Dziękuję JoViSkO i serdecznie pozdrawiam.

No i wyszło :)

Tak, w stylu 'kryminał tanga' ...
Serdecznie pozdrawiam.

Mord, gwałt - księżyc był świadkiem. Serdecznie pozdrawiam.

Dziękuję Ci Elu za Twoją cierpliwość. Faktycznie, trzy czasowniki, to trochę za dużo. Serdecznie Cię pozdrawiam.

Szczerze Ci dziękuję, bo Twoje uwagi są bardzo pomocne. Haiku fascynuje mnie, właśnie dlatego że, wbrew pozorom, nie jest łatwe. Serdecznie pozdrawiam.

Szczerze mówiąc, chociaż w drugiej wersji próbujesz uchwycić obraz zimy, pierwsza, oryginalna wersja chyba lepiej pasuje do klasycznego haiku i osobiście bardziej mi odpowiada. To właśnie to, co lubię w haiku — delikatny, subtelny obraz przemijającej chwili. Moje podejście, zachowujące tradycję, wyglądałoby tak:

Księżyc stracił sierp –
znikające cienie w parku,
śnieg skrzypi pod stopą.

Wiem, że to mój styl, ale popracowałabym nad tym, co w tym parku w przyrodzie mogłoby „krzyczeć”. Haiku zwykle przedstawia mały fragment, ulotną chwilę natury, więc warto skupić się na tym subtelnym detalu, poszukać dźwięku w parku, który byłby tym „krzykiem” i spróbować go nazwać… Może to być śnieg pod stopą, kaskada spadającego liścia albo grzmot wodospadu w oddali.

Przepraszam, jeśli nie brzmi to zbyt koleżeńsko, ale sama jestem laikiem poezji. Wiem tylko tyle, ile wyniosłam z czytania kilku wielkich mistrzów, i cicho marzę, żeby moja szuflada kiedyś była choć w połowie tak dobra, by móc im czyścić buty.

Bardzo się cieszę, że się dokładnie przyjrzałaś i skomentowałaś.
Faktycznie, kigo się ulotniło, zostało w moich myślach...

Co myślisz o tej wersji?

"Księżyc stracił blask –
zniknęły cienie w parku,
zamarł w zaspie krzyk."

Dziękuję i serdecznie pozdrawiam.

Dziękuję Krysiu i serdecznie pozdrawiam.

Serdecznie Ci dziękuję za komentarz. Pozdrowienia