Na bruku została jedna para śladów.
Resztę zabrał deszcz.
Echo krzyku —
rozprute nocą
jak szare płótno.

Deszcz zmywał wszystko powoli,
z uporem grabarza,
który nie znał litości.

— Nie —
powiedział ktoś cicho.

Lecz słowo zgubiło drogę
w labiryncie betonowych ulic.

Pierwszy ślad znalazł o świcie —
prawie niewidoczny,
jak oddech
na zimnej ścianie.

Dotknął —

i nagle wszystko zamieniło się
w ruch

Kamienne serce miasta
zacisnęło pięści.

Nie rozumiało jednego:
miłość nie pyta o pozwolenie,
miłość nie słucha wyroków.

Znalazł ją.

Stanęli naprzeciw siebie —
jak dwoje ludzi,
którzy przegapili własny koniec.

Czas się zawahał.

Uciekli razem,
przez cienie ulic,
szepczące zbyt cicho,
by ostrzec,

aż tam —
gdzie beton topniał w mroku.

— Wiedziałam —
wyszeptała.

A deszcz w końcu odpuścił.
Jakby pojął,
że nie wszystko
da się zatrzymać.

Przekroczyli granicę —
nie z kamienia.
Ze strachu.

Zostawili go za sobą,
jak stare ubranie
przesiąknięte nocą.

Wyroki zostały w mieście —
ciche
i bezużyteczne.

A oni —
zrobili jedyną rzecz,
na którą nigdy nie było zgody.

Odeszli.