Twoje Wiersze - BIEG WZWYŻ - sturecki

X

Logowanie

BIEG WZWYŻ

wolny

2026-05-29 00:06

z cyklu: „Lekkoatletyczne konkurencje życia”

od dziecka
uczyli go wspinania
na stopnie
cudzych oczekiwań

biegł wyżej
niż sięgała drabina kariery
aż zgubił
ziemię pod sobą

na szczycie
powietrze było dumne
ale nikt tam
nie umiał oddychać

wtedy zrozumiał
że może pobić życiówkę
wysokością
i przegrać całe życie

autor

sturecki

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

12 razy

Treść

6

8

5

4

4

0

3

0

2

0

1

0

0

0

Warsztat

6

1

5

10

4

1

3

0

2

0

1

0

0

0

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Izka1<sup>(*)</sup>

ponad pięć godzin temu

Poruszasz niezwykle aktualny i bolesny temat – pułapkę toksycznej ambicji, pogoni za sukcesem dyktowanym przez innych i samotności na mitycznym „szczycie”. Niebanalna metafora skoku/biegu wzwyż jako pogoni za karierą jest niezwykle obrazowa. Pozdrawiam z podobanirm ☀️

sturecki

ponad pięć godzin temu

Czasem największym problemem nie jest sam szczyt, lecz pytanie, kto właściwie kazał nam na niego biec. Bo zdarza się, że człowiek dociera na metę i dopiero wtedy odkrywa, że startował w nie swoim wyścigu.
Pozdrawiam.

Elżbieta

ponad pięć godzin temu

Oczekiwanie od dziecka, że ma być lepsze od rodzica, bo musi spełniać jego niespełnione marzenia, pchanie na siłę, stawianie wygórowanych wymagań sprawia, że szczyt może się okazać klęską dla psychiki człowieka. Bycie najlepszym w szkole, na uczelni nie gwarantuje życiowego sukcesu.
Pozdrawiam serdecznie:)⭐️

sturecki

ponad pięć godzin temu

To jeden z najsmutniejszych paradoksów – niektórzy całe życie zdobywają cudzy szczyt, a własnego nawet nie zdążą poszukać.
Paski na świadectwie nie bolą, ale ciężar niespełnionych oczekiwań potrafi zostać na długo.
Pozdrawiam

Monia

ponad dwanaście godzin temu

Można mieć wszystko, a jednocześnie nie mieć nic. Czasem te dążenia na szczyt to tylko ambicje, które po zaspokojeniu wciąż powodują niedosyt, bo chce się więcej i więcej pozdrawiam serdecznie 😉

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

Tak właśnie działa głód ambicji – potrafi zjeść cały szczyt, a potem jeszcze zapytać, co na deser.
Można mieć wszystko, tylko siebie zostawić gdzieś po drodze.
Pozdrawiam.

andrew

ponad dwanaście godzin temu

Dojrzeć ze szczytu ... świat bliski duszy. Można, gdy nie będziemy patrzeć w górę.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

Czasem dopiero na szczycie człowiek odkrywa, że najważniejsze było nie to, co nad nim, lecz to, co miał przed oczami.
Patrząc bez przerwy w górę, łatwo przeoczyć świat, który od początku był bliski duszy.
Pozdrawiam.

CiCi<sup>(*)</sup>

ponad dwanaście godzin temu

teraz zachęcają nas do rozwoju osobistego, kwitnie nowa ideologia, tzw. " egoistyczny narcyzm", po trupach byle do celu, do awansu, trzeba dużo samozaparcia by w tym lawirować i nie zgubić się...bo jak napisałeś; życie nie rozdaje medali za samą pozycję na drabinie"..pozdrawiam...

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

Chyba właśnie dlatego coraz trudniej odróżnić rozwój od wyścigu – jeden pomaga rosnąć, drugi każe deptać po piętach. A na końcu i tak bardziej liczy się to, kim człowiek został po drodze, niż to, na którym szczeblu zawisła tabliczka z nazwiskiem.
Pozdrawiam.

CiCi<sup>(*)</sup>

ponad dwanaście godzin temu

lubię cytaty, od Ciebie już się dużo nazbierało..***

Krystek

ponad dwanaście godzin temu

Wszystko w życiu zależy od jednego kroku
Jak zdecydujemy tak pójdziemy w drogę
życia.
Życzę miłego i udanego weekendu:)

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

To prawda – jeden krok potrafi zmienić kierunek całej drogi, choć rzadko wiemy to w chwili, gdy go stawiamy. Dopiero po latach okazuje się, czy był to awans, skrót, czy zwykły zakręt.
Pozdrawiam.

Marek Żak

ponad dwanaście godzin temu

Z jednej strony to wspinanie po schodach własnych, a bywa cudzych oczekiwań, z drugiej lenistwo i chęć pozostania we własnej, malutkiej strefie komfortu. Nie ma uniwersalnej zasady. Można wejść wysoko i przegrać, ale można się nie wspinać i też przegrać,. Pozdrawiam

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

I mnie się tak grywać zdarzało. Najwięcej kosztowało bronienie za wszelką cenę, bo przeciwnikom rósł komin, a nam ubywało gotówki.

Marek Żak

ponad dwanaście godzin temu

Dokładnie, a w brydża zawsze grałem za jakąś kasę, wtedy ten rozsądek jednak odgrywał decydująca rolę.

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

Biorę to za inwit do odpowiedzi ... najwięcej kłopotów zaczyna się wtedy, gdy ktoś licytuje wielkiego szlema, mając w ręku dwójkę trefl.
W życiu, podobnie jak przy kartach, ambicja jest potrzebna, ale dobrze, gdy siada do stołu razem z rozsądkiem.

Marek Żak

ponad dwanaście godzin temu

Tak, warto wiedzieć, czego się chce, ile chce się temu poświęcić, jakie są możliwości, zdolności, predyspozycje i ile paliwa na to w baku. Tak jak w brydżu, licytować trzeba zgodnie z siłą karty i umiejętnościami rozgrywki. Znasz temat Staszku zresztą.

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

Chyba właśnie o to chodzi – samo wspinanie nie jest winne, tylko cena, jaką czasem płacimy za wysokość. Można przegrać na szczycie i przy pierwszym stopniu – życie nie rozdaje medali za samą pozycję na drabinie.
Pozdrawiam.

TheRamones

ponad dwanaście godzin temu

Nie od dziś wiadomo, że zbyt szybkie, łapczywe wspinanie się na szczyt może doprowadzić do choroby wysokościowej, obrzęku mózgu, szaleństwa i... wiadomo.
I nie ważne, czy to szczyt górski czy drabiny kariery.

Prawda 👌👏

TheRamones

ponad dwanaście godzin temu

A i akcji ratunkowej nie ma co się spodziewać...

Miłego!

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

Dokładnie – za szybka wspinaczka kończy się tym, że głowa puchnie pierwsza, a rozsądek zostaje gdzieś na dole. Szczyt to szczyt – tylko w karierze rzadziej rozdają tlen.
Pozdrawiam.

białybizon

ponad dwanaście godzin temu

Gorzka opowieść o kimś, kto w pogoni za uznaniem zgubił grunt pod nogami. Pozdrawiam serdecznie.

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

Tak bywa – człowiek czasem tak długo biegnie po uznanie, że na mecie nie ma już ani siebie, ani oddechu.
Dziękuję za trafne odczytanie tej gorzkiej wspinaczki.

elvie

ponad dwanaście godzin temu

Wszystko to prawda...ale jak spadać, to z wysokiego konia.
Pozdrawiam.

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

To też jakaś strategia – skoro już zaliczyć upadek, to przynajmniej mieć z czego wspominać lot. Byle tylko koń nie okazał się cudzy, a wysokość warta ceny lądowania.
Pozdrawiam.

jolka

ponad dwanaście godzin temu

zejść się nie dało
niżej
po szczeblach już
wspinali sie następni
jako powrót pozostał tylko
upadek....

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

To mocne – czasem drabina sukcesu działa jak kolejka jednokierunkowa, a na dole już nikt nie pamięta, kto pierwszy wszedł za wysoko.
Zostaje więc upadek – jedyny powrót bez biletu ulgowego.
Pozdrawiam.

Odyseusz62

ponad dwanaście godzin temu

Cóż na szczycie jest tylko jedna drogą....
w dół.
Pozdrawiam.

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

Szczyt ma piękny widok, ale fatalny regulamin: dalej prowadzi już tylko w dół.
Kariera też czasem kończy się schodami, których wcześniej nikt nie pokazał.
Pozdrawiam.

Waldi1

dzień temu

i tak właśnie ... można stracić życie ... ale ryzyko mamy w nie wpisane ... dobranoc spadam spać ...

sturecki

dzień temu

Ryzyko jest wpisane w życie – problem zaczyna się wtedy, gdy człowiek myli wspinaczkę z celem podróży.
Dobrej nocy – oby jutro było trochę bliżej ziemi niż cudzych szczytów.

PIERRE

dzień temu

..od starożytności mamy przykład Syzyfa ku nauce życia..
Dobrej nocy Staszku:)

sturecki

dzień temu

Syzyf przynajmniej wiedział, że pcha ten sam kamień – dziś często biegniemy w górę, nie pytając nawet, czyja to góra.
Dziękuję za trafne skojarzenie – starożytność zmienia dekoracje, ale zadyszka zostaje ta sama.

Autor poleca

Autor na ten moment nie promuje wierszy

Inne wiersze z tej samej kategorii

znowu nadejdzie zima

Apokalipsa 2025

a tam siedem smyczków wciąż gra...

- naskraju*^(*)

pudernica jak ta lala...

- naskraju*^(*)

- Liliana Bovemsol ^(*)

Inne wiersze tego autora

ŻONA PRZYWLEKŁA PANTOFLE

TYLKO BIAŁE I CZARNE

ARSENE LUPIN – D’ARTAGNAN

EGZYSTENCJALNE TRAWIENIE

DEMOGRAFIA PORTALU – część 1/3: objawy zaniku

OGŁASZAM SWOJĄ UPADŁOŚĆ

ŻYCZENIA DZIECKA

ZNIEWIEŚCIAŁY

TO NIE MY TONIEMY

część I – ALFABET LUDZKICH UŁOMNOŚCI

CIĘŻARÓWKA CZY CIĘŻARNA?

Pokaż mniej

x

Polityka plików cookies

Nasza strona korzysta z plików cookies. Używamy ich w celu poprawy jakości świadczonych przez nas usług. Jeżeli nie wyrażasz na to zgody, możesz zmienić ustawienia swojej przeglądarki. Więcej informacji na temat wykorzystywanych przez nas informacji zapisywanych w plikach cookies znajdziesz w polityce plików cookies. Czytaj więcej.

Klauzula Informacyjna

Szanowni Użytkownicy

Od 25 maja 2018 roku w Unii Europejskiej obowiązuje nowa regulacja dotycząca ochrony danych osobowych – RODO, czyli Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych).

W praktyce Internauci otrzymują większą kontrolę nad swoimi danymi osobowymi.

O tym kto jest Administratorem Państwa danych osobowych, jak je przetwarzamy oraz chronimy można przeczytać klikając link umieszczony w dolnej części komunikatu lub po zamknięciu okienka link "Polityka Prywatności" widoczny zawsze na dole strony.

Dokument Polityka Prywatności stanowi integralny załącznik do Regulaminu.

Czytaj treść polityki prywatności