Twoje Wiersze - Migracja - Nicotykanie(*)

Migracja

wolny

2026-02-06 11:14

~ pocztówka 2025

Biebrza, początek września
powietrze ciągnie się
jak wata cukrowa

poszłam na spacer
na boso
chciałam sprawdzić,
czy ziemia jeszcze oddaje ciepło

moje miasto zna mnie po butach,
po ciężarze kroków,
odbitej w kostce brukowej podeszwie

chodniki mają puls,
tętni pod asfaltem w żyłach ścieków

życie toczy się
pustą puszką,
kopaną w kółko,
żeby sprawdzić,
czy jeszcze dźwięczy

z dłoni wylatuje –
Numenius arquata

nic spektakularnego

zostawia ostrym dziobem
czerwoną kropkę

niebo przyjmuje jego cień —
tak uczę się emigrować

autor

Nicotykanie^(*)

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

5 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

LydiaDel

kwadrans temu

To bardzo wrażliwy tekst. Stoisz mocno na ziemi, znacie się obie. Czujesz, wiesz, że to nie jest na stałe, bo jesteśmy jak wędrowne ptaki. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

januszek

kwadrans temu

siewki powracają
ludzie ...
ludziom trudniej , każ dy odlot to już próba zapuszczenia korzeni
zrywać je
zrywając się do lotu czy zapuszczać dalej
to nasz problem

pozdrawiam serdecznie.

jolka

godzinę temu

Świetny wiersz,pełen miejskich odniesień z niedaleką przyrodą...Puszka życia grzechocząca po bruku- dobre.Może to budzi się myśl,by inne miejsce poznało Twój krok...

sturecki

dwie godziny temu

Urocza „pocztówka”: Biebrza miękka jak wata cukrowa kontra miasto, które „zna po butach” i ma chodniki z pulsem pod asfaltem. I ten skręt w ptaka - łacińskie „Numenius arquata” brzmi jak chłodny zapis w notesie-pamięci, a jednocześnie robi z odlotu coś realnego, cielesnego.
A emigracja? Nie jest tu wydumanym fajerwerkiem, tylko cieniem na niebie i jedną czerwoną kropką po ostrym dziobie ... tak cicho człowiek uczy się znikać.
6/5

Migrena...1^(*)

dwie godziny temu

Nico.

bardzo porusza mnie spokój Twojgo wiersza .

ta uważność, z jaką dotykasz świata, zamiast go oceniać.

migracja nie jest tu gestem ucieczki, tylko lekcją słuchania .

ciała, ziemi, miasta, nawet ptaka, który wie więcej, bo nie musi pytać.

jest w tym dużo ciepła i dojrzałej łagodnosci.

dziękuję za tę cichą mądrosć.

przeniknęła mnie.

jeszcze sobie tutaj trochę zostanę :)

Nata Sza

dwie godziny temu

Piękny, wrażliwym piórem napisany tekst.
Jestem pod wrażeniem Twojego odczuwania i sposobu pisania.
Pozdrawiam serdecznie :-)

Pokaż mniej

Logowanie

Migracja

Ocena wiersza

Treść

Warsztat

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji