Twoje Wiersze - Skamieniałość

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

16 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

wandaw

2026-02-20

Wstrząsający wiersz i poruszony temat Tak wiele osób umiera w samotności :(
Pozdrawiam serdecznie Kasiu z zadumą nad kruchością życia i bezduszną śmiercią
6/5

Czasem

2026-02-21

Dziękuję Ci serdecznie Wandziu za Twoje odwiedziny. Mireczka nam bardzo brakuje... To bardzo smutne. Podobno gdzieś na świecie mieszka jego bya żona i syn. Nawet nie wiedzą, że umarł. Nie będzie komu dbać o grób. Nie będzie porządnego nagrobka, kwiatów i zniczy. Ech...

Nicotykanie^(*)

2026-01-23

Piękna dedykacja i poruszająca miniatura — namacalna w swojej prostocie i pełna czułości. Szczegóły, jak „ząbki schną”, sprawiają, że pamięć o tym, co po nas zostaje, staje się jednocześnie intymna i uniwersalna.

Dla przekory w mojej wyobraźni te ząbki czasem zaczynają biegać po domu — jak sztuczne szczęki porwane przez psa, który przynosi je w zębach, robiąc mały chaos i jednocześnie rozładowując napięcie. Ten drobny, absurdalny kontrapunkt sprawia, że świadomość tego, co po nas zostaje, staje się jeszcze bardziej rozbrajająca.

Czasem

2026-01-24

Tak, ten kontrapunkt działa faktycznie rozbrajająco, oczywiście w odniesieniu do własnej śmierci.

Pozdrawiam Cię serdecznie i dziękuję za zajrzenie!

[ GALBA ]^(*)

2026-01-19

Umieranie w sumie w samotności to stały obraz współczesności...
Poruszyłaś Kasiu - mocno...
Pozdrówki z podobaniem 🌟👍

Czasem

2026-01-19

Tak Marku, to bardzo smutne... Tym smutniej robi się na duchu, jeśli się wie, że Mirek miał gdzieś jakiegoś syna, który nawet nie będzie wiedział, że ojciec nie żyje. A co dopiero gdzie jest pochowany. Trzeba dbać o relacje...

januszek

2026-01-19

" ... Przepaść pomiędzy
potrzebą i jej brakiem ... "
w naszym życiu to

jak taka protezka może uzupełnić ( jak w uzębieniu )
wierzę że Tam , w tamtym życiu wszelkie nasze braki zostaną uzupełnione [ z Bożą pomocą ]
czego śp. panu Mirkowi życzę.

Pozdrawiam serdecznie.

januszek

2026-01-23

"mów ludziom kto to napisał i tyle :) "
czyniliśmy to zawsze i tak zrobię.
Dziękuję bardzo.

Czasem

2026-01-23

Jasiu, jeśli uda Ci się wykorzystać moje teksty w teatrze to będę przeszczęśliwa! Kupuj, bierz za friko co chcesz :)
Jeden mały warunek - mów ludziom kto to napisał i tyle :)

Pozdrowienia serdeczne!

januszek

2026-01-22

ten Twój w/w. cytat
dotyczy jeszcze czegoś

Właśnie próbuję reaktywować teatr
namawiam nowe osoby z okolicy,
i gdyby się udało mam prawie gotowy scenariusz
chciałbym wykorzystać i Twoje teksty piosenek młode pokolenie jest dość utalentowane w tym względzie.
Tylko na razie wygląda to jak uzębienie z potrzebą wstawienia pro-tezy.
stąd owe "kupowanie" .

Czasem

2026-01-19

Też w to wierzę Jasiu.
Dziękuję... w imieniu ś.p. Mirka?

Pozdrowienia!

Jastrz

2026-01-19

To smutne - człowiek odchodzi, zęby zostają. I nie ma nikogo, kto by mu je włożył na ostatnią drogę.

Czasem

2026-01-19

Nie wiem Michale, może koniec końców ktoś mu je włozył do ust. Jak wyschły to zapakowałam mu je do kieszonki marynarki. Zakład pogrzebowy na pewno znalazł.

Pozdrawiam cię serdecznie!

maciejka

2026-01-18

A jeszcze wczoraj...
Zostaje pamięć i wiersze. Twój wiersz.

Czasem

2026-01-19

Dziękuję Ci maciejko :) O właśnie... Może ktoś sobie go kiedyś przypomni dzieki temu tekstowi.

Pozdrawiam Cię serdecznie!

Jan Kępiński

2026-01-18

Liście zasypią nas wszystkich - bez śladu.
Ty zatrzymałaś się pięknie nad śladem istnienia.
Przypomina się passus o tych dzwonach, które biją nam gdy ktoś odchodzi, na zawsze.

Czasem

2026-01-19

Dziękuję serdecznie Janku. Jakiś ślad po nas zostanie. Mam nadzieję...

Pozdrawiam Cię najserdeczniej!

Migrena...1^(*)

2026-01-18

Kasiu.

pamięć bywa ostatnią formą życia !!!

spokojna medytacja nad tym, co zostaje z życia, gdy znika jego użytecznosć.

filozof (może taki jak ja ) zobaczyłby tu przejście od funkcji do śladu :
ciało i przedmiot trwają jeszcze chwilę, ale sens, rozmowa, żart, bliskosć - już się wycofał.

Kasiu.

to piekna poezja jest :)

wszystkiego co najslodsze dla Ciebie :)

Czasem

2026-01-18

Jacku, to piękne co powiedziałeś, że pamięć jest ostatnią formą życia. To tak jak w filmie "Coco" (jeden z moich ulubionych).

Dziękuję Ci serdecznie za chwilę zatrzymania
i pozdrowienia!

:)

Lenia

2026-01-18

Trudny temat, odejście kolejnego człowieka nieuchronienie przypomina o własnej śmiertelności...pozdrawiam serdecznie/ trudną masz pracę/

Czasem

2026-01-18

Wiesz Leniu, pracowałam w róznych miejscach. Wiele razy płacono mi za pracę bezsensowną, z której nic nie wynikało i nie zostawało.
Ta praca mnie cieszy bo ma sens. Dziękuję Ci za dobre słowo!

Uściski!

Marek Żak

2026-01-18

Wzruszający wiersz. Ludzie odchodzą, przedmioty pozostają. Pozdrawiam serdecznie.

Czasem

2026-01-18

Dokładnie tak Marku.

Pozdrowienia!

Mateusz Śliwiński^(*)

2026-01-18

Współczuję straty... Zawsze gdy odchodzi ktoś bliski lub osoba z którą wiązały nas emocje wtedy uruchamia się w nas cały potok niewypowiedzianego żalu i tęsknoty.... Pozdrawiam.

Czasem

2026-01-18

Dziękuję Mati. Jednak pomimo oczywistego nostalicznego nastroju związanego z odejściem kolejnego podopiecznego. Nie odbieram tego jako osobistej mojej straty. Takie życie, taka praca... Towarzyszę ludziom często u końca ich drogi. Najlepiej jak umiem.
Pozdrawiam Cię serdecznie!

sturecki

2026-01-18

Przejmujący kadr żałoby - zwykła protezka na ręczniku staje się skamieniałością po człowieku pełnym rozmów i żartów, a to „ząbki schną” brzmi jak najcichsze pożegnanie.
6/5

Czasem

2026-01-18

Dziękuję STu za wczytanie. To co nieodwracalne czasem dociera do nas w obrazie pozornie zwykłym i oczywistym.

Pozdrawiam Cię serdecznie!

ksantypa

2026-01-18

Bardzo oryginalny przekaz. Pozdrawiam:)

Czasem

2026-01-18

Dziękuję ksantypo. Życie zaskakuje również drogami naszych myśli.

Pozdrowienia!

samisen

2026-01-18

Poruszający wiersz...
Pozdrawiam

Czasem

2026-01-18

Dziękuję Jarku!

Moona@

2026-01-18

Empatia, która wzrusza, tak po ludzku i poetycko!
Pozdrawiam :)

Czasem

2026-01-18

Dziękuję Moona :)
Zachowam sobie ten wierszyk jak skamieniałą pamiątkę po Mirku.

Pozdrowienia serdeczne!

rzabaprzezrz

2026-01-18

Niesamowity wiersz o odejściu...Przeżywamy śmierć naszych podopiecznych, byli nam bliscy...Pozdrawiam serdecznie Kasiu, dobrego dnia:)

Czasem

2026-01-18

Tak. Stają się bardzo bliscy.
Kiedy wczoraj czyściłam protezkę śp. Mirka , żeby oddać ją Zakładowi Pogrzebowemu, dotarło do mnie, że ten przedmiot ma swój niepowtarzalny kształt, który pozostanie w pewnym sensie świadkiem jego indywidualności. Niby oczywista sprawa. A jednak...

Dziękuję Ci Rzabko i pozdrawiam Cię serdecznie!