Kropelka – pyk, pyk, pyk
Ze skały – kap, kap, kap
Wartki strumyk milę dalej
Nie szalej dziewczę
Ach, nie szalej

Nie wierz w słów potoki
Które płyną z ust jego
Choć piękny, czarnooki
To prowadzi do niczego

Pięknych słów ogrody
Tylko źródłem niezgody

Wierz temu, który złotem
Obsypuję twoje stopy
Lepsze życie potem
Niż strumyka potopy

Słów za dużo
Gdy dni się chmurzą
Za dużo wody
A twej urody
Zmarnować szkoda
Bo słowa to przeszkoda

W słowa, w miłość uwierzyć
To już za życia nie żyć

Złudnym urojeniem gasić pragnienie
A gdzie marzeń ziemskich spełnienie

Miłością nie nakarmisz brzucha
Choć w sercu ogień bucha
Nie dość, że głód i nędza
To jeszcze zawał czeka
Na człowieka

Serca gorące
To serca cierpiące

Utonąć w strumyku
Z jego słów dotyku
Wstyd i hańba zwykła
Bo nie do tego
Społeczność nawykła
Dość wszystkiego

Ach, miłość
Czymże jest w świecie tym
Niezgody kość
Darem złym
Czy tylko w niej spełnienie
Choć to cierpienie