Twoje Wiersze - Proces

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

14 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

samisen

2026-02-06

Jak zawsze pod wrażeniem
Pozdrawiam

Czasem

2026-02-07

Dziękuję serdecznie Jareczku :)

maciejka

2026-02-06

Bardzo dobry wiersz. Bardzo...
Porusza i zostaje.
Serdecznie Cię pozdrawiam :-)

maciejka

2026-02-06

Taki taniec śmierci.
Naprawdę dobry wiersz. Bardzo

Czasem

2026-02-06

Bardzo bardzo mi miło, że zostaje maciejeczko.

Pozdrawiam Cię serdecznie!

januszek

2026-02-06

tak to już jest , nie
tak bywa gdy wpadnie się w toksyczny związek
też źle
na toksycznego partnera
stłamsi ducha, [ a pomiędzy .... głuchymi ścianami znikąd pomocy ] stłamsi wszystko do postaci "szklanego słoiczka "
na szczęście szkło było na tyle przezroczyste .. że na tle popiołu dało się zauważyć maleńką życiową iskierkę...

Czasem

2026-02-06

Tak, coś zostało. Skoro mówili "rośnij" znaczy, że była mał i od nich zależna.

Pozdrawiam Cię serdecznie Jasiu!

Monia

2026-02-06

Dowody spalone, a sumienie może dręczyć pozdrawiam serdecznie 😉

Czasem

2026-02-06

Może :) Ale wcale nie musi. Rozmaici dręczyciele czasem są kryształowi we własnych oczach.

Pozdrawiam Cię Moniu!

Lenia

2026-02-06

Wspaniale napisany wiersz, bardzo poruszający, ile takich dziewczynek...pozdrawiam serdecznie:):)

Czasem

2026-02-06

Dokładnie tak Leniu, myślę, że bardzo wiele.

Pozdrowienia!

Kornel Passer

2026-02-06

Wstrząsająca impresja poetycka nad znaleziskiem. Dobry kawałek poezji. Pozdrawiam:)

Czasem

2026-02-06

Bardzo dziękuję Kornelu. Pozdrowienia!

Annna2

2026-02-06

Joannę d’Arc spalono i to dwukrotnie,
ale nic to nie dało, bo pamiętamy o niej, pamięć jest w nas, i jeśli ktoś chce zetrzeć- nie uda się,
Albo Auschwitz- usilnie też próbowano zatrzeć- nie udało się.
Pamięć to też miłość.
Bardzo dobry Kasiu wiersz i piękny
6/5

Czasem

2026-02-06

Tak sobie zaczęłam rozmyślać nad własnym wierszem na nowo w kontekście popiołów i pamięci. Zupełnie inaczej na niego spojrzałam.

Dziękuję Aniu!

Larisa

2026-02-06

I prawda... pozostała w szklanym słoiczku. Ofiara nie może się już bronić, ciała nie ma, a więc proces poszlakowy...
Mocny, poruszający wiersz! Jak widać dobre wiersze się nie starzeją:)
6/5.
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

Czasem

2026-02-06

Dziękuję Lariso! Proces poszlakowy - pięknie podsumowane :)

Pozdrawiam Cię serdecznie!

Jastrz

2026-02-05

Może nie tańczymy, ale wszyscy poruszamy się po pogorzelisku dowodów. Trudno nam nawet z niedopalonych resztek wywnioskować czego to były dowody. Nasza rzeczywistość jest zbudowana z prymitywnych kłamstw, które nawet nie silą się, by przypominać prawdę. Jednak to, że rozpoznajemy fałsz wcale nie znaczy, że znamy prawdę. Została tak dokładnie zniszczona, że nie ma już szansy, by "wypłynęła na wierzch". Nie widzimy murów i krat, ale czujemy, że odebrano nam wolność. Jesteśmy jak w słoiku - ściany naszego zamknięcia są niewidoczne (szklane), ale trzymają nas uwięzionych.

Czasem

2026-02-05

Niesamowicie rozciągnąłeś Michale mój wierszyk. To, że rozpoznajemy fałsz nie znaczy, że znamy prawdę - już to samo w sobie warte jest zapamiętania.
Tak jak napisałam Rzabce - wielu z nas ma w sobie coś z tej dziewczynki. Ty znalazłeś szklane więzienie.

Dziękuję Ci serdecznie i pozdrawiam!

rzabaprzezrz

2026-02-05

Czyż nie my wszyscy jesteśmy, w pewnym sensie, taką dziewczynką...obciążoną nie jej przeszłością, ale problemami narosłymi przez pokolenia...tak sobie myślę, i bardzo jest ten wiersz dla mnie przygnębiający...ale bardzo dobrze, dosadnie i wstrzasająco napisany...Pozdrawiam serdecznie Kasiu<3

Czasem

2026-02-05

Dziękuję Rzabulka. Myślę, że wielu z nas ma w sobie coś z tej dziewczynki.

Pozdrawiam Cię przeserdecznie!

Anna Koss

2026-02-05

Przeczytałam raz, ale nie wystarczyło, by zrozumieć.
Więc wzięłam go ze sobą do kolacji i rozmyślałam.
Proces jako postępowanie sądowe czy raczej jako ciąg wydarzeń prowadzący do określonego finału. Dowody spalono czyli była wina, była jakaś krzywda, ale nie było sprawiedliwości. Posypać kogoś popiołem z dowodów to brzmi okrutnie, rośnij i nie pamiętaj, rośnij i nigdy nie odkryj prawdy, rośnij tak jak ci każą, rośnij tak aby zadowolić wszystkich, odbijaj się od ściany oczekiwań do ściany, ale nigdy po za nią nie wyjdziesz raczej spalisz się sama by zasłużyć na oklaski tych, którzy spalili dowody.
Kim jest ta dziewczynka?
I znowu popiół na końcu wiersza, czy to jest ten popiół z dowodów czy to już może popiół z jej życia i ona zamknięta w słoiczku, jak figurka na którą się patrzy dla zabawy.

Czasem

2026-02-11

To po prostu się do mnie odezwij: artnature1409@gmail.com :)

Anna Koss

2026-02-10

Czyli jednak sposób jest tajemny.😂
To musi być jakieś zastępstwo brakujących znaków, bo nie spacja, spacje wyrównuje do lewej.
Jeśli możesz wysłać to poproszę, tylko gdzie ja mam ci adres wstawić, bo może nie chciałabym żeby on tu został na wieki.

Czasem

2026-02-10

No i to jest właśnie ogromna tajemnica, której nawet ja nie znam. Dawno temu (widać po dacie) ten wiersz był publikowany w Nieszufladzie. Tam można było robić takie przesunięcia. Potem Nieszuflada dała możliwość aby swoje teksty ściagnać na komputer z całym skryptem - co też zrobiłam. I teraz jak otwieram to w Wordzie to mam zamiast spacji w tym miejscy szare pionowe prostokąciki. Kompletnie nie wiem co to jest i jak to się wstawia, ale jak przekopiuję tu, to efekt jest taki jak tam - przesunięcie wersów.

Jeśli chcesz to mogę Ci wysłać na meila ten tekst w formacie tamtego skryptu. Będziesz mogła sobie te prostokąciki wkopiowywać do swoich wierszy. Wiem, że to jest jakieś prostackie rozwiazanie, ale jednak ;)
A kto wie, może znajdziesz odpowiedź co to jest i jak to sie robi?

Pozdrawiam Cię serdecznie!

Anna Koss

2026-02-09

Mam takie pytanie techniczne.
Bardzo fajnie są przesunięte te wersy, gdy tańczy, dają wrażenie odbijania się miedzy ścianami.
Jak to zrobiłaś?
Bo jak ja sobie przesunęłam wersy to po wyświetleniu wiersza one mi się elegancko wyrównały do lewej.
Jest na to jakiś tajemny sposób?

Czasem

2026-02-05

To jest niesamowite uczucie, że ktoś bierze twój tekst sprzed wielu wielu lat i rozmyśla... Już za samo to bardzo Ci dziękuję Aniu! Tak pięknie rozłożyłaś na części ten stary wiersz, że ożył.
Tak, wiele jest okrucieństwa w tym wierszu, ale nie chcę burzyć swoją gadaniną tego co napisałaś.

Bardzo Ci dziękuję i pozdrawiam najserdeczniej!

JoViSkA

2026-02-05

Niesamowicie piękny wiersz...
Nie dorównam Stureckiemu komentarzem, ale się do niego przytulę :)
6/5

Czasem

2026-02-05

Dziękuję JoVi :)
Niesamowicie pięknie Cię pozdrawiam!

sturecki

2026-02-05

To wiersz o „wytwarzaniu winy” – dowody znikają, zostaje popiół i rozkaz „rośnij”, jakby kara miała udawać wychowanie. Baletki są tu przemocą w eleganckiej formie – oklaski pchają ją dalej, aż się rozsypuje. A finał z dziewczynką w słoiczku brzmi jak eksponat: człowiek sprowadzony do próbki, dowodu po fakcie.
6/5

Czasem

2026-02-05

Niesamowicie piękna interpretacja STu.
Sporo w niej prawdy.

Bardzo Ci dziękuję i pozdrawiam serdecznie!

Migrena...1^(*)

2026-02-05

Kasiu.

to smutny wiersz jest bardzo.

popiół to archiwum.

sloiczek to krucha pamięć której nie sposób rozsypać.

rozsypac w życiu.

a życie ?

jego utrata to nie najgorszy dramat.

gorszym jest brak możliwosci STAWANIA SIĘ.

redukcja życia do zwykłych funkcji.

z perspektywy filozoficznej to teks na esej.

Twój starszy wiersz.

ale jest świetny.

pozdrawiam Kasiu :)

Czasem

2026-02-05

Nawet nie wiesz jak się cieszę, że tak dobrze zrozumialeś ten króciutki wierszyk.
To bardzo stara rzecz, ale jednocześnie jeden z ważniejszych moich tekstów. Dlatego zdecydowałam sie go tu przynieść.

Jeszcze raz bardzo Ci dziękuję i pozdrawiam bardzo cieplutko jak zwykle

Pokaż mniej

Logowanie

Proces

Ocena wiersza

Treść

Warsztat

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji