hm, powiem Ci autorze, że nie wiem, jeśli w umysłach ich (ironia) to i w ludziach. Ale w tym dialogu ja nie bronię niczyjej strony. Natura jest początkiem zła i dobra, są złe i dobre impulsy w niej. Ta prosta, ta poza nami jest moim zdaniem - lepsza, uczy pokory, lepej radzi sobie ze złem niż człowiek, chociaż jej współczucie jest bardzo niskie, ale tyle zwierząt, w swoich niszach, kulturalnie sobie ustępujących (Jung). Wiem też o okrucieństwie owadów i krokodylach ale w czym my lepsi, a jeśli nawet lepsi to ceną tego to, że i gorsi. Bardzo skrótowo i treściwie i do głębszych przemyśleń Twój wiersz. Pozdrawiam

Bardzo ciekawy, aluzyjny wiersz o złu. Dialog wierszowy Miłosza z Różewiczem, dotyczący ontologii zła, był w pewnym stopniu spektakularny - ale przekonującej odpowiedzi nie udzielił i niczego wymiernie nie zmienił, co Twój wiersz w metaforyczny sposób stwierdza. Pod poprzednim wierszem napisałam, że nie ufam teorerykom - filozofom zła.
Tutaj, parafrazując wskazaną inspirację i w duchu Twojego wiersza, chciałabym to zdanie podtrzymać, mówiąc:
niestety Panie Tadeuszu...
niestety Panie Czesławie...
a szerzej - odnosząc się do tego, co na ich poglądy wpływało:
niestety Panie Zygmuncie...
niestety Panie Carlu Gustavie...
Pozdrawiam serdecznie :)

Zło wiąże się z intencją, intencja z wyższą świadomością. Ergo - obaj mieli rację. Bez człowieka nie ma zła jako takiego, czy to pierwotnego czy postrzeganego. Twierdzisz w swoim wierszu , że zło bywa inspiracją dla liryki... Masz rację :)

Jeśli zło kryje się w umysłach poetów lirycznych, czy to znaczy, że poezja liryczna jest zła? Albo czy zły człowiek nie jest w stanie tworzyć pięknej poezji?

Bardzo ciekawe rozważania na temat zła i oceny tego, czy to, co wydarza się w naturze jest moralnie złe i czy w ogóle moralność dotyczy natury. W wierszu Miłosza, który był inspiracją Twojego, pojawia się świadomość, dzięki której i zło, i dobro może być udziałem człowieka. Być może chodzi tu o możliwość wyboru. Ale, czy wtedy można wykluczyć istnienie zła poza człowiekiem. Takie myśli i refleksje przychodzą mi do głowy po lekturze Twojego tekstu.

Pytanie, czy zło ma skalę?
Pozdrawiam.

W każdym z nas można się dopatrzeć jakiegoś zła. Jednak zło kogoś, np. kto śmieci na ulicy jest nieporównywalne ze złam mordercy. Różewicz zetknął się ze złem o trudno wyobrażalnym dla nas natężeniu - był w obozie. Miłosz z kolei zetknął się ze złem, które wmawiało ludziom, że jest dobrem. Na pierwszy rzut oka niektórzy mogli się pomylić. A kiedy już ci, co się pomylili zorientowali się - byli w uprzywilejowanej kaście, której opuszczenie wymagało pewnego heroizmu. Zarówno jeden, jak i drugi poeta (nawet czując jakieś zło w sobie zastanawiali się nad złem innym - takim ponad ludzką miarę (a raczej ponad miarę zwykłego człowieka, bo przecież zdarzają się potwory).
Dzisiaj, mając zupełnie inne doświadczenia niż oni, bywa, że zastanawiam się nad złem. Dla mnie największym złem jest zabieranie nam wolności. Jak to się stało, że wyzwoliliśmy się z niewolącego nas ustroju, stworzyliśmy wiele mądrych zabezpieczeń naszej wolności i to nie działa? Czy wyrzekamy się wolności sami z lenistwa, czy też każda biurokracja musi się z czasem przerodzić w maszynkę do niewolenia ludzi?
I znów - nie twierdzę, że jestem ideałem. Na pewno znalazłbyś we mnie jakieś zło. Jednak to zło, o którym rozmyślam stokroć przerasta nawet największe moje podłości...

Jest to jedna z wielu możliwych prób wyjścia z własnego wnętrza.

Czyli- zło leży w ludzkim umyśle i wcale nie jest atrakcyjne...? Myślę, że zacząć by trzeba od samej definicji zła, to już może stanowić spory problem...Chyba że to właśnie ma być definicja, więc oczywiście zgadzam się co do źródła zła, ale co do jego natury-to chyba już nie...bo w postaci tak leniwej i odpychającej byłoby łatwe do pokonania...ale to ty masz wiedzę filozoficzną i poetycką, a ja tylko lubię czasem coś napisać:) Pozdrawiam ciepło:)

Mnie się podoba, choć uważam, że erudycyjny nsdmiar, nieco tłamsi lirykę. Komplet gwiazd ode mnie i ukłony.

Mini-esej wierszem: dwóch poetów tropi zło w „tam” i „w nas”, a Ty je demaskujesz jako leniwego, bezczelnego lokatora brulionu – siedzi w myśleniu i w słowach, więc im bardziej szukają, tym bardziej je karmią.
6/5