To prawda - sprawa śmierci Gen. Sikorskiego przedstawia bardzo podobny modus operandi prowadzonego śledztwa jak to, które było podjęte po tej tragedii co wydarzyła się w Smoleńsku w 2010 roku, czyli z góry (arbitralnie) ustaloną wersją zdarzeń kto zawinił. W tamtej tragedii dotyczącej śmierci Gen. Sikorskiego było o tyle trudniej, że nie było takiej techniki jak obecnie. Odnośnie tragedii w Smoleńsku w 2010 r. komisja Laska ma o tyle problem, że pojawiają się kolejne, niezbite dowody rozstrzygające w tej sprawie (np. materiał na YT zatytuowany:
Magazyn Anity Gargas: Katastrofa smoleńska. Wybuch w skrzydle Tu-154M: „dowód rozstrzygający”).
Ja niespecjalnie liczę na jakąś spektakularną sprawiedliwość ukarania sprawców - to się raczej nie stanie. Natomiast przy tylu rozbieżnościach, niedomówieniach powinno się zrobić przynajmniej tyle, żeby po świecie przestał krążyć pogląd, który za tą tragedię obarcza całą winę zrzuca na polskich pilotów (co w świetle dowodów jest zwyczajnym absurdem).
Osobiście boli też ta znieczulica ludzka, tzn. brak chęci gruntownego wyjaśnienia tragedii POMIMO, ŻE zginęli tam Polacy z całego wachlarza Polskiego Rządu.

Dziękuję za miły i wartościowy komentarz! :)

Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński

Co ja mogę wiedzieć w sprawie ... komuś trzeba wierzyć ... według mnie, wszystko przemawia za teorią Laska, do której się przychylam.

Dziękuję za komentarz i za ocenę. W wierszu starałem się oddać hołd zarówno jednym jak i drugim ofiarom zachowując daleeeeko idącą wstrzemięźliwość od pochopnych, zwłaszcza imiennych oskarżeń.
Co do samego "wybuchu" (poza relacjami video naocznych świadków jeszcze w dniu tragedii z dnia 10 kwietnia 2010) polecam obejrzeć materiał na YT zatytuowany:
Magazyn Anity Gargas: Katastrofa smoleńska. Wybuch w skrzydle Tu-154M: „dowód rozstrzygający”?
Niech każdy sam z własnym sumieniem oceni, a ostateczną ocenę zostawmy Panu Bogu - przed tym Sądem nie ucieknie nikt.
Nie bez kozery dałem czerwony kolor wiersza - uszanujmy przynajmniej pamięć ofiar. [*]

Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński