Wrzaski – słychać wiry, głosy
Szczęk siekier, toporów, mieczy
Z prawej, lewej śmierci ciosy
I ból ludzki – człowieczy

Siekają ciała, wyblakła nadzieja
Tylko krew i ścięte głowy
W oczach upiornych cieni zawieja
Tnie świat na dwie połowy

I sen, i prawda gdzieś pomiędzy
W ferworze wzrok mętnieje
I trwoga, i rozpacz, mrok nędzy
Miesza się, pęcznieje

W krwi zwłoki – przeżyte
Na zbrojach krwawe znaki
Ciała pocięte, mgłą nakryte
I ulga, bo ból znikł wszelaki

A tam dwóch krzyczy, śpiewa
Wśród obłąkanych rycerzy
Swym krzykiem żywych zagrzewa
Bez modlitw, pacierzy

Ze śpiewem tną i walczą
Mieczami i krwią świeżą
Obecność swoją znaczą
Pod stopami trupy leżą

Nikt nie wie skąd siłę
I skąd biorą natchnienie
A w środku krew przez żyłę
Czerwonym strumieniem

Lecz buch i buch, i po chwili
W błoto ciężkimi kroplami
Martwi – ci co żyli
W żyle krew nie strumieniami

Lecz martwą, zastygłą rzeką
Co nurt swój wstrzymała
I upiór pod powieką
I śmierć uparta – wytrwała