O tym że twoje oczy są pochodnią w bramie miasta
dowiedzieliśmy się przypadkiem
przechodząc przez pusty plac
wypełniony do granic
ciemnością

wtedy jeszcze wypatrywałem gwiazd na niebie ale niebo nigdy nie patrzyło na mnie

ciemna otchłań
a kapłani mieli dopiero okazać się naganiaczami do szopki
świecidełka

pochodnią w bramie miasta
czuję ten twój ogień

dla zwykłego wędrowca jest to niespodzianka pośrodku zimnej wietrznej długiej nocy
bez gwiazd i księżyca

pomyślałem wtedy odtąd chyba już do końca
będę jednym z mieszkańców tego pustego placu
na przedmieściach

miasta
które jest mrowiskiem
jak wtedy
gdy usiadła na nim ta rozgadana atencjuszka po co w ogóle tu przyszła
biegnie teraz wokół papierowego słońca
potykając się o pióropusz z krepiny

widzę to wszystko w świetle
które na krótką
jak całe życie chwilę
rozświetla
krótko ale wystarczy byś widział że nic tam nie ma
nic co mogłoby zatrzymać mnie w drodze do ciebie

kiedy wołają mnie twoje
oczy jak pochodnie w bramie