telefon alarmowy
czerwono-niebieski taniec sygnałów
tatuuje strach na ścianach nocy.

wprost z asfaltu
na stół ze światła, zimnego jak brzytwa,
kładą saturna — wciąż mlaska.
nawyki mają najdłuższe życie.

chirurg z duszą w statusie nieistnienia prosi:
„proszę potrzymać jego czaszkę, bo opada”,
a ja, pomocnik od brudnej metafizyki, słucham.

Przyczyna śmierci: zadławienie.
Do wiadomości własnej:
dzieci pożera się najlepiej na czczo,
by nie pomylić głodu z miłością.

Przyczyna pośrednia:
skłonność do dramatycznego żucia,
zapewne przez paranoję czasową:
„ktoś mnie zastąpi, więc zjem go zawczasu”.

chirurg przecina ciszę.
Z wnętrza wysypują się resztki jutra,
pokręcone jak dłuta od zajęć niepotrzebnych już nikomu.
samozachowanie przez samozniszczenie migocze w powietrzu.

krew pod mikroskopem układa się w grafik obowiązków.
ciało pilnuje kalendarza zbrodni.
płytki krwi zastygły w kolejce do rejestracji,
raportują własne krwawienie.
we włóknach mięśniowych odpalają się przypomnienia
z not służbowych.
w DNA mruga deadline — na czerwono, na pilne.

i nagle saturn wstaje,
jeszcze niezszyty, jak wyrzut sumienia,
i mówi do mnie:
„przepraszam, córko,
mam w grafiku jeszcze jedno dziecko do połknięcia.
takie obowiązki.”

a ja kiwam głową,
jak ktoś, kto rozumie,
że autopsja zawsze kończy się tym samym:
potwór wstaje
i idzie dalej,
bo absurd też trzeba komuś wykonywać.