Zajęty ten potwór, ktoś musi nim być. Ciekawy pomysł.

Ojej. Taki zapracowany potwór to prawdziwy bidulek, któremu trzeba współczuć.
Wydaje się być bardzo ludzki i w dodatku rodzinny. Zapewne dzieci zostawiają mu pod łóżkiem okruszynki ciasteczek. Pozdrawiam 🌼

Obie wersje bardzo dobre. Również i tu mroczny klimat jest wyczuwalny 5/5 dla was obojga pozdrawiam serdecznie 😉

Dziś u was obojga – moja wersja obowiązków potwora

Ja się nie skarżę
jednak życie potwora nigdy nie było lekkie.
Musiałem krzywdzić zupełnie obcych
i obojętnych mi ludzi:
zabijać zjadać hańbić
(to ostatnie dotyczyło głównie dziewic)
Wszyscy mieli się mnie bać
więc nie mogłem się z nikim zaprzyjaźnić
Musiałem być odrażający
Nawet drobny makijaż dla poprawienia urody
był surowo zakazany
Jednak najgorsze
były obowiązki zapisane drobnym druczkiem w kontrakcie:
Musiałem pluć jadem
(ile świństw trzeba było zeżreć
aby jad był zawsze pod ręką
a właściwie pod językiem)
Od czasu do czasu
- jednak nie częściej niż raz na stulecie -
musiałem dać się pokonać jakiemuś fajtłapie
żeby moraliści mieli dowód
że dobro zawsze (?) zwycięża
Całe szczęście
że ludzie w końcu wymyślili telewizję
Dziś całe sztaby ludzi
przejęły moje obowiązki
Nic już nie muszę
bo zabijają, niszczą, deprawują
(to takie nowoczesne słowo oznaczające hańbienie)
stacje telewizyjne
I robią to znacznie lepiej ode mnie
a panująca między nimi konkurencja
sprawia że z roku na rok
mają coraz doskonalsze metody działania
(Np. w pluciu jadem osiągnęły mistrzostwo
do jakiego ja nawet się nie zbliżyłem)
Nic już nie muszę, a wszystko mogę

O jak dobrze jest być potworem
W trzeciej dekadzie XXI wieku!

Jak zwykle namieszałeś. Po pierwsze moi sąsiedzi nie mają napiętych nerwów no bo czemu mieli by mieć? Czwarta zwrotka jest oderwana od całości bo twój potwór zajmuje się w niej jedynie sobą tak jakby chciał siebie samego nastraszyć. A tak ogólnie to nie jest on całkiem taki straszny by go od razu przezywać potworem. Znam o wiele więcej takich chodzących na dwóch nogach którzy zasłużyli bardziej na to określenie. Ogólnie jak to u Ciebie wiele pięknych słów i karkołomnych określeń a w przedziale logiki, sensu i przekazu niestety nie na za wiele tłoku. Pozdrawiam z uśmiechem:))))

Aż dreszcz mnie przeszedł...
Jak u Alfreda Hitchcock'a!
:-))

zdecydowanie lęk żywi się ciemnością
a potwory bywają różne
Pozdrawiam serdecznie 🦋

sam sobie jestem potworem ... niczym się nie przejmuję ..bliźniego miłuję ...długo śpię ... do lustra tylko zerkam ... bo nie znoszę swojej jeszcze młodej maski ... dziś u mnie była Kaja ... bawiłem się z nią jak mały synek ... widać lubi takiego potwora jak ja... po obiedzie odprowadziłem ja do mamy i zapewniła ... że jutro przyjdzie ... pozdrawiam serdecznie ...

Bardzo mi się podoba mądrość i filozofia wyrażona w wierszu.
Do takich utworów zawsze chętnie się wraca.
Serdeczności.

Ciężkie jest życie potwora! W ciągłym lęku, namolnej potrzebie kontroli, ze scenariuszami w głowie, co się dzieje jak on "tego" nie widzi, "przeoczył", albo ktoś to "coś" przed nim utajnił. W ciągłej niepewności, strachu! Cieszy się jak dziecko, gdy widzi, że inni się go boją. Aż mi żal tego potwora, nie zdaje sobie sprawy, że traci życie, nieraz całkiem dosłownie!
Pozdrawiam, Staszku:)⭐

To samo napiszę co koledze, świetny pomysł, zabawa i wykonanie. U Ciebie więcej filozoficznych wtrętów, ale oba super. Jak znajdę jakiś pomysł, coś wrzucę.

świetny wiersz!

Potwór jako metafora naszej wewnętrznej, cieniowej strony i ciężkiej pracy psychicznej, którą wykonujemy.

to nie wróg, a dozorca sumienia, pilnujący, byśmy nie uciekli przed własnymi wątpliwościami i niezrealizowanymi nadziejami.

genialne ujęcie, że karmimy go tym, czego nie chcemy zobaczyć w lustrze.

super.

Ciężki żywot takiego potwora.
Musi bardzo się starać, by dobrze
udawać.
Ślę moc serdeczności z uśmiechem:)

Nie bycie,,sobą ,,...daje...szkoda, że często wymyka się spod kontroli.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

Wyszedł prawdziwy "Dzień świra" :)
Pozdrawiam 6/5

Skoro namnożyło się potworów
przydałby się jakiś Wiedźmin
ja nie wcielę się w tę rolę
zabijanie mi nie siedzi.

Pozdrawiam z uśmiechem.

każdy takiego w sobie nosi, twój wiersz jest o nas samych, przeszłościach, słabościach, więc chyba trzeba z nim żyć, wiem, że u Nicotykania tym potworem okazał sie rodic, może tak jest, może nie,u Ciebie on się już rozrósł i pokazałeś go na co dzień

Ale super, intymny, introspektywny. Potwór jako metafora ciemnej części psychiki.
Każda zwrotka to drobny „obowiązek”, który odpowiada jakiejś czynności psychicznej – przechowywaniu traum, lęków, pretensji, bezsenności, wyparciu, przeszłości. Faktycznie podeszliśmy do tematu zupełnie inaczej haha