Słowa jak liście tańczą na wietrze,

cisza zastyga na każdym kroku.
Natrętne myśli kaleczą wnętrze,

zamarło pióro samotne w mroku.

Cisza zastyga na każdym kroku,
choć echo wierszy w sercach wciąż żyje.
Zamarło pióro samotne w mroku,
całunem śmierci mgła pustkę kryje.

Choć echo wierszy w sercach wciąż żyje,
trwając w pamięci wielu pokoleń,

całunem śmierci mgła pustkę kryje,
zanim zagaśnie twórczości płomień.

Trwając w pamięci wielu pokoleń,

zostawia ślady w lirycznych wersach.

Zanim zagaśnie twórczości płomień,

odszedł poeta – pozostał w sercach.

Zostawia ślady w lirycznych wersach.
Wskrzesza duch wierszy echem przeszłości.
Odszedł poeta – pozostał w sercach,
wpisując imię w księdze wieczności.

Wskrzesza duch wierszy echem przeszłości.
Słowa jak liście tańczą na wietrze,
wpisując imię w księdze wieczności…
Natrętne myśli kaleczą wnętrze.