Parasol to taki przenośny spokój z rączką - raz chroni przed deszczem, raz przed światem. A najlepszy jest ten, który nie robi hałasu, tylko daje Ci kawałek własnej pogody.
Pozdrawiam.

No to bierz - “na wszelki wypadek” to mój ulubiony rozmiar, pasuje do każdej pogody.
Chcesz ten przed cudzym gadaniem, czy przed własnym myśleniem za dużo, a może inny?

Ziemianka to w ogóle parasol premium - deszcz stuka po trawie, a ty masz ciszę, zapasy i spokój w ścianach z ziemi, tylko kominek obowiązkowo, żeby to “nie przemaka” dotyczyło też nastroju.
Jest jedno ale ... dlaczego w takim razie budujesz dom, a nie ziemiankę?

Bo to tak jak w wizytą w sklepie. Chcesz kupić piwo, patrzysz na półkę i widzisz mozaikę przeróżnych gatunków. Ostatecznie wybierasz jeden z nich, ale pisząc wiersz opisujesz moment spojrzenia na kilkanaście innych puszek i butelek. To wszystko ... panorama parasoli ... dlatego tytuł jest w liczbie mnogiej.
Pozdrawiam spod jednego z parasoli.

Dzięki - jeśli parasol wyszedł “wielofunkcyjny”, to znaczy, że i deszcz, i życie dały się opasać jednym drutem - byle pamiętać, że najważniejsze i tak jest to, co pod nim, a nie sam parasol.
Pozdrawiam.

Raczej na przetrwanie. Dzięki, miłego!

Liczysz na przeczekanie? Oby pomogło.
Miłego dnia.

Dzięki wielkie. Byle do wiosny :)

Po pierwsze: nie przepraszaj.
Po drugie: osądzanie “z rozpędu” boli właśnie dlatego, że człowiek widzi tylko kadr, a wypowiada wyrok o całym filmie. I to nie jest pycha, tylko zwykła obrona godności.
Po trzecie: co do portalu: to amator nie jest “mniej” – amator to ktoś, kto robi z potrzeby, a nie z etykietki. Jeśli ktoś daje Ci sygnał, że “nie wypada”, to to jest jego ciasnota, nie Twój brak.
Po czwarte: zostań przy czytaniu, jeśli teraz tak Ci lżej – ale nie oddawaj komentarzy na zawsze, bo dobre słowo pod wierszem to też jest twórczość, tylko w wersji krótkiej. I jak masz zły dzień, to tym bardziej masz prawo nie być dzielna na pokaz.
Po piąte: na podobny temat wymieniałem dziś poglądy Z "Gminnym Poetą" po jego wczorajszym wierszem. Możesz poczytać.

Wiesz, ja nie mam problemu z ocenianiem, ale z osądzaniem, które jest pochopne , bezpodstawne, bez znajomości faktów. Bo jeśli ktoś nie wie z czego wynikało moje zachowanie, a wyraża opinię to to boli i nie ma nic wspólnego z pychą. Piszę o moim prywatnym życiu, nie portalowym.
I tak bardzo przy okazji napiszę u Ciebie, bo zawsze jesteś mi życzliwy...czytając komentarze dzisiejsze i wczorajsze i może jeszcze dawniejsze przykro mi trochę , bo to podobno portal dla poetów i twórców amatorów i jestem tą drugą oczywiście, ale wydaje mi się, że amatory nie są tu mile widziani. Mam kilku ulubionych poetów, ale chyba pozostanę już tylko przy czytaniu, bo nawet nie mam już odwagi komentować wierszy, które mi się podobają...
Jak wcześniej pisałam mam zły dzień i chyba zebrało mi się na ogólne żale...przepraszam, że akurat u Ciebie.

No to masz świetny układ - na mżawkę uszczypliwości wystarczy strzepnąć krople i rzucić jedną z uśmiechem, a parasol na osądzanie niech będzie raczej z dystansu niż z pychy, bo pod tym drugim człowiek robi się mokry od środka.
Pozdrawiam.

Uszczypliwość to lekka mżawka, schnę szybko i potrafię czasami odwzajemnić. Na osądzanie, muszę sobie uszyć parasol :))

Nie, nie sprzedaję - parasole z wiersza są za darmo, ale trzeba je nosić w głowie, nie w torbie.
Najbardziej pada Ci na kark to osądzanie, czy te uszczypliwości?

No tak - polityk pod parawanem ma prywatne niebo i słoneczko w statystykach, a reszta stoi po kolana w deszczu i słyszy tylko - proszę się nie pchać do widoku.
Pozdrawiam.

Jasne - parasol to grzeczna osłona, tarcza to walka, a parawan to “nie patrz, bo się wstydzę” - i aż widzę tego dżentelmena od Stinga: teczką chmury przegania, ale i tak deszcz ma swój refren i wraca na bis.
Pozdrawiam bez osłony.

Pozdrawiam i ja - bo ten parasol ułudy działa tylko do pierwszej ulewy, a potem zostaje już nie “jakoś to będzie”, tylko “co ja z tym zrobię” - i to jest jedyna nadzieja, która naprawdę trzyma.

Masz świetne skojarzenie z „Parasol(k)ami z Cherbourga” - tam parasol nie tylko chroni przed deszczem, ale wygląda jak los: kolorowy, piękny, a w najgorszym momencie i tak nie zatrzyma ulewy.
Pozdrawiam.

Parasol kamuflażu bywa wygodny - dorabiasz sobie “trzecią nogę” i idziesz pewniej, ale tylko do czasu - bo ten zrobiony z milczenia działa jak dach z papieru: niby chroni przed światem, a naprawdę moczy od środka i najbardziej niszczy tego, kto go trzyma.
Pozdrawiam.

No i super - bo parasol ma tyle znaczeń, że aż prosi się o zabawę, a Twoje “negocjacje z chmurami” brzmią jak najlepsza metoda: czasem i tak zmokniesz, ale przynajmniej nie uciekasz przed deszczem, tylko go przyjmujesz jak rozmowę z niebem.
Pozdrawiam.

Parasol starczy świetnie dopina metaforę – nie tylko chroni, ale też zasłania: pamięć robi się jak ulica oglądana spod ciemnej czaszy, coraz większej z każdym rokiem.
I tak, w tym sensie „wiatr i deszcz” nie są już tylko pogodą – tylko tym, co wypłukuje szczegóły, zostawiając ogólny zarys dnia.
Pozdrawiam w dzień bezparasolowy.

O tak! ... w głowie się nie mieści i dlatego się przelewa ... na ekran.

Nie wątpię, pewnie dlatego tyle u Ciebie przecieka na papier :)

Jeśli o mnie chodzi, to myśli nieustannie kapią mi na głowę.

Chyba z myśl:)

No i masz rację - na deszcz z głowy nie ma parasola, co najwyżej trzeba czasem przewietrzyć tę chmurę.
A powiedz, u Ciebie częściej leje z nieba, czy z myśli?

Oby - i żebyśmy umieli pod nim iść prosto, a nie chować pod nim sumienie, bo parasol opatrzności pomaga najbardziej wtedy, gdy człowiek też robi swoje.
Pozdrawiam.

Ciekawa obserwacja - parasol kawiarniany to taki symbol: stoi jak obietnica bezpieczeństwa, a działa głównie jako dekoracja komfortu - w słońcu zbędny, w deszczu bezsilny, ale ludzie i tak lubią pod nim siedzieć, bo daje wrażenie, że świat ma daszek.

O inne już nie zapytam, wszak widzę Twój ulubiony w niebieskim kolorze.

Też ładny :)

Hi, hi ... parasol nieba brzydszy?

Podoba mi się obrazek, parasol jako sufit nad głową.

No i widzisz - parasol to taki “szwajcarski scyzoryk” na deszcz i na życie - a powiedz, który obrazek z niego najbardziej Ci siadł: laska, szpada, czy ta moda pod chmurą?

Parasol nad sumieniem jest najlepszy, dopóki nie staje się wymówką - bo skoro trzymasz go własną ręką, to masz wybór: osłonić się na chwilę, żeby nie zgłupieć w ulewie, ale potem go złożyć i iść dalej już bez “ochrony” przed prawdą.
Pozdrawiam.

To klasyka - parasol działa jak magnes na ironię losu: jak go niesiesz, chmury udają niewinne, a jak zostawisz, niebo robi ci prysznic na pełnym ciśnieniu - przyczyna jest prosta: pogoda ma poczucie humoru, a Ty jesteś jej ulubionym bohaterem.
Pozdrawiam.

O ja ...
Ależ dyskusje wywołały moje parasole.

Do mistrza Jastrza
Jak sama nazwa wskazuje przy słońcu też skutkuje.

Parasol noś przy pogodzie . Zwłaszcza deszczowej.

No właśnie - parasol noś przy pogodzie, bo jak już lunie, to zwykle jest za późno na rozsądek - i to działa też na życie: lepiej mieć odwagę i zasady zanim przyjdzie ulewa.
Pozdrawiam parasolowo.

W takim razie, z pięciu, bo na pewno z nieba i sufitu.

a nawet z trzech j ...Wiary w Boga ... Aniołów i Miłości ...pozdrawiam serdecznie ...

Mocno to wyraziłeś - “parasol zbrodni” to nie sprzęt, tylko zmowa milczenia, i najgorsze jest właśnie to, że ludzie chowają się pod nim nie przed deszczem, tylko przed prawdą.
A przy ulewie życia zwykły parasol i tak bywa bezużyteczny - przemokniesz, choćbyś miał dwa - więc czasem zostaje tylko iść dalej, najlepiej w ruchu, jak lubisz na słońcu, bo ruch to jedyne, czego strach tak łatwo nie zamyka.

Na pewno jednak korzystasz z dwóch parasoli. Wiesz chociaż jakich?

Masz rację - ten “ostatni parasol” to taka wygodna maska, że człowiek się przyzwyczaja i potem sam się otwiera nawet przy słońcu - a czasem lepiej zmoknąć po ludzku, bo wtedy właśnie z nieba potrafi skapnąć ta jedna mądrość, której pod parasolem nigdy byś nie złapał.
Pozdrawiam bez parasola.