Twoje Wiersze - Lustro weneckie…

Lustro weneckie…

biały (bez rymów)

2025-11-23 00:10

Błądzę wokół znajomych mi dobrze twarzy,
Czuję wyraźnie ich emanujące uczucia.
Złość,
Żal,
Rozgoryczenie i niezrozumienie,
Odbijają się od ich smutnych, bladych oczu.
Krzyczę w nicość,
Łzy płyną po moich policzkach.
Dotykam ich twarzy,
Lecz nie czują...
Pozwólcie mi wytłumaczyć!
Żyję w szklanym pudle,
Życie w szklanym świecie.
Kraina Duchów...
Kiedyś wszyscy tu będą,
Kiedyś wszyscy tu ze mną będziecie...

autor

Daguuszka

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

8 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Kazimierz Surzyn

2025-12-09

Wymowne wersy zatrzymują i skłaniają do głębokich przemyśleń, na dwie szóstki.
5/6

Prostaczek

2025-11-25

Albo "znanych mi dobrze twarzy",albo "znajomych twarzy"
"Emanujące z nich", to jedyna poprawna forma.
Niezrozumienie nie jest uczuciem.
Po przecinkach zaczynasz dużą literą. Dość niezrozumiałe.
Kolor zielony, więc sobie pozwoliłem, ku nauce. Nie ocemiam. Pozdrawiam.

Przeboski Mandaryn

2025-11-23

Bardzo intrygujący wiersz

sturecki

2025-11-23

Niesie mi to obraz, jakby ktoś pukał z drugiej strony szyby, której nikt już nie potrafi otworzyć.
A po chwili staje się jasne, że to wołanie o zauważenie, o ostatnią próbę powiedzenia: „ja tu jestem, nawet jeśli mnie nie słyszycie”.
Więc powiem tak – jak człowiek czuje się jak duch, to chce choć raz, żeby ktoś zobaczył go naprawdę, bez tej całej szyby między nami.
6/5