Twoje Wiersze - STANY SKUPIENIA DUSZY

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

17 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Izka1^(*)

2026-01-14

Dobry wiersz introspekcyjny, zmusza do refleksji nad własnym życiem. Pozdrawiam z podobaniem 🙂❄️

sturecki

2026-01-14

Dzięki. Jak człowiek po tym zaczyna się sobie przyglądać, to znaczy, że trafiło.
Pozdrawiam.

elvie

2026-01-14

Lubię stan gazowy w Sylwestra.
Życzę Ci lekkiego pióra, jak bąbelki szampana.
Wiersz nostalgiczny, bardzo mi się podoba.

sturecki

2026-01-14

Szampana może nie, ale w szklance z alkoholem lub w pucharku lodowym już tak.

elvie

2026-01-14

No tak, w lampce szampana jeszcze nie widziałam.

sturecki

2026-01-14

Masz ładną parasolkę ... kojarzy mi się z drinkiem.

elvie

2026-01-14

Pozdrawiam !

sturecki

2026-01-14

Stan gazowy w Sylwestra jest legalny i nawet wskazany - a lekkie pióro biorę, byle rano nie było „stanu ciężkiego”.
Pozdrawiam!

Tadek1^(*)

2026-01-13

Ciekawa interpretacja stanów duszy ciekawe metafory przenikanie duchowości z fizycznością.

sturecki

2026-01-13

Dzięki - ja to biorę prosto: dusza siedzi w ciele, więc czasem się wyleje, czasem odparuje, a czasem zamarznie - i cały człowiek.
Pozdrawiam.

Mniszek^(*)

2026-01-13

""a jak dotknę dna znowu się unoszę" Tak wielu ludzi dzisiaj "sięga dna" i tak wielu już nigdy się nie uniesie i to jest paradoks naszej cywilizacji. Z jednej strony rozwijamy medycynę, aby życie chronić, a z drugiej produkujemy coraz skuteczniejsze środki, aby staczali się na dno.
Wiersz zarówno osobisty, jak i refleksyjny.
Serdecznie pozdrawiam.

sturecki

2026-01-13

Masz rację - dziś człowiek może mieć wszystko pod ręką, a i tak łatwo mu się stoczyć - ja trzymam się tej myśli, że jak dotknę dna, to jeszcze szukam odbicia, nie wymówki.
Pozdrawiam.

Mateusz Śliwiński^(*)

2026-01-13

Łzy to są drogi Stachu nasze na kumulowane do oporu możliwości emocje których już nie jest w stanie pomieścić ciało dlatego w tej właśnie płynnej formie ujście musi mieć. Pozdrawiam :-)

sturecki

2026-01-13

Święta prawda - chłopaki też płaczą, tylko zwykle tak, żeby nikt nie widział, a potem mówią, że „to coś wpadło do oka”.

Mateusz Śliwiński^(*)

2026-01-13

Dlatego to nie prawda że chłopaki nie płaczą... oni też czasem muszą się wyryczeć, tylko robią to po prostu subtelniej.

sturecki

2026-01-13

Jak się w środku nazbiera za dużo, to musi znaleźć wyjście, i łzy robią to najczyściej, bez tłuczenia mebli.
Pozdrawiam.

aff^(*)

2026-01-13

Łza u mężczyzny to zawsze coś wyjątkowego, ale jak strasznie, gdyby to była wyłącznie łza porażki po bitwie

Bardzo dziękuję za przesyłkę, dzisiaj była u mnie w skrzynce na listy.
Pięknie się prezentuje, a na spokojnie poczytam przy dłuższej wolnej chwili . Bardzo lubię czytać wiersze. Pozdrawiam serdecznie, przesyłam uściski :-)

sturecki

2026-01-13

Łza to nie medal za przegraną, tylko dowód, że człowiek jeszcze ma serce.
Cieszę się, że przesyłka dotarła, czytaj spokojnie, jak znajdziesz tę dłuższą chwilę.
To moje starsze utwory, dopiero w tym roku wydam to, co chcę. POWIE WIĘC POETA to tomik o pisaniu wierszy, pomyślałem, że Ci się przyda.

Jan Kępiński

2026-01-13

Piszesz w pierwszej osobie ale treść dotyczy nas wszystkich. Co dzień unikamy, przeciekamy a czas ucieka bezwzględny.
Czasem umiemy być mocni i myślimy, że możemy unieść pół świata. Jesteśmy też obserwatorami i patrzymy jak myśli uciekają od nas bezpowrotnie ale jesteśmy.

sturecki

2026-01-13

No właśnie - piszę „ja”, bo tak mi najłatwiej, ale w środku to każdy z nas czasem przecieka i udaje twardziela - a mimo wszystko jesteśmy.
Pozdrawiam.

Marek Żak

2026-01-13

O ile ciało ma3 fazy skupienia, dusza kojarzy mi się z fazą lotną, podobnie jak wyobraźnia, wena, czy wszystkie stany emocjonalne. Czy to fizyka, metafizyka, czy coś innego, nie wiem. Pozdrawiam

sturecki

2026-01-13

Dzięki - dla mnie dusza też najczęściej „odlatuje”, ale czasem musi i usiąść, żeby człowiek się nie rozpadł - jak to nazwać, niech się mądrzejsi głowią.
Pozdrawiam.

Migrena...1^(*)

2026-01-13

poruszający i głęboki wiersz.

metafizyka zamknięta w fizyce płynów.

pozdrawiam serdecznie.

sturecki

2026-01-13

Dzięki - u mnie to żadna „meta”, tylko zwykłe życie: raz się leje, raz paruje, raz zamarza.
Pozdrawiam serdecznie.

LydiaDel

2026-01-13

To tekst o życiu i przemijaniu. Różne fazy życia i różne stany duszy.
"stale umieram
odrobinę – w każdej godzinie
a jednak wracam do siebie" – ale za każdym razem już inny, za każdym razem zostaje mniej czasu.
Aż kiedyś tak się stanie i odejdziesz/my, a na razie, "jeszcze jestem
w drodze, nie na końcu". 6/5 Pozdrawiam w zamyśleniu.

sturecki

2026-01-14

Tytuł mam zapisany, ale nie mam na niego pomysłu. Muszę z nim trochę pobyć.

LydiaDel

2026-01-14

CHWILA - ZŁODZIEJ CZASU - to dobry tytuł. Czekam na ten wiersz z niecierpliwością. Pomyślności.

sturecki

2026-01-13

No właśnie - wracam do siebie, ale za każdym razem trochę innego „mnie” znajduję - i dopóki jestem w drodze, to znaczy, że jeszcze nie pora stawiać kropki.
Podsunęłaś mi pomysł na wiersz: CHWILA - ZŁODZIEJ CZASU. Może Ty chcesz to wykorzystać?

andrew

2026-01-13

Nigdy nie można siebie,
stracić z oczu. Jesteśmy cudem.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

sturecki

2026-01-13

Racja - siebie trzeba pilnować jak kluczy - bo człowiek jest cudem, tylko czasem się mu to zapodziewa w kieszeni.
Pozdrawiam.

Motylek78

2026-01-13

człowiek => woda=> dusza
i stany skupienia bywają różne
każdy dzień przynosi nowe światło i cień
świetny wiersz
Pozdrawiam serdecznie 🦋

sturecki

2026-01-13

Tak to czuję: człowiek jak woda, dusza jak pogoda - raz światło, raz cień, a rano znów nowy „stan”.
Pozdrawiam.

Maciek.J^(*)

2026-01-13

bardzo osobisty wiersz odczytuję

Maciek.J^(*)

2026-01-13

jak najbardziej at meritum

sturecki

2026-01-13

Tylko się przekomarzam ... ale chyba merytorycznie?

Maciek.J^(*)

2026-01-13

tak,ale chodziło mi o wyznanie peela

sturecki

2026-01-13

Hi, hi ... nie sądzisz, że wszystkie treści wierszy są "zdaniem" osobistym?

klaks

2026-01-13

Piekny wiersz. Kiedy całkiem umrę, już nie będzie łez, one sprawiają że wciąż jestem żywym człowiekiem,. W dosłownym i przenośnym znaczeniu, ponieważ dno duszy to też śmierć, niefizyczna.
Pozdrawiam Cię serdecznie 6/5

klaks

2026-01-13

Sąsiad małopolski...:) byłam u taty na podkarpaciu :)

sturecki

2026-01-13

To we Francji też jest Podkarpacie?

klaks

2026-01-13

Niewawno byłam u sąsiada, na podkarpaciu :)

sturecki

2026-01-13

Aaaa ... bo Ty w szerokim świecie jesteś, a ja w moich małopolskich Staniątkach.

klaks

2026-01-13

W régionie paryskim biała zima trwa kilka dni :)

sturecki

2026-01-13

Poważnie? A mnie przysypuje.

klaks

2026-01-13

U mnie śniegu już nie ma, ptaki ćwierkają jak na wiosnę

sturecki

2026-01-13

Nawet lepić bałwana?

klaks

2026-01-13

He he, to tak tylko pisane w pierwszej osobie, na razie nigdzie się nie wybieram :)

sturecki

2026-01-13

Dzięki - dopóki są łzy, to znaczy, że człowiek jeszcze jest w środku „na chodzie” - a jak dusza trafia na dno, to nie trzeba umierać, tylko złapać rękę i odbić się w górę.
Nie umieraj! Kto mi będzie prawił takie pochlebstwa.

Eleanor Rigby

2026-01-13

Faktycznie składamy się głównie z wody, więc te stany skupienia przeplatają się w nas.
Ciekawy i mądry wiersz.

sturecki

2026-01-13

Dlatego raz w nas wrze, raz zamarza, a raz po prostu płynie jak chce - dobrze, że to tak czytasz.
Pozdrawiam.

ekszki

2026-01-13

Zakochałam się w wierszu od razu

sturecki

2026-01-13

To ja Cię w nim chętnie goszczę - tylko uważaj, bo te wersy czasem trzymają dłużej niż człowiek planował. Co na to mąż/narzeczony?

Krystek

2026-01-13

Ważne, by serce i dusza nie były z kamienia,
a wrażliwe na różne sytuacje, stany skupienia.
Serdecznie i radośnie pozdrawiam:)

sturecki

2026-01-13

No i o to chodzi - niech serce i dusza nie twardnieją na stałe, tylko umieją się i rozpuścić, i wzlecieć, kiedy trzeba.
Pozdrawiam.

jolka

2026-01-13

A dusza nie zdecydowała:czy płynem przeciec,czy oddechem sie wznieść czy też zestalić się w dziurawym naczyniu...

sturecki

2026-01-13

No bo dusza to nie woda z instrukcją - raz kapie, raz się unosi, raz twardnieje w tym „dziurawym naczyniu” - i człowiek tylko próbuje tego nie rozlać po drodze.
Pozdrawiam.

legenda

2026-01-13

łzy człowieka nie są słabością a wypływają z dobrego serca:)pozdrawiam

sturecki

2026-01-13

Dzięki - dokładnie, łzy to nie wstyd, tylko serce, które jeszcze działa.
Pozdrawiam serdecznie.

Odyseusz62

2026-01-13

Człowiek to w większości woda
A ta ma trzy stany skupienia
Więc płynny bywa czasem
Lotny jak para z czajnika
I twardy jak lód też czasem bywa
Pozdrawiam.

sturecki

2026-01-13

Prawda - człowiek to woda z charakterem: raz się leje jak trzeba, raz się ulatnia jak para, a czasem zamarza na kamień - byle czajnik nie wykipiał.
Pozdrawiam.

Jastrz

2026-01-13

Jako dzieciak jeździłem na wakacje do Krzesznej. Nie była ona jeszcze wtedy zelektryfikowana i ludzie do prasowania używali żelazek z duszą. Dobrze więc pamiętam, że dusza była zawsze w stanie stałym.
Zgadzam się z Tobą, że mimo to dusza potrafi wzlatywać (zwłaszcza wspomagana jakimś zacnym napitkiem) ale to nie jest moim zdaniem stan lotny. Wzlatuje przecież także samolot, który jest niewątpliwie w stanie stałym. Zdarza się też nam przeciekać. Jednak miałbym wątpliwości, czy to dusza z nas cieknie. Łzy z oczu jeszcze się mogą ewentualnie z duszą kojarzyć, Ale jeżeli ciekniesz z oczu to jest najszlachetniejszy rodzaj cieknięcia. Gorzej jak człowiek cieknie ze wszystkich otworów ciała i nie może tego powstrzymać.

sturecki

2026-01-13

Życie to nie zawsze wiersz, czasem to po prostu ręcznik w pogotowiu, chusteczki pod ręką i plan awaryjny na resztę.

Jastrz

2026-01-13

Czasem ręcznik, czasem chusteczki do nosa, a czasem pampersy...

sturecki

2026-01-13

No i proszę - dusza w żelazku stała, a w człowieku potrafi się poderwać jak samolot po dwóch nutach i jednym „zacnym” łyku - a jak już ktoś cieknie ze wszystkiego, to nie filozofia, tylko ratunek i ręcznik w ruch.

Waldi1

2026-01-13

z tym dnem to u Ciebie problem … jesteś przecież dobrym człowiekiem … po czytaniu Twoich wierszy tak wnioskuję ...a umieramy każdego dnia … ąż śmierć nadejdzie … dusza to kobieta … więc warto oddać się w jej ręce … itd. … łzy przynoszą ulgę więc warto je puścić wolno … niech sobie płynom ...aż ktoś przytuli ..itd ...dobranoc ...

sturecki

2026-01-13

Spokojnie - biorę to jak morsowanie: trochę zimno, trochę śmiechu i człowiek żyje - śpij dobrze i dzięki za nocną gadkę - uśmiech mam włączony.
A Ty nie wstawaj jeszcze ... chyba nie musisz?

Waldi1

2026-01-13

ja nie myślę ... że u Ciebie występuje dno ...ja odniosłem się tylko do słów wiersza ... te dno może dotyczyć np ... mnie ale to mi nie grozi chociaż nogami sięgam dna gdy brodzę w stawie podczas morsowania ... więc nie zwracaj uwagi na to co piszę ...tylko się uśmiechaj ... dobranoc ja idę spać ...

sturecki

2026-01-13

Spokojnie - z „dnem” mam tylko tyle, ile każdy, kto myśli i nie udaje twardziela - łzy niech lecą, jak muszą, byle potem wstać i iść dalej, aż ktoś faktycznie przytuli.
Jeśli u mnie występuje dno, to jak myślisz, jakiego jest rodzaju?