Bierzesz mnie trochę pod włos. Piszesz " fajnie że zaszczepiasz w czytelnikach klasykę". Czy ja mogę cokolwiek w kimkolwiek zaszczepiać? Sam widzisz - mam 11 czytelników, a podejrzewam, że większość z nich zna Kochanowskiego co najmniej równie dobrze, jak ja. Dla mnie jest to i zabawa, i wyzwanie jednocześnie. Jak wpleść mrugającego kotka do wiersza zachowując jednocześnie styl i tematykę danego poety. (Miło mi, że twoim zdaniem w przypadku Kochanowskiego mi się udało.) A że wyniki tych moich prób podobają się paru czytelnikom - publikuję te swoje "kotki". I to wszystko. Ostatnio mam jeszcze jeden dowód, że nie ta zabawa nie tylko mnie bawi. Do pisania "kotków" przyłączył się Maciek i całkiem udatnie podszył się pod Różewicza. Napisał też (mz. mniej trafionego) kotka w stylu Wandy Chotomskiej, a już zapowiada trzeciego. Spróbuj sam wziąć na warsztat swojego ulubionego poetę, a przekonasz się, że takie pisanie ma wiele uroku.