Przy palu, gdzie skraj łąki, koń stał uwiązany,
Lecz uwolnił go człowiek, przez diabła wysłany.
Gdy ogier sznurek zerwał, gnał po polach w trwodze,
Rujnując plon sąsiada na swej ślepej drodze.

Wściekł się chłop widząc straty i ubił ogiera,
Już właściciela konia dzika złość pożera.
Chwycił strzelbę, wymierzył prosto w serce chłopa,
Nie wiedząc, że i jemu wnet grób będą kopać.

Wdowa po martwym chłopie, co zastrzelił konia,
Wzięła odwet na panu – krwawa to ironia.
Za chwilę zaś syn jego kobiecie strzelił w pierś,
Lecz i on zaraz zginął, a po nim cała wieś.

Krew wsiąka już w ziemię, gniew szuka swej drogi,
Takie jest to plemię, świat staje się wrogi.
Łańcuch chorej zemsty na szyjach zaciska,
Nie widać wszak końca takiego zjawiska

Gdy życie zgasło w wiosce, zapytali diabła:
Dlaczegoś to uczynił, cała wioska padła.
Diabeł odrzekł: – Ja tylko zdjąłem koniu pęta,
To w was to zło drzemie , czas o tym pamiętać.

Krew wsiąka już w ziemię, gniew szuka swej drogi,
Takie jest to plemię, świat staje się wrogi.
Łańcuch chorej zemsty na szyjach zaciska,
Nie widać wszak końca takiego zjawiska

To w nas to zło drzemie , czas o tym pamiętać...

04-02-2023

poprawki, refren i opracowanie muzyczne
29-03-2026

GrzesioR