawisko/fenomen, że osoby w ostatniej godzinie życia, wzywają swoich najbliższych (mężów, matki, ojców, rodzeństwo i tak dalej...), których kochali albo nie zdążyli im powiedzieć, że kochali. Nasuwa to wniosek, że miłość jest tym ostatnim oddechem... Odchodzą z miłością... odchodzą poprzez miłość (integrację ze swoim "ja"), to ona jest silniejsza od wszystkiego, co zawiera ideę/iluzję. Co moim zdaniem potwierdza, a właściwie tak mogę przypuszczać, że więź jest 'generatorem' miłości i jej 'rozrusznikiem'... Myślę, że osobiste przemyślenia nas wszystkich znajdują naukowe potwierdzenia lub zaprzeczenia.

Nasza. ludzka intuicja jest doskonałym źródłem dla nauki, a dla nas ludzi... podszeptem prawdy, której tak uparcie szukamy.

Mam nadzieję, że nie zanudziłam Ciebie, Droga Wando swoim intuicyjnym 'wywodem':)) Czułam, że muszę to dodać.
Najserdeczniej Cię pozdrawiam:)

Wspaniałe są Twoje swobodne rozmyślania na temat miłości, która jest wszechobecną nadwartością w życiu człowieka poszukującego. Pozwól, że pominę w naszym dialogu, znaczenia pojęcia miłości w religiach abrahamowych, bo nie tego zagadnienia dotyczą nasze przemyślenia.

Nasza rozmowa dotyczy wiersza, którego przesłanie idzie dalej, a mianowicie w zagadnienie zbawienia poprzez miłość i próbę odpowiedzi na pytanie, czym jest miłość i co jest jej odniesieniem.

Uważam, że układem odniesienia jest więź, ale trudno tę więź zrozumieć bez szerszego tła, czyli idei lub jak wolisz iluzji. Podział grecki był początkiem teoretyzowania o pojęciu miłości epoki starożytnej. Dzisiaj, przy obecnym stanie wiedzy, nauki i świadomości wydaje się być przeżytkiem, choć nadal dla wielu jest mało zrozumiany, ale to tak na marginesie mojej wypowiedzi.

Miłość wyraża się poprzez realizowanie więzi międzyludzkich, sama iluzja/idea, to za mało. Bez ludzkiego, osobistego doświadczenia w przeżywaniu miłości, człowiek nie mógłby zrozumieć transcendentalnego uniwersalizmu miłości. Nie mógłby pójść o krok dalej, pozostałby w cieniu osobistych(zawężonych) doświadczeń. Wyjście z cienia jest dla mnie otwarciem się na miłość związaną z naszą nadświadomością, poprzez naszą podświadomość - naszą skarbnicę o nas samych. Nadświadomość prowadzi już na otwarte przestrzenie miłości absolutnej, 'doskonałej'. Prowadzi do doznania duchowego o wiele głębszego, choć w pewnym sensie nadal abstrakcyjnego. Wszystko to jest możliwe poprzez więź z własnym "ja", tak jak piszesz: "zanurzeniu się w zintegrowanym 'ja'".
I tutaj dochodzę do punktu wspólnego moich i Twoich swobodnych rozmyślań, a mianowicie; nasza nadświadomość i wyjście poza własne "ja" albo najczystsza z nim integracja, pozwala nam dopiero odczuć, czym może być zbawienie. Miłość poprzez siebie może być drogą do zbawienia. "Jestem miłością, której szukam". Być może tak właśnie jest? I znowu jestem w punkcie wyjścia:)) Czy jest miłość silniejsza od zbawienia?:) Można założyć, że być musi/powinna.

Nie rozczarowałaś mnie, Droga Wando:)
Wspaniale było czytać Twoją wypowiedź i krok po kroku rozważać. Moja wypowiedź w tym temacie jest czysto intuicyjna:) Dziękuję, że mogłam się z Tobą podzielić moimi refleksjami i za zaproszenie do rozmowy:)
Najserdeczniej Cię pozdrawiam, Droga Wando:) Życzę spokojnej nocy.

Zawsze masz wspaniałą intuicję interpretacyjną i przenikasz wiersz jakby rentgenem :) Dziękuję za piękny, dogłębny komentarz, który niezmiennie odbieram jako zaszczyt.
Przy tej okazji przeniosę się na chwilę na grunt swobodnych rozmyślań - dzieląc się czymś, co być może Cię rozczaruje, chociaż oczywiście nie jest to intencją.
Jestem ciekawa Twojego zdania.
Nie mam respektu do podziału greckiego, podobnie jak do wykorzystywania zjawiska miłości w religiach abrahamicznych. Długo by uzasadniać, nie będę nudzić o tym tutaj. Sprowadzę temat do relacji (w sensie wzajemnego oddziaływania) miłości i więzi. Miłość jest wszechobecną nadwartością, w dużej mierze "realizowaną" poprzez zazwyczaj rozmaicie dysfunkcyjne więzi, a głębiej sposoby przywiązań, uwikłań, uwarunkowań kognitywnych, społecznych, kulturowych, religijnych. Większość z nas tak miłości doświadcza. Czy w ten sposób doświadczamy miłości czy pragnienia miłości? To ogromna różnica. Bo co jest układem odniesienia, więź czy idea?
Czy miłość abstrahująca od więzi z człowiekiem lub inną realną istotą, albo pozorująca taką więź, a polegająca de facto na podporządkowaniu ideom miłości i człowieka - jest miłością? Jeżeli idealizowana miłość transcendentalna jest miłością, a nie ideą, iluzją - to dlaczego potrzebujemy ją uosabiać lub materializować?
W moim skromnym rozmyślaniu, miłość transcendentalna jest właśnie obietnicą zbawienia. Zbawienia od - w wielkim uproszczeniu - jungowskiego "cienia" i jednocześnie... od bezwzględnej odpowiedzialności za istnienie, co dla uproszczenia nazwę "światłem". Na wszelkie sposoby unikamy w życiu "integrowania cienia"; idea (choć wolę słowo: iluzja) miłości oderwanej od więzi jest jednym z tych sposobów. Umieszczamy ów cień poza sobą. Tak samo na wszelkie sposoby unikamy "integrowania światła", umieszczając je poza sobą. Bo co by było, gdybyśmy odkryli własną pełną odpowiedzialność za miłość na Ziemi?
Po cichu czasami myślę, że - być może - doświadczając najpiękniejszego oblicza euforii, najwyższego stanu duchowości, w jedności z uniwersum, w kontakcie z albsolutem czy w "dotyku" jakby wyższego, niepojętego dobra, owocującego potrzebą bezwarunkowego dawania - doświadczamy tak naprawdę apogeum najczystszej więzi ze swoją nadświadomością, więzi polegającej na immanentnej miłości, poprzez którą świadomie istniejemy. Inaczej patrząc, może nie wyjście poza "ja" z nadzieją transcendentalnej miłości, a doskonale pełne zanurzenie w zintegrowanym "ja" jest najgłębszym duchowym doświadczeniem bezwarunkowej miłości?
To niepopularne spojrzenie. Strasznym byłoby odkryć, że tu na Ziemi nie istnieje wszechobecna, zewnętrzna, "ratująca" miłość, a tylko ta, która istnieje przez nas samych (co - być może - odkrywamy po śmierci?).
Myślę, że tego typu rozmyślania, pytania, mogły mi towarzyszyć, gdy pisałam ten wiersz.
Jestem miłością, której szukam.
Pozdrawiam Cię najserdeczniej :)

Przepraszam, JoVi, czy ważne kto? Ważne, że tej poezji nie jest w stanie zaszkodzić żadna niska nota. Poezja, to sztuka, która zostaje w sercu... na zawsze. Nie wszystkie wysoko oceniane wiersze zostają w pamięci czytelnika na dłużej niż trzy minuty...
Poezja Wandy zostaje w sercu na zawsze. I nie jest to żadne "przymilanie się" z mojej strony, tylko i wyłącznie stwierdzam obiektywną prawdę.
Widocznie są czytelnicy, którzy lubują się w niskich notach.
Mnie i Ciebie, to razi, bo to jest niesprawiedliwe, ale czy razi innych? Może jeszcze ktoś wyrazi swoje zaniepokojenie niskimi notami pod tym wierszem?
Poczekajmy. Jak mawiali starożytni Grecy - "Tutaj Rodos, tutaj skok".
Serdecznie Cię pozdrawiam, JoVi oraz Autorkę tego znakomitego wiersza.

Nie wiem Wando, kto dał takie niskie oceny, ale ewidentnie to jest ludzka złośliwość, ja oceniłam najwyżej jak mogłam, a gdybym mogła oceniłabym jeszcze wyżej :)

Miło znów móc Cię czytać.

Pozdrawiam