poślę jutro gołębia
do ciebie – do ciebie
tego który nie zawodzi
bo udoskonaliłem mu skrzydła
list piszę pismem lustrzanym
(ty jedna je obecnie odczytasz)

mówiłaś że kiedyś poznamy niewidzialne fale
przenoszące listy ba! całe obrazy.
gdy wspomniałem o tym na dworze
uznali mnie za szaleńca. a jeszcze później
będziemy się komunikować myślami –
teraz tak mówię (słyszysz?)

zamieszkasz u mnie w Corte Vecchia
i aż do twojej śmierci nikt nas nie rozdzieli

tu zjemy ostatnią wieczerzę
w której cię potem uwiecznię

najważniejszym jest wiedzieć
że wszystko jest połączone.
gdy minie dekada zacznę utrwalać
twój wizerunek na topolowej
desce i będzie on równocześnie
pamięcią twojego uśmiechu
z czasu za ponad pięćset lat

miliard ludzi pokłoni się tobie
a nikt nigdy nie odkryje kim jesteś
ani że nosisz w łonie syna
prekursora tez Leibniza i Newtona
(lecz te moje notatki zaginą)

trzy lata temu studiując Witruwiusza
zastanawiałem się czy w okrąg i kwadrat
wpisać mężczyznę czy kobietę.
z obliczeń wynikało
że proporcje kobiece są doskonalsze
lecz wstydziłem się przed protektorami
i wybrałem mężczyznę. dziś myślę
że mogłem wpisać ciebie – ciebie.
gdybym tak zrobił to może zdołałbym
w złote proporcje wpisać miłość

której tak się bałem
że przedostałem się
z przeszłości w przyszłość

Liso