Oddział Commando jest już na pokładzie.
Lecą na akcję w doborowym składzie.
Dispatcher daje sygnał: „GO!” – do interkomu.
Każdemu łopocze czasza spadochronu.

Podejście do celu nigdy łatwe nie jest.
Nie może nas zdradzić żaden durny szelest.
Strzelcy wyborowi na swojej lokacji.
Pora na kolejny etap operacji.

„Sir, Alfa melduje: kamery są martwe.
Macie niecałe trzydzieści sekund.
Drzwi odblokowane, a drogi otwarte.”
„Dzięki, wchodzimy! Trzymać się szyku.”

Wchodzimy po cichu – drzwi są na zawiasie...
– „Lewa czysta, a prawa?” – „Cholera. Jest ruch!”
Krótkie serie z HaKa czterysta szesnaście*.
Cień, co był za rogiem, leży martwy już.

Jest strażnik na dole i cel – te pakunki.
Pchnięcie nożem i tyle, koniec tej gry.
Zostało tylko podłożyć ładunki.
Licznik przy zapłonie zbija sekundy.

Z bunkra słychać już donośny huk.
Wtem! Cóż to? Alarm! Dodatkowy ruch!
Główny cel ataku wykonany planowo,
Ale plany odskoku się lekko... pierdolą.

„Natychmiast gotowość do ewakuacji!
Helikopter nadleci w wyznaczony czas.
Spotykamy się za kwadrans w punkcie dyslokacji.
Snajperzy! Wychodzimy, osłaniajcie nas!”

Wróg rzucił się na nas, czym fabryka dała.
Ściana ognia z każdej strony w ziemię wbiła nas.
Garstka amunicji nam jeszcze została.
„Radio! Dajcie nam zaraz wsparcie Si-Ej-As*.”

„Baza! Melduję, jesteśmy otoczeni.
Oto współrzędne dla Close Air Support!”
Deszcz ognia się leje na wroga strumieniem.
„Ok, już czysto. Zabierajmy się stąd.”

Blackhawk zabiera nas wszystkich do bazy.
Komandosów braci nie pokona nikt!
Zawsze gotowi wykonać rozkazy.
Wierni swej przysiędze – zawsze: Semper Fi!