.







Ten obraz przechowała
Pamięć nienaruszony:
Pani nam walca grała -
Pianino rozstrojone.

Ja z tobą tańczyć muszę.
Na całej scenie sami,
A na widowni tatusie,
Dziadkowie, babcie i mamy.

Czy pamiętasz
To straszne sam na sam,
Gdy przyszło tańczyć nam
W przedszkolu, z okazji święta?

Czy pamiętasz, jak ze mną...?
Te długie cztery minuty.
Dla ciebie to była przyjemność,
Ja miałem za ciasne buty.

Nie dość, że nogi bolą,
To tańczę, jako pierwszy...
Już bym sto razy wolał
Powiedzieć jakiś wierszyk.

Można wprost dostać furii:
Moje nogi stłamszone
I te „Sopki Mandżurii”
(Pianino rozstrojone).

Święto musiało być ważne -
Coś z PRLu historii?
Bo przyjechał poważny,
Smutny pan z kuratorium.

Z panią dyrektor siedział
W środku rzędu pierwszego.
Miał minę, jakby śledzia
Połknął przesolonego.

A mnie pięta ociera
I czuję ucisk w palcach.
Czy pamiętasz, cholera,
Jak ze mną tańczyłaś walca?








.