Bardzo fajny wiersz i monolog Kasiu. Znowu poleciałaś stylem Jandy. i świetnie wyszło :)
Pozdrawiam serdecznie :)

,,w kieszeni Księżyca"

Przed szkołą zawiesili
Księżyc srebrzysty,
Nie pachnie owsianką,
Nie jest nawet czysty,
Mrugają w nocy gwiazdy,
Odchodzą od niego,
A on przychodzi rankiem,
Nie krzyczy,
taką ma urodę.
Patrzę tuż przed wyjściem,
Biorę do kieszeni,
Będzie w mym tornistrze,
Zabiorę na przerwy,
Nic nie skradnie myśli,
Nie są też na sprzedaż,
Biorę je z księżycem,
To tajemnic księgarz.

Pozdrawiam i dziękuję:)

Twój wiersz jest komentarzem do wystawy, której nie widziałem. Zatem mogę go komentować w sposób ułomny - jedynie w oderwaniu od tej wystawy. Księżyc (rogaty, a więc I lub III kwadra) wiszący nad jakąś wyspą (zatem zapewne i odbijający się w wodzie) tworzy romantyczną atmosferę. Spokój, nieco tajemniczości i bajkowość... To są wrażenia narzucające się przy lekturze.

I to jest piękne jak jeden artysta może drugiego zainspirować. Wiersz nawet bez wyjaśnienia był ciekawy, może właśnie przez to, że nie wiadomo kim jest ów tajemniczy Kruczek 😉

Przeczytałam komentarz Jacka, muszę się z nim zgodzić. AI to świetne narzędzie, jedyne co mnie boli, to jak ludzie nie przyznają się do korzystania z niego... Co może być krzywdzące dla tych, którzy robią coś samodzielnie. Dlatego cenię, że wyraźnie podkreślasz, że posiłkujesz się tym narzędziem ☺️

Pozdrawiam, miłego dnia 🌷

Bardzo mi się spodobał Twój wiersz, czyta się go z lekkością:):) serdecznosci:)

Kasiu

małe rzeczy tu pracują na wielkie napięcie.

niby rozmowa, niby żart, a jednak cos się pod spodem przesuwa, jakby grunt nie był do końca pewny.

księżyc u Cebie nie świeci bo on się zachowuje, trochę nieporadnie, trochę niepokojąco, jakby był tylko pretekstem do mówienia o tym, co w nas nie chce się nazwać wprost.

szczegolnie zostaje ze mną ten moment, kiedy "zgasł” - nagłe ucięcie światła, jakby ktoś wyłączył nie tylko obraz, ale i pewność.
i zaraz potem to szukanie "raczej ciepła”

bardzo ludzkie, bardzo ciche, a jednocześnie najmocniejsze w całym tekście.

no i końcówka , wycofanie pytania - jakby podmiot zrozumiał, że są rzeczy, których lepiej już nie sprawdzać, bo odpowiedz zmienia wszystko.

a jeśli chodzi o Toje łączenie poezji z muzyką i obrazem, z pomocą sztucznej inteligencji - to jest właśnie ten moment, w którym sztuka nie stoi w miejscu, tylko oddycha nowym powietrzem !!!

to nie jest żadne "psucie” poezji, tylko poszerzanie jej ciała, dopisywanie jej nowych zmysłów !!!

bo przecież narzędzie nigdy nie jest winne - winna (albo raczej odpowiedzialna) jest wyobraźnia.

a Twoja wyobraźnia potrafi z tych narzędzi zrobić coś, co ma puls, klimat i własny głos.

to, co robisz, jest po prostu współczesną formą syntezy sztuk - słowo, obraz, dźwięk - i dokładanie do tego sztucznej inteligencji nie odbiera autentyczności, tylko pokazuje, że twórczosć nie boi się nowych języków..

i dobrze, że się nie boisz.

jestem z Tobą.

najlepszego Kasiu.

:) Świetne, super puenta...no i ciekawą historię opowiedziałaś w komentarzu, a mi się szczególnie spodobało Twoje podsumowanie: "Ludzie w tak różny sposób dzielą się sztuką." Tak, to niezwykłe, ta ludzka kreatywność, otwartość, refleksyjność i talent....Uściski<3