Twoje Wiersze - Bezsilność

Bezsilność

miniatura

2026-03-19 14:22

„Z zapisów uczuć w miniaturze”

Gdzieś w moich dłoniach
kruszeje ciężar prób,
który nie wzrusza nieba

Smutek siada mi na barkach
i wraz z lękiem syczy
swoje lodowate zaklęcia.

Idę powoli, zostawiając krople wysiłku na kamieniach.

Łańcuchy ciszy oplatają mnie,
kroki stają się echem wysiłku,
tonąc w próżni świata.

autor

ekrzy

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

6 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Odyseusz62

cztery godziny temu

Czasami trzeba bezsilności by z prądem życia popłynąć spokojnie.
Pozdrawiam.

LydiaDel

pięć godzin temu

Ten wiersz dobrze oddaje uczucie bezsilności i ciężaru, który trudno z siebie zrzucić. Szczególnie poruszył mnie stopniowo przytłaczający obraz ciszy i zmęczenia.
6/5 Serdecznie Ciebie pozdrawiam.

Marek Żak

pięć godzin temu

Nieba nie wzrusza, ale na sprawy mniej odległe, jakiś niewielki wpływ jednak można mieć. Pozdrowionka.

PIERRE

pięć godzin temu

Jak zwykle u Ciebie emocjonalny,
Napisany sercem, duszą a może nawet ciałem, co namacalnie bark i krople o tym mówią,
To krew i pot, wysiłek Syzyfa?
To jednak, jak u mnie Prometeusz,
dosięga bram nieba..
Pozdrawiam nosząc ciężary na barku prawym,
słodkiego do kominka drzewa:)

sturecki

pięć godzin temu

Tekst pokazuje stan człowieka, który mimo wysiłku nie widzi odpowiedzi ani ulgi, jakby cały trud rozbijał się o milczenie świata i własny lęk. To bardzo ludzka prawda, że bezsilność boli najbardziej wtedy, gdy człowiek jeszcze idzie, jeszcze próbuje, ale coraz mocniej czuje, że dźwiga coś, czego sam już unieść nie potrafi.
6/5