Twoje Wiersze - Cmentarze miast

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

13 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

wandaw

dwa dni temu

Jak dla mnie fantastyczny wiersz z traumatycznym przesłaniem które wręcz mnie przeraża
Pozdrawiam w zadumie Kasiu i idę posłuchać muzycznej wersji chociaż już wiem, że jest świetna!

Czasem

dzień temu

Witaj Wandziu także tutaj :) Pisałam sobie ten wiersz jadąc do Warszawy i wracając później. Koła pociagu stukały rytmicznie, a za oknem przesuwały się mniejsze i większe miasta, a czasem cmentarze. (Przysiegam, że ze dwa było widać na tej trasie).
I wydały mi się tak podobne...
Zdjęcie do piosenki jest zrobione z dachu hotelu.

Pozdrawiam Cie bardzo serdecznie!

Nicotykanie^(*)

2026-02-17

Wiersz ukazuje miasto jako cmentarz – nie tylko cmentarz fizyczny, lecz przede wszystkim symboliczny: cmentarz prostoty, autentyczności i normalności, miejsce, w którym rodzi się pogoń za powierzchownym pięknem. Od narodzin każdy z nas rusza w stronę tego „cmentarzyska życia”: jedni docierają tam wcześniej, inni później. Nic nie umyka przemijaniu – nawet całe miasto staje się świadkiem nieuchronnej śmierci marzeń i rutyny codzienności.

Nicotykanie^(*)

2026-02-17

Miasto zawsze kojarzyło mi się z anonimowością – miejscem, w którym można rozpłynąć się w cieniu wysokich budynków, przesunąć niemal niezauważalnie, jak kot między ulicami.

Przepraszam, że ostatnio tak mało komentowałam. Ostatnie miesiące były dla mnie pełne trudnych doświadczeń i zagrożenia życia. Teraz jest już lepiej, więc powoli wracam i będę nadrabiać zaległości.

Czasem

2026-02-17

Dziękuję Nico :) Pięknie to wypunktowałaś.
W podrózy pociągiem do Warszawy (i w samym mieście) uderzyło mnie też podobieństwo gęstetej architektury miejskiej do zabudowy cmentarnej. Starałam się to narysować do piosenki...

Pozdrawiam Cię przeserdecznie!

januszek

2026-01-27

" Mam tak samo jak Ty
miasto moje a w nim....:7 lat( szkoła średnia + pierwsza praca)
...
W ów czas stał ocalały jeden fragment Zamku Warszawskiego podparty belkami...
Dziś odbudowany, ale jeszcze wtedy żyjące miasto zamiera [duchowo]...
przykładem choćby " Muzeum sztuki nowoczesnej"
Dobrze oddałaś ten nastrój

hmmm
a może to 3 etap "kociej apokalipsy" ?

Co sadzisz?
moim zdaniem tak.

Czasem

2026-01-27

Nie Jasiu, to chyba nie jest kolejny etap Kociej Apokalipsy. Myślę, że duże miasta bywają takimi maszynkami do mielenia mięsa dla ludzi tam zamieszkujących. Generują dojmującą samotność połączoną z przymusem akcentowania własnego ja, które i tak pozostaje niedostrzeżone. Oczywiście nie można tego uogólniać, ale jeśli tak czują się choćby niektórzy z mieszkańców miasta. To już warto było napisać ten ponury wiersz...

Pozdrawiam Cię serdecznie!

Annna2

2026-01-26

Wiersz mi się skojarzył z zbombardowaną w 95 proc. Warszawą.
Miasto cmentarz.
pięknie
6/5

Czasem

2026-01-26

Mogłoby tak być Aniu, gdyby nie te wszystki Salony Beauty i karnawały i przymusy bycia sobą. To czysta współczesność.

Dziękuję za refleksję!

Eleanor Rigby

2026-01-26

Duszno w Twoim wierszu, ten ciężar przytłacza jak życie czasem.
Ładny jest ten kontrast miedzy tym co pod spodem a tym co na powierzchni.
Jest moc.

Czasem

2026-01-26

Właśnie... czasem tak bywa w mieście, zwłaszcza w wielkim, choć nie zawsze. Dziękuję za wczytanie!

Pozdrowienia!

Mateusz Śliwiński^(*)

2026-01-26

awersja do wiersza Maćka NN? Pozdrawiam.

Mateusz Śliwiński^(*)

2026-01-26

a myślałem, przepraszam serdecznie Kasiu :-)

Czasem

2026-01-26

To nie ma żadnego związku z Maćkiem NN

samisen

2026-01-26

Wiersz ukazuje obraz współczesnego miasta jako przestrzeni duchowej śmierci, pozornego życia i utraty tożsamości. Miasto staje się cmentarzem, a jego mieszkańcy, żywymi trupami, funkcjonującymi mechanicznie w świecie pozorów, masek i narzuconych ról.
Całość jak zawsze pięknie wybrzmiewa z muzyką ;-)

Czasem

2026-01-26

Wiesz Jareczku, mam problem z tem tekstem... Jest tak ponury, że az cieżko się go słucha. Ale... w sumie takie było zamierzenie :)

Dzięki, że wyłuskałeś intencję i pozdrawiam!

WARS

2026-01-26

Czytałem kiedyś o kimś co mieszka na wsi i przez całą zimę nie wychodzi z domu. Bo gdzie mam iść: do lasu.

Czasem

2026-01-26

Widocznie mu ktoś jedzenie dowozi, a i po opał nie musi chodzić. Szczęściarz w sumie :)

Pozdrowienia!

Jastrz

2026-01-25

Wierzę, że gdzieś jakieś miasta mogą przypominać cmentarze. Ale chwała Bogu w moim zakątku Sopotu tak nie jest. Czasami mnie to nawet złości. Człowiek się gdzieś spieszy, wybiega z domu, a tu sąsiad o zdrowie pyta, drugi mówi, że robił porządki i znalazł w jakiejś szufladzie jakiś stary pieniążek i czy by mi się on nie przydał do zbiorów, a sąsiadka opowiada mi o swojej najnowszej chorobie...Jednak złoszczę się, czy nie - tu się żyje na prawdę. To nie nie ma nic wspólnego z "maquillage'm trupów".

Czasem

2026-01-26

Tak, myślę, że Sopot taki jest. Nie wiem, w której części Sopotu mieszkasz, ale stare miasto mnie nieodmiennie urzeka. Uwielbiam po prostu. To przerysowanie dotyczy podróży do Warszawy i z powrotem. Wysiąść na Centralnym oznacza od razu chcieć uciec...
A obrazy zza okna pociągu też nasuwały takie skojarzenia jak w wierszu... Zdaję sobie jednak sprawę, z przeładowania ponuractwem :)))

Pozdrawiam Cię sopocki Michale!

Mitylene

2026-01-25

Ciekawe zestaeienie miasta i cmentarza. Zapewne niektórzy mieszkańcy miasta mają życie naznaczone marazmem i możnaby porównać ich do umarłych...Wierzę jednak ,że zdecydoeana większość żyje " naprawdę" ...Wiersz i piosenka oryginalne i niezwykle ciekawe! Podobają mi się! Pozdrawiam :)

Czasem

2026-01-25

Ja też wierzę, że życie wielu mieszkańców miasta jest prawdziwe i pełne. Jednak prawem karykatury przerysowałam tutaj wyobcowanie i chłód.
Pozdrawiam Cię serdecznie!

Marek Żak

2026-01-25

Cmentarze są miastami szczątków i pamięci tych, którzy tu byli. To czas przeszły dokonany. Pozdrawiam serdecznie.

Czasem

2026-01-25

Ba! Najgorsze, że także tych, którzy ciagle tu są...

Pozdrawiam Cię Marku serdecznie i dziękuję za komentarz!

Migrena...1^(*)

2026-01-25

Kasiu.

malujesz słowami światy, w których czuć każdy oddech miasta i każdą ciszę pod powierzchnią, a Twoje Kasiu pióro jest jednocześnie subtelne i potężne

i mnie się bardzo bodoba :)

ciepłem Cię obsypuję )

Czasem

2026-01-25

Bardzo mi miło czytać Twoją opinię Jacku.
Zwłaszcza to - "subtelne i potężne" :))))
Kłaniam z ukontentowaniem.

Pozdrawiam ciepło

Jan Kępiński

2026-01-25

Ponuro, ponuro jakby przeczucie?
Oj niedobrze z nami ale z Tobą OK, jak czytam.
Jest nastrojowo choć minorowo.

Czasem

2026-01-25

Mam nadzieję, że to grube przerysowanie, i że większość mieszkańców dużych miast jednak żyje na prawdę :)))
Jednak podobieństwo do cmentarza jest ogromne.

Pozdrawiam Cię serdecznie Janie!

maciejka

2026-01-25

Nie lubię miasta, tzn. lubię, ale na chwilę. Czasem na dłuższą chwilę - w mieście trudniej odnaleźć człowieka - jest i chce być anonimowy. Ale gdy wejdziesz w głąb człowieka - tego z miasta - i on potrzebuje obecności.
Dobry wiersz, bardzo dobry :)

maciejka

2026-01-25

Proszę :-)
Tak mogło przecież być - lubię pociągi i rozmowy :-)

Czasem

2026-01-25

Ależ cudowny wiersz! Dziękuję serdecznie maciejko. Cała podróż od razu stała się bardziej kolorowa :)))

maciejka

2026-01-25

"poproszę bilet"

proszę
powstanie na nim wiersz
i człowiek
malowany słowem
"kolorowy"
niekoniecznie
czarno-biały
przecież jest dobrze
tak w kratkę
"tak"
tak właśnie
"pani poetka?"
poetka
czasami

:-)
Dla Ciebie :-)

Czasem

2026-01-25

Tak maciejko, ja też nie lubię miasta. Życie zmusiło mnie do podrózy pociągiem do Warszawy (noclegu) i z powrotem do domu. Był czas na obserwację i refleksję. Wiersz zaczął się pisać na bilecie w drodze powrotnej...

Dziękuję Ci serdecznie za zajrzenie!

sturecki

2026-01-25

Mocne i świetnie ponure: robisz z miasta sarkofag z neonowymi zniczami, gdzie jazgot jest tylko inną odmianą ciszy. Zwróciłem uwagę na obrazy „Salonu Beauty” i „do trumny buty” – karnawał, który udaje życie, a w środku tańczy już trup. Zaś puenta wbija jak tabliczka na grobie – w tym rytuale „bycia sobą” człowiek łatwo traci imię i zostają tylko „Szczątki N.N".
6/5

Czasem

2026-01-25

Dziękuję serdecznie STu! Bałam się, czy nie przesadziłam z ponurym klimatem, ale... nie dało rady tego w jaśniejszych barwach odmalować.

Pozdrawiam Cię najserdeczniej!

Przeboski Mandaryn

2026-01-25

Bardzo znakomity wiersz

Czasem

2026-01-25

Dziękuję uprzejmie i kłaniam! :)

Pokaż mniej

Logowanie

Cmentarze miast

Jesteś Premium.
Dziękujemy!

Ocena wiersza

Treść

Warsztat

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Jesteś Premium.
Dziękujemy!

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji

Logowanie

Cmentarze miast

Jesteś Premium.Dziękujemy!

Ocena wiersza

Treść

Warsztat

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Jesteś Premium.Dziękujemy!

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji

Jesteś Premium.
Dziękujemy!

Jesteś Premium.
Dziękujemy!