Znakomity, niesamowity wiersz, zawsze dopracowany, wymowny z tajemniczą głębią, pozdrawiam ciepło.
5/6

Bardzo doskonały wiersz

Co za wiersz!
Durée Bergsona? Spinoza? Emergentny czas? Panteizm bez eschatologii i transcendencji? Punkt Archimedesa? Sam nie wiem, ale ten wiersz...
Padam do nóg.

Kolejny, znakomity wiersz z cyklu. Czwarty jak czwarta pieczęć tajemnicy.
Wcześniejsze wiersze z tego cyklu odbierałam rozumem i to był błąd. Ten odbieram przeczuciem i aż boję się go komentować...

Autorka nakreśla ramy narracji opierając się na faktach z życia Leonarda da Vinci.
Dając głos geniuszowi renesansu i czyni go swoim bohaterem wiersza. W pierwszej chwili odbieramy głos narracyjny jako głos Leonarda. Kojarzymy fakty z jego życia, czas kiedy zaczął malować obraz pt. Mona Lisa, pobyt jego matki w jego domu przez dwa lata aż do jej śmierci... by zrozumieć wiersz, zanurzamy się szczegółowo w biografii Leonarda. Znajdujemy daty i przeprowadzamy własne czytelnicze, ukierunkowane 'śledztwo'... i chyba taki był też jeden z zamiarów autorskich - Poetki.

Zostawiam stronę faktograficzną, bo mój komentarz byłby za długi.

Dla mnie według mojego przeczucia, to wiersz - list, będący jednym z kluczy do tajemnicy miłości. Miłość jest tą tajemnicą. Tajemniczą siłą, która żyje wiecznie, wymykając się prawom fizyki i zaprzeczając w pewnym sensie rozumowi człowieka.
Miłość jest niematerialna i trudna do zdefiniowania.

Z miłości powstaje wielkość człowieka, sztuka, wiara i marzenie o nieśmiertelności.
Miłość jest największym demiurgiem naszego życia, jakąś jego boską częścią.
Przenosi nas z teraźniejszości w przeszłość i prowadzi do przyszłości. Jest łącznikiem - gołębiem. To z niej rodzi się sztuka, wędrująca 'kapsuła' zapisu jej wieczności.
Miłość jest sztuką, sztuka miłością. Miłość jest wiarą, a wiara miłością.

Zauważam... bardzo nieśmiało, ale zauważam, że ten wiersz podobnie jak pozostałe części, oparty jest na osi; człowiek, miłość, tajemnica, wieczność.
Człowiek poprzez miłość, tworzy sztukę - sztuka kształtuje człowieka, człowiek tworzy tajemnicę, a tajemnica - uwiecznia człowieka.

Odbieram wiersz jako zapis kolejnej miłości, będącej cudem okrytym tajemnicą.
Nie będę też dzisiaj poruszać roli jaką w tym cudzie pełni kobieta.

To jest tylko próba analizy treści Twojego poetyckiego arcydzieła. Błądzę, Wando, ale czyż błądzenie nie jest to jednym z zadań/funkcji poezji... by błądzić i poszukiwać, a na końcu być może coś odkryć dla siebie i zabrać ze sobą w dalszą podróż swojego życia?

Fenomenalny utwór! Jedyny w swoim rodzaju.
Kłaniam się nisko:)
Najserdeczniej Cię pozdrawiam, Droga Wando:)

A może właśnie tak naprawdę żyjemy w naszych dziełach? .Są przecież cząstką nas - a jeśli siebie nie kochamy, czy potrafimy pokochać kogoś innego...
Twój wiersz przenosi w inny wymiar; wymiar, w którym czuję spokój i chciałabym w nim trwać.
Pozdrawiam ciepło :-)

To jest kolejny wiersz - list, który powoduje, że drżę, gdy czytam. Co to jest? Nie umiem opisać tego stanu, ale oddaje go najlepiej ta konstatacja "najważniejszym jest wiedzieć
że wszystko jest połączone."
Na pierwszy rzut oka wydaje się, że podmiotem lirycznym jest wielki Leonardo, a adresatką monologu jego matka, Caterina (której imię w pierwszej wersji wymienione było w wierszu). Ale znając Autorkę warto zapytać, co jest pod końcowym werniksem :-) Mówi Leonardo, ale czy do matki? To byłoby zbyt proste, bo zgadzam się z Kornelem Passerem, że czuć w wierszu napięcie miłosne sapioseksualnych kochanków. Nie ma jednoznacznej opinii o tożsamości modelki, kobiety znajdującej się na najsłynniejszym portrecie świata. Ale pewnym jest fakt, że jej twarz była pewną ideą kobiecości artysty oraz jeszcze ważniejszy fakt, że Leonardo nie rozstawał się z portretem od dnia ukończenia przez prawie 13 lat do swojej śmierci. Woził obraz ze sobą.
Charakterystyczny uśmiech, ten spełniony w moich czasach 500 lat później, jest mi dobrze znany :-) Ma go nie tylko Mona Lisa, ale i Autorka wiersza w niektórych sytuacjach :-) Więc może Ty, Najdroższa Wando, jesteś (też) adresatką monologu geniusza? Jestem szczęśliwy, że zdecydowałaś się na zamieszczenie kolejnych wierszy - listów tutaj. Są nadzwyczajne, skrywają wiele smaków i tajemnic. Pozostaję z uznaniem i zachwytem :-)

Witaj Wandeczko.
Tak bardzo się cieszę, że mogę ponownie czytać Twoje fantastyczne i wielowątkowe wiersze, którymi poruszasz, intrygujesz, zachwycasz, pobudzasz wyobraźnie.
Ten również jest fantastyczny i wydaje mi się, że wcześniej publikowałaś go na Beju.
Wiele wątków, wiele odkryć i każdy coś dla siebie znajdzie po swojemu zinterpretuje.
Czytam kolejny raz Twój wiersz i kolejny raz się nim zachwycam
Leonardo da Vinci, to bardzo bardzo bogata duchowo postać o talentach nie wspomnę Był w pewnym stopniu mistykiem Wielu badaczy uważa że potrafił przewidzieć przyszłość
i można pisać wiele ale moi poprzednicy wyrazili tak wiele myśli pod których przekazem się podpisuję więc nie będę powielała
Pozdrawiam najcieplej Wandeczko :)

piękny wiersz ... ozdrawiam serdecznie ...

To wiersz z tych, które się zapamiętuje i się do nich wraca. Napisałaś wiersz, który ufa czytelnikowi. Nie tłumaczy się, nie streszcza własnych sensów, nie boi się długiego dystansu kulturowego. Jeśli ktoś nie zna kontekstów, i tak poczuje ciężar uczucia. Jeśli zna, dostanie dodatkowe warstwy. To uczciwe i ambitne.. Perfekcyjny :)

Bardzo dobry wiersz. Znakomicie oddane napięcie miłosne połączone ze wspólnie doświadczanymi przez kochanków „łowami intelektualnymi” ukazuje starą prawdę o tym, że radością jest odkrywanie nieznanego, ale możliwość podzielenia tego odkrycia z bliską osobą, radość tę podwaja. Nie należy oczywiście tracić z oczu symbolicznej warstwy wiersza, bo przecież to list do Tajemnicy, której Lisa jest tylko poetycką personifikacją. Zastosowanie symboliki miłości do poszukiwania najwyższej prawdy ma swoją tradycję, że wspomnę tylko o Pieśni nad Pieśniami. Najwyższa Tajemnica przybiera w wierszu postać kobiety „uzbrojonej” w tajemniczy uśmiech Giocondy, który to uśmiech, jak wiadomo, jest najsłynniejszym uśmiechem w historii cywilizacji ludzkiej, więc zdecydowanie zasługuje na poetycką absolutyzację. Uśmiech Giocondy jest dla mnie poetyckim punktem dojścia do celu w tym wierszu i w sensie znaczeniowym stanowi ukrytą puentę. To, że umysł ludzki nie może obejść się bez Tajemnicy, było dla mnie zawsze znakiem tego, że jesteśmy istotami wychylonymi w kierunku poszukiwania przestrzeni metafizycznej, bez której przyszłoby nam się udusić.
Zastanawia mnie tylko postać Giocondy ukryta (chyba pod obrazowym przedstawieniem Jana) na obrazie Leonarda „Ostatnia wieczerza”. Powiedziałbym, że to raczej pomysł kultury masowej, a nie fakt historyczny, tak samo jak doszukiwanie się Marii Magdaleny pod postacią tego samego Apostoła, ale mogę czegoś tu nie wiedzieć lub nie rozumieć. Myślę też, że Autorka mogła świadomie wykorzystać takim, nawet niezbyt pewny historycznie fakt, jako element poetyckiej „beletrystyki”, z której zbudowany jest wiersz.
Wiersz dotyka Tajemnicy bytu w sposób elektryzujący i skłania do refleksji wokół punktu dojścia ludzkiego myślenia o rzeczywistości, tej nam dostępnej i tej drugiej. Serdecznie pozdrawiam😊

Bardzo wyrafinowany wiersz, w którym przesłanie, jak mozaika, układa się inaczej po każdym czytaniu, a intelektualna i historyczna potyczka z tekstem sprawia przyjemność. Pozdrawiam serdecznie.
Mona Lisa stała się inspiracją niejednego utworu. Ja także taki popełniłem i go wrzucę.

W wierszu jest tajemniczość i głębia, która potrafi fascynować, tak jak fascynowały wybitne obrazy Leonarda da Vinci: Mona Lisa i Ostatnia Wieczerza...
Myśl bywa ulotna, każdy człowiek czymś emanuje - można więc przyjąć, że kiedyś będziemy umieli przekazywać sobie zarówno myśli, jak i obrazy.
W czasie i przestrzeni nic nie ginie; mistrz Leonardo umieścił w swoich dziełach cząstkę siebie, swoich myśli, emanacji.
Może kiedyś będzie możliwe odczytanie ich tak, jak czytamy książki.
Odnajdziemy może tę miłość i zgłębimy tajemniczy uśmiech Giocondy...
Serdecznie pozdrawiam:)
5/6 🌟 dodaję.

Piękny list do bohaterki obrazu wszech czasów.
Emocjonalny i piękny, rozciągnięty w czasie wiersz. Temat wciąż pociągający i niepokojący.
Przepięknie z wielkim polotem napisałaś ten wiersz, Wando :)

Miłość sercem zapisana... pozdrawiam

Czwarty cudowny list! Mam wrażenie, że mógłby wyjść spod ręki samego Leonarda da Vinci. Nigdy nie rozstał się z portretem, Może sam zachwycił się swoim dziełem, jego słynne sfumato, w tym obrazie odnalazło się najpiękniej.
Przepiękny cykl wierszy z gołębiem łącznikiem i kobiecymi postaciami.
Serdecznie pozdrawiam, Wando:)⭐️

Wyśmienity teks. Leonardo da Vinci fascynował się językami, symbolami i szyframi, dlatego CZWARTY po hebrajsku i pismem lustrzanym (świetny pomysł).

"twój wizerunek na topolowej desce" – faktycznie, dla Mona Lisy powalono ponoć topolę.
W czasach Leonarda wiele tematów pozostawało tabu, a Kościół stał jak żołnierz, strzegł swoich kanonów, więc siłą rzecz był zmuszony ukrywać swoje życie prywatne, tym bardziej, że w młodości oskarżany był o 'sodomitę'.
Historia zapamięta genialne dzieła, ale nigdy nie dociekniemy, komu były dedykowane.
Możliwe, że inteligentny Leonardo wyprowadził nas wszystkich w pole, uwieczniając portret swojego kochanka i zachwycając tłumy.
6/5 za mało. Serdecznie Ciebie Wando pozdrawiam.

Uroczy wiersz pełen miłości
i twórczego spełnienia.
Czytałam z zachwytem.
Ślę moc serdeczności:)

Przepiękny wiersz Wando:) serdecznosci:)

Wybitny Czwarty List, jak wszystkie poprzednie i następne. Jak dotąd na TW cztery bohaterki liryczne (Lilith, Ewa, Magdalena i Lisa), niesamowite kobiety zakodowane w zbiorowym umyśle ludzkości, rozpalające wyobraźnię. O których prawie nic nie wiadomo, chociaż niejako wiadomo wszystko. Do tej pory na TW dwie perspektywy peelek kobiecych i dwie peeli męskich. Tutaj po Jezusie z Trzeciego Listu - Leonardo da Vinci, precyzyjnie umieszczony na faktycznej osi życia ok. roku 1493. Zwracający się wyraźnie (ale zapewne nie tylko) do swojej matki Cateriny Buti dal Vacca, która mogła być Lisą z portretu, zważając na dalsze jego losy. Mogła stanowić wzór, a nawet ideał, kobiecości, za którym tęsknił, lękając się równocześnie.
List Tajemnica krąży pomiędzy wszystkimi powołanymi przez Autorkę peel(k)ami i beel(k)ami lirycznymi. Jestem pod wielkim wrażeniem tego genialnego poetycko, mega inteligentnego cyklu, który dotyka rejonów mistycznych, stopniowo objawiając się odbiorcom. Pamiętam to uczucie, gdy czytałam części pierwszy raz.

Kolejna wspaniała część, tym razem list Leonarda do Mona Lisy i rozważania na temat miłości, sztuki, matematyki. Leonardo był prawdziwym człowiekiem Renesansu, poszukującym prawdy o człowieku, o jego pięknie. Człowiek Witruwiański, złoty podział, liczne wynalazki, pismo lustrzane, to tylko kilka zdobyczy, których był autorem. Cudowny portret Mony Lisy, Ostatnia Wieczerza w refektarzu Santa Maria delle Grazie w Mediolanie, zachwycają, intrygują miliony ludzi na świecie. Jednak to zdanie "może zdołałbym w złote proporcje wpisać miłość" to dla mnie kwintesencja rozważań, sprowadzających sie do jednego, że miłość jest niedefiniowalna, nie matematyczna, niewyuczalna, nieprzewidywalna i wreszcie nie podlega żadnym definicjom i regułom, a jej wielkiej sile ulega człowiek i jak z wcześniejszych listów wynika, i Bóg.
Wspaniała uczta, Droga Wando, wspaniały cykl!
Pozdrawiam Cię serdecznie z zachwytem :-)
Ps. Ostatnią Wieczerzę widziałam w Mediolanie, dzieło jest zagrożone, bo Leonardo zrobił eksperyment, zamiast fresku zastosował technikę temperową i olejną na ścianie. Technika nie była dobrze dobrana i dzieło niszczeje.

Malarz,wynalazca-czyżby tropy prowadziły do Leonarda...?A ona to kobieta o najsławniejszym uśmiechu..? Wiersz jest wspaniały jednocześnie o spełnieniu w sztuce i niespełnieniu w miłości..

Chyba już czytałem
(na beju)
ale nie pamiętam swego komentarza.

Pozdrawiam serdecznie.

Piękny i czuły ten Twój list-poemat, w którym miłość przechodzi przez czas, naukę i sztukę jak przez frazę „wszystko jest połączone”. Powodujesz zderzenie intymności z rozmachem (gołąb, pismo lustrzane, fale, Corte Vecchia, Witruwiusz, „złote proporcje”), dzięki czemu miłość staje się jednocześnie manifestem wyobraźni i próbą wpisania uczucia – a nie figury – w odnotowany porządek świata.
6/5

Niesamowity!
Pozdrawiam.