W języku hebrajskim słowo "pustynia" czyli "MiDBaR" posiada ten sam rdzeń, co słowo "mówić" czyli "DaBaR". Bardzo często słowo "MiDBaR" tłumaczy się jako "miejsce słowa". Kiedyś, gdy pierwszy raz natrafiłem na tę informację, bardzo mnie to poruszyło. Bowiem w pierwszych wersach Księgi Rodzaju znajdujemy zestawienie tych słów. Mowa tam jest o początkach stworzenia, a następnie w 3 wersie pada takie stwierdzenie, że "Ziemia była bezładem i pustkowiem [...]" i dalej, że właśnie "[...] wtedy Bóg rzekł [...]" To jest niesamowite! Wniosek nasuwa się mianowicie taki, że Bóg przemawia na pustyni. 🤗 I teraz można by dalej analizować, co się dzieje z wszelkim stworzeniem, gdy Bóg, który jest Duchem (J 4,24) pozwala, by to stworzenie Go widziało w sposób dla tego stworzenia możliwy. Tych opisów i przeróżnych obrazów jest w Piśmie Świętym mnóstwo. Ja wspomnę tylko na Psalm 67/(68), który tak podaje: "Bóg powstaje, a rozpraszają się Jego wrogowie i pierzchają przed Jego obliczem ci, co Go nienawidzą. Rozwiewają się, jak dym się rozwiewa, jak wosk się rozpływa przy ogniu, tak giną przed Bogiem grzesznicy." Tutaj jednoznacznie widzimy, że wszelkie stworzenie - mówiąc obrazowo - kruszy się, gdy staje twarzą w twarz z Bogiem. Nie ma Jemu równego! Wszystko jest niczym wobec Jego Chwały! Po co o tym wspominam? Ano dlatego, że podobnie dzieje się z człowiekiem wierzącym. Z tą różnicą, że wierzący od Boga otrzymuje życie wieczne. Natomiast wszystko, co w tym człowieku słabe i grzeszne - ginie. To się oczywiście dzieje w człowieku w procesie dojrzewania, o którym Jezus wspomniał podczas Ostatniej Wieczerzy, co jest opisane w Ewangelii wg. Jana w rozdziale 15. To porównanie do winnego krzewu i latorośli, które oczyszczanie są przez Ojca, by wydawały obfity owoc.

Jeśli więc Twój wiersz stawia pytanie, co zrobić z darem wiary, który wszystko obraca w pustynny proch? To odpowiedź powinna brzmieć: Przyjąć! Pozwolić, żeby wiara rozsypała mnie całego w proch. Bo tylko wówczas rzeczywiście stanę w miejscu, gdzie Bóg przemawia stwarzając. Tu zachodzi to ponowne narodzenie. To się odbywa przez rozpalanie się wszelkich wyobrażeń o Bogu, a dalej o świecie, o sobie samym. On jest "kadesz", jest "inny", a więc nie uchwytny dla ludzkich zmysłów. Nie da się go umieścić w obrazach wytworzone przez ludzkie wyobrażenia. To wszystko powinno w człowieku rozpaść się.

Ty w swoim wierszu dopytujesz o rzeczywistość fizyczną, empiryczną. I słusznie! Semickie języki nie posługiwał się pojęcia mi abstrakcyjnymi. To wszystko są produkty greckie, filozoficzne. Księgi Pisma Świętego, szczegolnie Starego Testamentu przekazywane najpierw ustnie, a pozniej spisane zostały językiem bardzo konkretnym, który nie wyrażał się poprzez pojecia abstrakcyjne. I tak jest tam przedstawiona cala rzeczywistość tego swiata. Nawet w Apokalipsie Jana znajdziemy opis wizji Nowej Ziemi i Nowego Jeruzalem, gdzie mowa jest o mierzeniu murów Miasta. To wszystko wskazuje na końcu krotność fizyczną rzeczywistości wiecznej. Z doswiadczenia Jezusa zmartwychwstałego wnioskować można, że ta fizyczność będzie miała nieco inne właściwości, niż ta znana nam dzisiaj. Choćby fakt, że Zmartwychwstały Jezus pojawiał się i znikał, a raczej stawał się widzialny dla ludzkich oczu, po czym przestawał byc dla nich widzialny, a jednocześnie spożywał posiłek taki jak wszyscy inni, którzy jeszcze nie umarli i nie zmartwychwstali. A więc ta przyszła rzeczywistość nie może być jakimś bezcielesnym bytem. Natomiast niewątpliwie będzie to coś, co przekroczy najśmielsze ludzkie wyobrażenia. To już widzimy w Raju, gdy pierwsi ludzie żyją w Ogrodzie i rosną tam prawdziwe rośliny i drzewa, żyją tam prawdziwe zwierzęta. Owszem wszystko stworzenie zachowuje się tam zupełnie inaczej niż my to teraz widzimy. Natomiast to wszelkie stworzenie jest tam cielesne. Ciekawe jest też tam to, że człowiek widzi tam zupełnie inaczej, niż my teraz. Bo po grzechu pierwszych ludzi mowa jest o tym, że dopiero wtedy otwarły się im oczy na własną nagość. A to znaczy, że ich wygląd nie zmienił się po grzechu, ale widzenie już tak. I to ma też swoje odzwierciedlenie tutaj w naszych realiach codziennych. Czasem, gdy spotyka się jakiegoś Bożego człowieka, to wydaje się, że on jest jakby oderwany od tej naszej rzeczywistości. Wszystko widzi zupełnie inaczej. Rzeczywistość jest przez niego zupelnie inaczej postrzegana. Bardzo często taki czlowiek nie dostrzega zła i grzechu, ale wszędzie widzi dobro i miłość. Nie dlatego, że jest ślepy, ale wlasnie dlatego, że widzi w sposób przemieniony. Widzi głębiej. Widzi prawdziwie. To jest tez jeden z podstawowych chwytów szatana. Ten bowiem jest kłamcą i ojcem kłamstwa, jak nazwał go sam Jezus. I szatan nie ma wpływu na zmianę rzeczywistosci. On ja jedynie zakłamuje. W zniekształcony sposób przedstawia ją człowiekowi, żeby ten uwierzył kłamstwu. Tak wyglada wlasnie scena kuszenia z Raju. Tam wąż podchwytliwe podsunął kobiecie znieksztalconą wizję rzeczywistości. A ona uwierzyła w to kłamstwo. Teraz przemiana czlowieka grzesznego w świętego polega wlasnie na tym, że święty widzi Prawdę, bo uzdalnia go do tego Duch Święty.

No, więc kończąc uśmiechnę się szeroko i na pytanie z wiersza: Co mam zrobić z darem zbawienia? Odpowiem: Celebruj człowieku swoje zbawienie w codzienności swojej! Idźże tam, gdzie wypędza cię Duch (Mk 1,12)! Niech zrobi z ciebie pustynię, bo tam Jest Słowo Życia. 🤗

Pozdrówki, Poeto! Hej ho! 😊🙋🏻‍♂️

A może potrzebny jest pożar, który strawi to, co ziemskie, by otworzyć nas na przyjęcie nieba... Może w zamian za wieczność musimy oddać to, co kochamy tu na ziemi, utracić zapach chleba i śpiew ptaków... Życie na ziemi w zamian za światło...

Podziwiam 🤗