„Masz potencjał”-
powiedział zniecierpliwiony
i musnąwszy ustami policzek
zatrzasnął drzwi do gabinetu.

Jego lekki uśmiech w kącikach ust
nie uszedł mojej uwadze –
jakby wręczał mi dyplom

za samą obecność;
jakby chciał powiedzieć:
„Właściwie, to jeszcze nic nie zrobiłaś,
ale i tak jestem z ciebie dumny”.


Inaczej mówiąc:
„No cóż, jeszcze pada,
ale pogoda poprawi się …kiedyś.“

No i zostałam sama,

pełna „potencjału“;

czyli bez dowodów,

bez alibi,

z pustą kartką,
która jako jedyna

nie dała się nabrać.

Nawet jeśli dziś
kartka zostanie biała,
zawsze można powiedzieć:
„To prawda, ale…miała potencjał.“

Bo potencjał to talent
w trybie warunkowym,

pochwała bez ryzyka,

uznanie na kredyt,

którego nikt
nie zamierza spłacić.

Ktoś mówi: „masz potencjał”,

a ja słyszę:

„wróć, gdy będziesz kimś.“

Bo to słowo opisuje ludzi,

których nie warto
brać na serio,
nie warto czytać.

Więc nie mów mi,
że mam tylko potencjał…

Nie jestem tym kredytem
zainteresowana.