Twoje Wiersze - Między światami

Między światami

sonet

2026-02-06 13:19

Sonet aleksandryński

Leżę nieruchomo, jakby ciało było
czymś osobnym, obcym, do oddania światu; 
ciężarem doczesnym, co życiem tętniło…
Teraz trwa, aż wyjdę z imienia i kształtu.

Bezwładna, bez masy, jak snem otulona, 
wymykam się z granic dawnego istnienia; 
pozostało ciało – jak opakowanie,
zimne i nie moje, jak akt oskarżenia.  

Dotyk zimnej dłoni – w ciele się zatracam,
znikł tunel i światło, czuję ciężar wdechu.
Smutek mnie ogarnia, choć do domu wracam,
tęskniąc za tą ciszą, bez słów i pośpiechu.

Bo życie jest darem, w nim tajemnic brzemię,
a w każdym oddechu cud istnienia drzemie.

autor

LydiaDel

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

1 raz

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Viola Arvensis

godzinę temu

Przepięknie.
Uwielbiam Twoje wiersze, są wyjątkowe, mają głębię i czar.
Niepowtarzalne.

I tutaj nic tylko zaczytać się i zachwycić...

Serdeczności Lydio.

Krystek

dwie godziny temu

Głęboki oddech do życia przywrócił,
by cieszyć się cudem istnienia.
Ślę moc serdeczności:)

sturecki

trzy godziny temu

To jakby zapis „powrotu do ciała” po chwili wyślizgnięcia się z imienia i kształtu. Ciało jest tu jak opakowanie i jak akt oskarżenia naraz: obce, ciężkie, zimne, a jednak konieczne. Zamiast euforii ocalenia pojawia się żal po tamtej ciszy, „bez słów i pośpiechu” – jakby spokój śmierci konkurował z darem życia.
6/5