boję się chwil, kiedy zostaję sam

przy blasku księżyca
odnajduję zaginiony czas

-czy on płynie tylko
w naszych głowach?

choćbyś ściskał go z całych sił
przecieknie ci przez palce
niczym woda

nie da się go zatrzymać
nie da się go cofnąć
można tylko patrzeć
jak odchodzi z ludźmi
chwilami, uczuciami
które kiedyś
wydawały się bliskie

błąd polega przede wszystkim
na utożsamieniu tej perspektywy
z samą rzeczywistością

cisza mówi prawdę
od której tak bardzo uciekałem

teraz milczenie boli
bardziej niż krzyk

spotykamy się na granicy snu
gdzie noc uczy światła odwagi
a wspomnienia nie ranią
tylko prowadzą dalej

uczymy się oddychać wspólnie
choć każde z nas innym rytmem
bo nawet pęknięcia
potrafią połączyć sens

kiedy świt dotyka powiek
wiem już bez znaków i słów
nie trzeba być jednym głosem
by mówić prawdę

wystarczy, że jesteśmy
różnymi stronami
tej samej duszy