Na wyspie Delos, w ciszy i skrycie,
Acontius zakochał się w pięknej Cydippe.

Nie mógł jej dotknąć,
ni dłoni, ni skroni,
więc słowo ukrył w owocu czerwieni.

Pod stopy jej rzucił zaklęcie jak płomień.
Niech los je wypowie,
niech bogów nakłoni.

Eros zaśmiał się cicho,
widząc, jak słowo staje się przysięgą
w niebie wysoko,
wiążąc ich w mocy świętości głęboko.

Nie zawsze gramy czysto,
nie zawsze fair,
gdy pożądanie w sercu
bierze w nas ster.

---
Delos

On — spojrzenie.
Ona — drżenie.
Owoc pod stopami.

Miłość?
Czy tylko spryt
ubrany w pragnienie?

Nie zawsze gramy czysto,
nie zawsze fair.
Czasem to słowo
pierwsze
bierze ster.

Acontius:
Rzuciłem tylko owoc.
Resztę zrobił los.

Cydippe:
Nie zasłaniaj się losem.
To było sprytne,
i dobrze o tym wiesz.

Acontius:
Chciałem cię.


Cydippe:
Chcieć to nie to samo co mieć.

Acontius:
A jednak drżysz.

Cydippe:
Bo słowo było gorące.

Acontius:
Więc nie żałujesz?

Cydippe:
Żałuję, że mnie
oszukałeś

Acontius:
Chciałem cię zatrzymać.

Cydippe:
Nie jestem falą,
której bieg odmienisz
Zatrzymaj zaklęcie.

Acontius:
Nie mogę.
Bogowie słyszeli.

Cydippe:
Bogowie słuchają odwagi.
Pokaż, że kochasz
prawdziwie

Eros milczy.
Teraz gra toczy się uczciwie.