Droga Autorko; świat, w którym żyjemy, ma na pewno dwa wyjścia (a pewnie i więcej by się znalazło, gdyby się nad tym głębiej pochylić). Można go przeżywać takim jakim jest, bez dostrzegania w nim siebie, albo możemy go sobie w jakikolwiek sposób, byle odczuwalny, wykreować samemu. W swoim wierszu widać tęsknotę do dawnych czasów, które tak naprawdę znamy jedynie z zapisanych notatek, wierszy, splotów różnych wydarzeń, starych zdjęć czy filmów. Ale czy naprawdę kiedyś było inaczej niż dzisiaj? Wydaje mi się, że często prędzej czy później chochliki tego świata oddają człowiekowi to, co sam daje. Jasne, nie jest to porównywalne, gdy wymaga się takiego samego zaangażowania zwrotnego względem własnych zachowań, ale czyż nie jest właśnie w tym wszystkim warte poświęcenia, to poszukiwanie tych złotych, krótkich momentów, które sprawiają, że nasze życie jest dla nas choć trochę lepsze w naszym własnym mniemaniu? Wiersz zdaje się tęskni do tych relacji, do współczucia, do otwarcia się na drugiego człowieka - myślę, że jest tego mnóstwo i dzisiaj, nie wszędzie i nie na każdym rogu, ale dbanie o to z własnej perspektywy już świadczy o tym, że to nie zaginęło całkowicie. Ludzi wartych naszego czasu i dzisiaj, i kiedyś trzeba było ze świecą szukać, ale ich znalezienie jest potwierdzeniem, że może być tu i teraz również pięknie.

Niestety żyjemy w czasach gdzie
empatia jest deficytowa.
Ślę moc serdeczności, życzę
przychylności kapryśnej Weny:)