Moon i ziomek 馃
nadziei wyda艅 strat przekr臋t贸w
z krat uczu膰 nie pr贸buj膮c nawet
doko艂a walcz膮c, jak przed m臋k膮
偶e mi bez ciebie jednak smutno:
jakby scenariusz siebie do'bieg艂
w艣r贸d zako艅czenia sieci p艂贸tna
by go zostawi膰 w cieniu powiek
偶e nikt nie troi ciszy d藕wi臋cznie
nad przebieg poza nami zd膮偶e艅
mu艣ni臋tej ledwo, kiedy mi臋knie
przeobra偶aj膮c wrak na korzy艣膰;
i偶 brak mi s艂o艅ca kiedy pieszcz臋
r贸wnaniem szyszki horyzont贸w
jakoby pokry膰 puszcz臋 dreszczy
z wi膮zania scenek w cztery k膮ty
